Σήμερα η κα Καρυστιανού χαρακτήρισε ξεπερασμένα σχήματα τις διακρίσεις "Δεξιά-Αριστερά". Θα συμφωνήσω απολύτως. Πρόκειται για πολιτικογεωγραφικούς προσδιορισμούς που εμφανίστηκαν στη συμβατική εθνοσυνέλευση της Γαλλικής επανάστασης, και για κάποιο λόγο εξακολουθούμε να τους χρησιμοποιούμε μέχρι και σήμερα. Με όποια εξαμβλώματα συνεπάγεται αυτό. Για παράδειγμα, νεοεθνικοσοσιαλιστικά κόμματα, να τα τοποθετούμε στην πτέρυγα της "άκρας δεξιάς", όταν ο εθνικοσοσιαλισμός έχει σαν ιδεολογικό του πρόγονο τον διεθνή σοσιαλισμό και ομνύει σε ένα παντοδύναμο κράτος που είναι η αρχή και τέλος των κοινωνιών και στο οποίο οι πολίτες, παραδίδουν τις ατομικές τους ελευθερίες προς χάριν της "δόξης του πεπρωμένου".
Ναι δεν υπάρχει δεξιά και αριστερά υπό την έννοια των αφελών και απλοϊκών αυτών σχημάτων. Δεν καταργήθηκαν όμως ούτε οι ιδεολογίες, ούτε οι πολιτικές θεωρήσεις, ούτε οι διαφορές στη σκέψη και στην προσέγγιση των σύνθετων κοινωνικών προβλημάτων. Και αυτό που διαχωρίζει τις ομαδικές προσπάθειες στα πλαίσια μιας δημοκρατίας, δεν είναι το ποιος δηλώνει περισσότερο έντιμος (από τους "έντιμους" κυρίως την πατάνε οι κοινωνίες), αλλά ποιος είναι ο βαθμός της ελευθερίας που αναζητά κανείς στο ατομικό επίπεδο, είτε στις κοινωνικές είτε στις οικονομικές δράσεις.
Σε αυτό το πεδίο της διαφοροποίησης, όντως δεν μιλάμε για δεξιά και αριστερά, μιλάμε όμως για πλήθος επιλογών που ακουμπάνε πάνω σε ιδεολογίες με διαχρονικά συνεπή παρουσία.
Άρα, όταν κάποιος αρνείται να ενταχθεί κάπου στο δίπολο δεξιά- αριστερά, αυτό σημαίνει ότι προτιμά αυτοπροσδιορισμούς με μεγαλύτερη αξία ταυτότητας, όπως πχ φιλελεύθερος ή σοσιαλιστής.
Όταν αρνείται εντελώς να αυτοπροσδιοριστεί, απλά ψαρεύει σε θολά νερά, κρύβοντας συνήθως τις πλέον οπισθοδρομικές απόψεις πίσω από χαρουμενιάρικες αοριστίες. Μια απολιτίκ προσέγγιση που είναι το προκάλυμμα της βαθιάς συντήρησης και της αφαίρεσης ατομικών ελευθεριών.
Βέβαια, ως πάντα συμβαίνει, η χαρά δεν αφήνει σε αυτές τις περιπτώσεις κάποιον να κρυφτεί.
Έτσι, η κα Καρυστιανού σήμερα, επανέφερε το ξεχασμένο θέμα των αμβλώσεων, ζήτημα που διατηρείται στο προσκήνιο μόνο από μικροομάδες μικρής εμβέλειας και σημασίας που συνδέονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα με παραεκκλησιαστικές οργανώσεις.
Βέβαια, δεν τάχθηκε ανοιχτά κατά των αμβλώσεων, απλά ζήτησε το θέμα να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση. Οι στρουθοκάμηλοι κρύβονται καλύτερα.
Το ερώτημα προφανώς έχει να κάνει με το ότι το θέμα αυτό έχει λήξει προ 40ετίας, όταν είχαν επί δεκαετίες προβληθεί στο μέγιστο βαθμό όλες οι αντίθετες οπτικές και όλες οι αντίθετες προσεγγίσεις επί του θέματος, άρα τι νέο μπορεί να ειπωθεί στα πλαίσια μιας δημόσιας διαβούλευσης;
Δεν υπάρχει φαντάζομαι καμία ανάγκη να αναφέρω τα επιχειρήματα των μεν και των δε. Τα έχετε ακούσει άπειρες φορές. Οι κοινωνίες άκουσαν, έκριναν, αξιολόγησαν, αποφάσισαν. Και αφού τους απασχόλησε ιδιαίτερα, το θέμα το άφησαν πίσω τους.
Ό,τι αφήνουμε πίσω μας δεν μπορεί να ξανατεθεί; Προφανώς. Με την προϋπόθεση ότι κάτι δραματικά έχει αλλάξει. Έχουν προκύψει νέα δεδομένα, νέες επιστημονικές έρευνες και συμπεράσματα, καινούργια επιχειρήματα που δεν είχαν εξεταστεί στην πολυετή αξιολόγηση που έχει προηγηθεί.
Έχουμε κάτι τέτοιο; Ακούγοντας την κα Καρυστιανού, δεν το διαπίστωσα. Χιλιοειπωμένες θέσεις αναμάσησε.
Μπορεί προφανώς να τεθεί εκ νέου γιατί διαμορφώθηκε για χίλιους δύο λόγους μια νέα κοινωνική πλειοψηφία που αμφισβητεί τα όσα στο παρελθόν συμφωνήθηκαν στα πλαίσια μιας άτυπης κοινωνικής συμφωνίας. Τότε όμως δεν μιλάμε για "δημόσια διαβούλευση". Μιλάμε για πρόταση ανατροπής των συμφωνημένων και επαναφοράς των όσων ίσχυαν πριν από μισό αιώνα και βάλε. Και αυτός που θέτει το ζήτημα στη δημόσια σφαίρα οφείλει να έχει τα κότσια να τοποθετηθεί υπέρ αυτής της ανατροπής, και όχι να κρύβεται πίσω από "διαβουλεύσεις".
Βεβαίως αν κάποιος με παρρησία αυτοπροσδιοριστεί ιδεολογικά, δεν απαιτούνται όλα αυτά. Ο αυτοπροσδιορισμός μας λύνει τις απορίες για το σύνολο σχεδόν των οικονομικοκοινωνικών του προσεγγίσεων.
Όταν δηλώνει "φλου", ως είθισται, απλά κρύβει την οπισθοδρομική του ατζέντα κάτω από το απολιτίκ παλτό του.
Add comment
Comments