Δεν είμαστε η πλειοψηφία αυτού του λαού. Είμαστε μειοψηφία. Όχι μικρή, όμως μειοψηφία. Σκάρτο 40%. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν είμαστε όλοι όμοιοι, δεν σκεφτόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο, οι ιδέες και οι απόψεις μας δεν ταυτίζονται υποχρεωτικά. Τι κοινό έχουμε; Σκεφτόμαστε με γνώμονα τον ορθολογισμό, χωρίς να παρασυρόμαστε από το θυμικό, από το συναίσθημα, δεν μας συγκινεί ο λαϊκισμός, μας προκαλούν αλλεργία τα "ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα", και κυρίως δεν ακολουθούμε αυτόκλητους σωτήρες.
Διαχρονικά τόσοι περίπου είμαστε. Πάνω κάτω. Άνθρωποι γεννιούνται, άνθρωποι πεθαίνουν, εμείς εκεί, μειοψηφία, όχι ασήμαντη, όμως μειοψηφία.
Εμείς οι μειοψηφούντες, είδαμε με καλό μάτι την είσοδο της χώρας μας στην τότε ΕΟΚ. Όταν οι πλειοψηφούντες κραύγαζαν "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" και "Έξω από την ΕΟΚ των μονοπωλίων". Αυτοί που φώναζαν, αυτοί κυρίως βρέθηκαν με Mercedes και Porsche από τις κοινοτικές επιδοτήσεις, τα ΜΟΠ, τα πακέτα Ντελόρ. Και προφανώς ούτε κουβέντα για αποχώρησή μας από τη “λυκοσυμμαχία των Βρυξελλών". Μας ζήτησαν συγγνώμη για τη λάθος εκτίμησή τους; Ποτέ.
Εμείς οι μειοψηφούντες, θεωρούσαμε τα δυσθεώρητα ελλείμματα, τις ατελείωτες προσλήψεις στο δημόσιο, τις συντάξεις στα 40, τα ρετιρέ των ΔΕΚΟ, την κρατικίστικη οικονομία μας που ζούσε ρουφώντας φόρους, ευρωπαϊκά χρήματα και δανεικά, ως συνταγή χρεοκοπίας που χαράσει τον δρόμο προσφυγής μας ως επαιτών στο ΔΝΤ (ως είχε προβλέψει το 1994 ο γερο Μητσοτάκης). Η χώρα έφτασε να έχει έλλειμμα 15% του ΑΕΠ, χρέος €330 δις, ουδείς μας δάνειζε, χρεοκοπήσαμε. Οι πλειοψηφούντες αναφωνούσαν "Αχ ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια!". Μας ζήτησαν συγγνώμη που ποτέ δεν μας άκουσαν; Αντιθέτως, μας κατηγορούσαν ότι τα μνημόνια έφεραν την κρίση και όχι η κρίση τα μνημόνια.
Εμείς οι μειοψηφούντες, υπογραμμίζαμε ότι η εφαρμογή των μνημονίων, άρα της δημοσιονομικής ισορροπίας, ήταν η μόνη συνταγή για την επάνοδό μας σε μια κανονικότητα. Οι πλειοψηφούντες μας κατηγορούσαν για "προσκυνημένους ραγιάδες", υποστήριζαν ότι υπήρχε εναλλακτικός δρόμος χωρίς μνημόνια, επέλεξαν αυτούς που θα τα σκίζανε και θα μας γέμιζαν χρήμα που θα μας έδιναν οι BRICS, τους ψήφισαν και έφαγαν στο κεφάλι ένα τρίτο μνημόνιο, σκληρό σαν ξυλάγγουρο. Μας ζήτησαν συγγνώμη για την αβλεψία τους; Ουδέποτε.
Εμείς οι μειοψηφούντες, εκείνο το περιβόητο εξάμηνο της "υπερήφανης διαπραγμάτευσης" τονίζαμε τον κίνδυνο οριστικής εξόδου μας από την Ε.Ε., κατηγορώντας εκείνο το παγώνι με τα παρδαλά πουκάμισα ότι μας σπρώχνει συνειδητά στην άβυσσο για να βρει ευκαιρία να εφαρμόσει στα πειραματόζωα/'Ελληνες τις θεωρίες του περί παράλληλων νομισμάτων. Και βγήκαμε μπροστά και ψηφίσαμε και ΝΑΙ σε περικοπές και μειώσεις των απολαβών μας για να γλιτώσουμε από την καταστροφή. Οι πλειοψηφούντες μας κατηγορούσαν ως "εθνικούς προδότες", "Τσολάκογλου" και "Γερμανοτσολιάδες". Αυτά που εμείς λέγαμε 10 χρόνια πριν, τα έγραψε ο ίδιος ο Τσίπρας στο βιβλίο του. Μας ζήτησαν ποτέ συγνώμη για τις άδικες ύβρεις με τις οποίες μας έλουζαν; Ούτε κατά διάνοια.
Στην υπόθεση των Τεμπών, από την αρχή μιλήσαμε για τις αβελτηρίες, τις παθογένειες και τις σαθρές αντιλήψεις του κράτους μας. Για την ανάγκη δραστικών μεταρρυθμίσεων ώστε να μειώνονται οι πιθανότητες τέτοιων δυστυχημάτων. Οι πλειοψηφούντες μας είπαν ότι προσπαθούμε να "ξεπλύνουμε" εγκλήματα και δολοφόνους, να "μπαζώσουμε" ευθύνες, ξυλόλια, τουλόλια, ινφένεια, εξαϋλωμένα βαγόνια, όπλα για την Ουκρανία και "νεκρούς που μας κρύβουν". Όλα αυτά πήγαν κουβά με φόρα. Μας ζήτησαν συγνώμη για την ανοησία τους και την ευπιστία τους; Απλά, εξακολουθούν να μας βρίζουν.
Ειδικά για την κα Καρυστιανού, είχαμε τονίσει ότι είναι θεμιτή η προσπάθειά της να αναδείξει ευθύνες και υπευθύνους. Σε ανύποπτο όμως χρόνο, είχαμε επισημάνει ότι ήταν φανερό ότι υπέκρυπτε μια άλλη, προσωπική ατζέντα, που δεν είχε σχέση με τα Τέμπη, και ότι προσπαθούσε να καλλιεργήσει συνθήκες ευρύτατης λαϊκής απήχησης, με σκοπό να την εξαργυρώσει κομματικά. Είχαμε καταδείξει ότι δεν αλλάζουν τα συντάγματα με συγκέντρωση υπογραφών, ως πίστευαν οι υπογράφοντες, ότι η εμμονή στα ξυλόλια και στην μετάθεση της έναρξης της δίκης είχε άλλες σκοπιμότητες, ότι δεν βάζεις λεζάντα φωτογραφίες θυμάτων για να κόβεις εισιτήρια σε συναυλίες.
Οι πλειοψηφούντες μιλούσαν για τη "Μάνα των Τεμπών που θα ρίξει τον Μητσοτάκη", που θα τους βάλει "όλους φυλακή", που θα σπάσει το απόστημα της διαφθοράς. Για αυτούς, εμείς ήμασταν "καθάρματα", που θα έπρεπε να δούμε τα παιδιά μας νεκρά και να πεθάνουμε από φριχτούς πόνους ενός καρκίνου.
Τελικά η κα Καρυστιανού είχε την προσωπική της ατζέντα, ουδείς γνωρίζει τι έκανε τα χρήματα των συναυλιών, φτιάχνει κόμμα με τη γερόντισσα Ακυλία και τα στελέχη της "Νίκης", και προβάλει απόψεις από το μακρινό παρελθόν που μόνο κόμματα ως η Χρυσή Αυγή μέχρι σήμερα προέβαλαν.
Μας ζήτησαν συγνώμη γιατί δεν αντελήφθηκαν την προνοητικότητά μας. Μπα, καθάρματα ακόμα μας λένε.
Εντάξει, όμως κάποια στιγμή, και ο πιο ηλίθιος, αναγνωρίζει τα λάθη του και λέει και ένα ρημοδοσυγνώμη.
Και ας μην το εννοεί.
Add comment
Comments