Τα λαϊκίστικα κόμματα σε όλη την Ευρώπη - και στο μεγαλύτερο κομμάτι των αναπτυγμένων χωρών του πλανήτη - παρουσιάζουν μια εντυπωσιακή δυναμική. Κόμματα προερχόμενα κυρίως από τον υπερσυντηρικό χώρο, και λιγότερο από τον χώρο της αριστεράς. Στις περιφερειακές εκλογές την Κυριακή στην Αραγονία της Ισπανίας, θα έχουμε τη δυνατότητα να δούμε έναν διπλασιασμό της εκλογικής δύναμης του υπερσυντηρητικού Vox. Και ήδη ο υποψήφιος του Chega για την προεδρία της Πορτογαλίας, βρίσκεται στον δεύτερο γύρο.
Πολλοί είναι οι λόγοι που υποστηρίζουν αυτή τη δυναμική. Έχουν αναλυθεί και θα αναλύονται με ενδελέχεια. Ποιο είναι το τελευταία πρόσταγμα/αφήγημα αυτών των κομμάτων προς τις κοινωνίες: Ο αγώνας κατά των ελίτ. Να μην "κυβερνούν" τα κράτη οι ελίτ, αλλά ο πάνσοφος λαός. Από την αριστοκρατία στην αμεσοδημοκρατία.
Ακόμα και η νεόκοπη στα πολιτικά πράγματα κα Καρυστιανού την μυρίστηκε αυτή την δεσπόζουσα τάση και ξιφουλκεί κατά των "ελίτ" υποσχόμενη δημοψηφίσματα για τα πάντα. Ακόμα και για τον εάν ο Έλλην πρωθυπουργός θα συναντηθεί με τον Τούρκο πρόεδρο. Μάθανε πως πηδιόμαστε, πλακώσανε και οι γύφτοι.
Τελικά όμως, ποιες είναι αυτές οι καταραμένες ελίτ; Όχι τίποτα άλλο, να μην βαράμε στα κουτουρού.
Πράγματι, μια κοινωνία έχει ανθρώπους που διακρίνονται σε διάφορους τομείς της κοινωνικής ζωής. Στην πολιτική, την οικονομία, την επιχειρηματικότητα, στις τέχνες. Αυτοί υποπτεύομαι ότι θα μπορούσαν να θεωρηθούν και ως ελίτ. Ας πούμε οι επιτυχημένοι. Αυτοί κυβερνάνε; Δεν γνωρίζω τι εννοεί κάποιος με το "αυτοί κυβερνάνε", αυτό που γνωρίζω είναι ότι κάθε 4 χρόνια, ο πάνσοφος λαός, πετάει ένα φακελάκι σε ένα κουτί που λέγεται κάλπη και αποφασίζει ποιοι θα τον κυβερνήσουν. Τα τελευταία 15 χρόνια, έχει εκλέξει από ακροδεξιούς μέχρι ακροαριστερούς. Και κάθε φορά κυβερνάνε οι ελίτ; Τελικά πότε δεν θα κυβερνάνε οι ελίτ; Όταν θα φέρουμε κόμματα εξωγήινων;
Ας δεχθούμε λοιπόν ότι δεν κυβερνάνε ακριβώς οι ελίτ, ας πούμε ότι επηρεάζουν οι ελίτ. Προσπαθώ να βρω που βρίσκεται το κακό. Οι διακεκριμένοι, οι επιτυχημένοι μιας κοινωνίας, δεν θα πρέπει να συνιστούν την πρωτοπορία που καθοδηγεί τις λαϊκές επιλογές και επηρεάζει και τις αποφάσεις της κεντρικής εξουσίας; Οι διαφωτιστές και οι νεοπαγής αστική τάξη στην Γαλλία, δεν άνοιξαν διάπλατα τον δρόμο στις μάζες για να οδηγηθούν στην αστική επανάσταση; Από πότε η διάκριση και η επιτυχία συνιστά μειονέκτημα;
Διαβαστε ακόμα: Η αριστερά μάχεται για το δικαίωμα στη χρεοκοπία
Οι ελίτ σήμερα, στη χώρα μας ας πούμε, είναι σε θέση να επιτελέσουν τον ιστορικό τους ρόλο; Έχουμε σπουδαίους πολιτικούς, επιχειρηματίες, ποιητές, λογοτέχνες, συνθέτες κοκ; Όχι, τουλάχιστον σε σχέση με το παρελθόν. Και ακούω τις όποιες ενστάσεις. Και σε διεθνές επίπεδο, όχι αποκλειστικά σε Ελληνικό.
Αν όμως στο Ελληνικό κοινοβούλιο δεν έχουμε Παναγιώτη Κανελλόπουλο, Θεμιστοκλή Σοφούλη, Ευάγγελο Αβέρωφ, Μιχάλη Παπαγιαννάκη, Λεωνίδα Κύρκο, Άννα Συνοδινού και Σταύρο Ξαρχάκο, έχει να κάνει με ότι ο πάνσοφος λαός δεν παράγει τέτοιες προσωπικότητες, και αν κατά τύχη προκύψει καμία, δεν την επιλέγει γιατί προτιμά τον Αλέξη Γεωργούλη. Τους Βελόπουλους, τις Ζωές, τους Πολάκηδες και τους Μπιμπίλες, ο λαός τους έβγαλε από τα σπλάχνα του και ο λαός τους ανέδειξε.
Αν δεν έχουμε Χατζιδάκιδες και Θεοδωράκηδες, οφείλεται στο ότι δεν παράγουμε τέτοιας εμβέλειας και τεράστιας ποιότητας συνθέτες, και από τους λίγους μέτριους που μπορεί να εμφανιστούν, ο πάνσοφος λαός κατά πλειοψηφία προτιμάει τη Λιόλιου και τον Οικονομόπουλο. Λυπάμαι, αλλά αυτούς παράγει η μήτρα του λαού.
Το ίδιο προφανώς ισχύει και για την επιχειρηματική κοινότητα και για όλες τις άλλες άξιες λόγους κοινωνικές δραστηριότητες, από τις οποίες αναμένει κανείς να αναδειχθούν οι ελίτ.
Πάνσοφε λαέ, έχεις πολύ χειρότερης ποιότητας ελίτ, γιατί εσύ είσαι πολύ χειρότερης ποιότητας σε σχέση με το παρελθόν. Αν θες καλύτερες ελίτ, γίνε εσύ καλύτερος. Δεν φτάνει να σου μοιράζουμε τζάμπα πτυχία από πανεπιστήμια πρώην ΤΕΙ.
Τι λένε όμως οι λαϊκιστές; Αφού η μορφωτική και ηθική κατάπτωση των κοινωνιών, αποτυπώθηκε και στην ποιότητα των αναγκαίων ελίτ, προτείνουν να δαιμονοποιήσουμε όσους σήμερα διακρίνονται (όχι βέβαια τους λαούς που τους παράγουν), για να μεταφερθεί "αδιαμεσολάβητα" η εξουσία στη ρίζα του προβλήματος. Στη μήτρα που γεννά τα ελαττωματικά προϊόντα.
Εδώ δεν μιλάμε για πολιτική πρόταση. Μιλάμε για την εκδίκηση της γυφτιάς. Αφού οι ελίτ που παράγουμε δεν αποτελούν την αξιόλογη πρωτοπορία που έχουμε διαχρονικά ανάγκη, τι τις θέλουμε; Για να μας κουνιούνται και να νιώθουμε μειονεκτικά;
Ας τις κάψουμε σαν τις μάγισσες στον μεσαίωνα και ας πάρουμε την εξουσία αποκλειστικά στα χέρια μας.
Και ποιος θα μας τη δώσει;
Ένας Καποδίστριας, που θα κυβερνά δικτατορικά, θα τον προσκυνάμε σαν Θεό, και θα εφαρμόζει όλες μας τις επιθυμίες "αδιαμεσολάβητα".
Γιατί αυτός τις ξέρει.
Add comment
Comments