Το πιο αντιαισθητικό επιχείρημα που έχω ακούσει αναφορικά με το δικαίωμα στην άμβλωση είναι το: "Δικιά μου είναι η μήτρα, ό,τι θέλω την κάνω". Και δεν είναι μόνο αντιαισθητικό, είναι και ανόητο και υποτιμά όσους θεωρούν την άμβλωση δικαίωμα. Τους κατατάσσει στην κατηγορία κάποιων "φεμινιστριών" που δεν προσφέρουν τη μήτρα τους για να αποκτήσουν τα κράτη στρατό.
Οι οπισθοδρομικές αντιλήψεις, έχουν μεγάλη πέραση πλέον στον πλανήτη, γιατί έχουν να αντιπαλέψουν τέτοιους γελοίους ισχυρισμούς προερχόμενους συνήθως από ανορθολογικά αριστερόστροφα αφηγήματα.
"Μα δεν έχουν δικαίωμα οι γυναίκες να διαθέτουν το σώμα τους όπως αυτές επιθυμούν και να αποφασίσουν γι‘ αυτό;" Προφανώς. Και οι γυναίκες και οι άντρες. Για το σώμα τους. Αν θέλουν κόβουν και τα αυτιά τους. Ο Βαν Γκογκ το ένα το έκοψε, άνευ συνεπειών.
Το έμβρυο όμως είναι κομμάτι του γυναικείου σώματος; Για την ακρίβεια δεν είναι. Είναι ένας αυτοτελής, ανεξάρτητος οργανισμός, που δεν ανήκει στο γυναικείο σώμα, όμως φιλοξενείται από το γυναικείο σώμα, μέχρι τη στιγμή που θα αναπτυχθεί σε βαθμό τέτοιο που να μπορεί να λειτουργεί εντελώς αυτόνομα. Η μήτρα είναι ο χώρος φιλοξενίας του εμβρύου, το έμβρυο δεν είναι κομμάτι της μήτρας.
Αυτό από μόνο του καθιστά το "επιχείρημα" "δικιά μου είναι ή μήτρα, ό,τι θέλω την κάνω", εκτός από γελοίο και άτοπο. Δεν στερείς τη ζωή σε έναν φιλοξενούμενο επειδή δική σου είναι η μήτρα, όπως δεν στερείς τη ζωή σε έναν φιλοξενούμενο, επειδή δικό σου είναι το σπίτι. Και ως γελοίο και άτοπο το καθιστά και ευκόλως αντιμετωπίσιμο στα πλαίσια μιας "δημόσιας διαβούλευσης".
Αν όμως - έστω σε ηθικό επίπεδο - δεν έχουμε δικαίωμα παρέμβασης σε έναν ανεξάρτητο οργανισμό, γιατί οι κοινωνίες αποφάσισαν να επιτρέπονται οι αμβλώσεις;
Γιατί οι κοινωνίες δεν μπορούν να επιβάλλουν σε μία γυναίκα να τεκνοποιήσει. Δεν μπορούν De Facto. Αν μια γυναίκα δεν επιθυμεί μια κύηση, διότι προέκυψε ασυνείδητα, κανένα κρατικό φιρμάνι δεν θα την εμποδίσει να προσπαθήσει να απαλλαγεί από αυτήν. Αυτό σημαίνει ότι δημιουργείται μια ζήτηση σε κοινωνικό επίπεδο. Και όπου υπάρχει ζήτηση, εμφανίζεται και η προσφορά. Και από τη στιγμή που η οργανωμένη πολιτεία δεν καλύπτει αυτήν την προσφορά, θα βρεθούν άλλοι να την καλύψουν. Οι λεγόμενοι και "χασάπηδες". Σε αυτούς θα προστρέξει η γυναίκα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την υγεία της, ίσως και για την ίδια της τη ζωή.
Η κοινωνία κινδυνεύει να χάσει ένα υγιές της μέλος, ή να το καταστήσει ισόβια ανίκανο προς τεκνοποίηση, επικαλούμενη ηθικά ζητήματα. Τι πιο ηθικό όμως από την προστασία της ανθρώπινης ζωής;
Έτσι, οι οργανωμένες πολιτείες, αναγνώρισαν το δικαίωμα στην άμβλωση, όχι γιατί "των γυναικών είναι οι μήτρες", αλλά για να υλοποιείται αυτή η απόφαση υπό οργανωμένες συνθήκες απόλυτης υγιεινής και από άρτια εκπαιδευμένο ιατρικό προσωπικό.
Και αυτή η απόφαση πάρθηκε μετά από πολλές δεκαετίες "διαβουλεύσεων" και αφού ενδελεχώς αναλύθηκαν και λήφθηκαν υπόψιν και τα όποια ηθικής διάστασης διλήμματα.
Γιατί το ζήτημα αυτό ξανατίθεται μετά από τόσες δεκαετίες και από εκπροσώπους της διεθνούς οπισθοδρόμησης;
Γιατί ανέλαβε την υπεράσπισή του η αριστερά, και το "στόλισε" με τις ιδεοληψίες της, ανοίγοντας εκ νέου την πόρτα σε προβληματισμούς.
Add comment
Comments