Στις εκλογές του 1895, ανταγωνίστηκαν για τη διακυβέρνηση της χώρας δύο βασικοί και μακροχρόνιοι αντίπαλοι. Ο Χαρίλαος Τρικούπης και ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης. Το κόμμα του Τρικούπη υπέστη πανωλεθρία, και ο ίδιος στην εκλογική περιφέρεια που κατέβηκε ως υποψήφιος, έχασε την έδρα - για τέσσερις ψήφους - από τον Μιλτιάδη Γουλιμή, ένα πρώην στέλεχος του κόμματος του, νυν του Δηλιγιάννη και εν γένει ασήμου και σχετικώς αγνώστου πολιτικού.
Πληροφορούμενος το αποτέλεσμα, ο Τρικούπης αναφώνησε "Ανθ' ημών, Γουλιμής", απεδέχθη με πικρία την εκλογική πανωλεθρία και κατέφυγε στο εξωτερικό όπου και πέθανε στις Κάννες έναν χρόνο αργότερα.
Βλέποντας τον κο Τσίπρα αμήχανο, προβλέψιμο και ανιαρό στη Θεσσαλονίκη, αυτή ακριβώς η ιστορία μου επανήλθε στη μνήμη. Όχι προφανώς γιατί ο κος Τσίπρας μπορεί να συγκριθεί με τον Τρικούπη (ούτε καν με τον άκρατο λαϊκιστή Δηλιγιάννη), αλλά γιατί έχει και αυτός μπροστά του να αντιμετωπίσει τη μοίρα της ήττας από έναν Γουλιμή.
Ο κος Τσίπρας παρέλαβε την ηγεσία ενός μικρού κόμματος, διέθετε εμφανή επικοινωνιακά χαρίσματα, του "έκατσε" ως "Μάννα εξ ουρανού" η χρεοκοπία της χώρας και πέτυχε το αδύνατο. Μια σέχτα της "ριζοσπαστικής αριστεράς" συναποτελούμενη από ένα κάρο φατρίες της εξωκοινοβουλευτικής ακραίας αριστεράς να βρεθεί στο τιμόνι της χώρας.
Γρήγορα έγινε σαφές ότι στερείτο γνώσεων και ικανοτήτων, στερείτο ακόμα και ενός δομημένου ιδεολογικού υπόβαθρου, με αποτέλεσμα η δίψα για την εξουσία να τον οδηγήσει στην - τότε - ανιστόρητη κυβερνητική συνύπαρξη με ένα λαϊκίστικο κόμμα ακροδεξιάς ρητορικής και τυχοδιωκτικής πολιτικής προσέγγισης.
Όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία - γνωστή σε όλους - και η επανάληψή της δεν θα βοηθήσει.
Σήμερα επιχειρεί, μετά από 5-6 επώδυνες συναπτές εκλογικές ήττες, να επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο, κυρίως με επικοινωνιακές φιοριτούρες, προσπέκτους από πολυεθνικούς Γαλλικούς οίκους πολιτικής επικοινωνίας και με όχημα ένα αδιάφορο, ιστορικά ασήμαντο και λογοτεχνικά αφελές συγγραφικό πόνημα, αφήνοντας κατά καιρούς υπόνοιες περί "χτισίματος" του "καινούργιου" και περί "ταξιδιών σε νέες θάλασσες" και άλλα ασαφή αφηγήματα δανειζόμενα από θαλασσογραφίες.
Την τελευταία φορά που δοκίμασε την τύχη του σε εθνικές εκλογές, ο κος Τσίπρας κατέγραψε ένα απογοητευτικό 18%, 14 μονάδες κάτω από την ακριβώς προηγούμενη επίδοσή του. Φαντάζομαι ότι στην "καινούργια" θαλασσινή του εξόρμηση, το 18% δεν είναι στόχος (ποτέ στόχος δεν είναι το ποσοστό μιας εκλογικής συντριβής), αλλά αφετηρία εκ της οποίας θα στοχεύσει τις παλαιότερες υψηλές εκλογικές του πτήσεις.
Κατά τα φαινόμενα όμως, το εκλογικό ποσοστό της συντριβής, δεν είναι καν στόχος, γιατί κινείται σε πολύ πιο ρηχά νερά, πιο ρηχά και από αυτά που τσαλαβούταγε ο διάδοχός του στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, κος Κασσελάκης.
Και το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι ότι - επίσης κατά τα φαινόμενα - θα τον προσπεράσει η κα Καρυστιανού, μία από του πουθενά πολιτική περσόνα, με φιλοδοξίες μεγαλείου, με αναφορές Ζαν ντ Αρκ, με αρχαγγέλους να την προστατεύουν και γραίες προφήτισσες να τη συμβουλεύουν. Όταν δεν αρέσκεται σε life style φωτογραφήσεις σε κοσμικά περιοδικά, με φόντο τα άχραντα των αχράντων.
Η γνώμη μου για τον κο Τσίπρα είναι το λιγότερο αρνητική. Ως πολιτικού. Εν τούτοις είναι πολιτικός, με κάποια έστω στοιχειώδη θεωρητική κατάρτιση και με μια εξ αντικειμένου εμπειρία σε θέματα κυβερνητικής διαχείρισης και δημόσιας διοίκησης. Και σίγουρα χωρίς οράματα αγίων να τον συντροφεύουν στην καθημερινότητά του (αν και στο βιβλίο του, μου έκανε η εντύπωση η αναφορά σε οιωνοσκοπήσεις).
Και θα χάσει. Από έναν Γουλιμή.
Ο Τρικούπης ήταν πρωθυπουργός και δεν είχε την πολυτέλεια να αποσυρθεί από την εκλογική μάχη που θα έκρινε τα πεπραγμένα του.
Ο κος Τσίπρας από την άλλη, μπορεί να ανέτως να επιλέξει την πολιτική εξορία, χωρίς να προηγηθεί ο προσωπικός ευτελισμός.
Add comment
Comments