Ο Ευρωπαϊκός νότος συνιστά το καλύτερο case study για το τι σημαίνει αριστερά. Η Σώτη Τριανταφύλλου το περιέγραψε απόλυτα και απλά θα την αναπαράγω: Σημαίνει ανικανότητα.
Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 που συνοδεύτηκε από την Ευρωπαϊκή κρίση χρέους, τη χρεοκοπία της Ελλάδας και την αναγκαστική επιβολή μνημονίων σε μια σειρά χωρών (Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία, Κύπρος), αποτέλεσαν μια ανεπανάληπτη ιστορική ευκαιρία για την αριστερά. Της άνοιξαν διάπλατα την πόρτα σε μια προοπτική εξουσίας. Τα κόμματα διαμαρτυρίας, μέσα σε ελάχιστο χρόνο μεταλλάχτηκαν σε κόμματα εξουσίας. Κόμματα που πάλευαν με τα χίλια ζόρια να μπουν στα κοινοβούλια των χωρών τους, ξαφνικά - υποσχόμενα λαγούς και πετραχήλια σε πολίτες που είδαν τα εισοδήματά τους να καταρρέουν - κλήθηκαν να αναλάβουν κυβερνητικές ευθύνες.
Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν ο Αλέξης με τον Σύριζα και ο Πάμπλο Ιγκλέσιας με τους Podemos. Ελλάδα κυρίως και Ισπανία κατά δεύτερο λόγο, αντιμετώπισαν και τις πιο σκληρές συνέπειες της κρίσης άλλωστε.
Η πλέον εμφατική εικόνα που έρχεται στο μυαλό, είναι στην πλατεία Ομονοίας, σε συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ, με τον Αλέξη να καλεί τον Ιγκλέσιας στην εξέδρα να απευθύνει χαιρετισμό, με το πλήθος να ζητωκραυγάζει "ΣΥΡΙΖΑ-Podemos-Venceremos".
Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση πράγματι. Λίγο μετά έγιναν και οι Podemos που μπήκαν στο κυβερνητικό σχήμα με τους Σοσιαλιστές. Ο Ευρωπαϊκός νότος βίωσε τι σημαίνει να σε κυβερνάνε αριστερά κόμματα.
10 χρόνια μετά: Ο ΣΥΡΙΖΑ απλά αναμένει τη ληξιαρχική πράξη του θανάτου του. Ο Αλέξης, επιχειρεί μια επιστροφή μετά από 6 συνεχόμενες εκλογικές ήττες, με όλες τις ενδείξεις να καταμαρτυρούν ότι θα πάει κουβά. Οι Podemos επί της ουσίας διαλύθηκαν και ο Ιγκλέσιας έχει αποσυρθεί από την πολιτική. Στις εκλογές της Κυριακής στην Αραγονία, δεν κατέβηκε αμιγώς αριστερό κόμμα.
Αυτό ήταν ό,τι έμεινε από το Ευρωπαϊκό πείραμα αριστερών κυβερνήσεων. Τελειωμένες καριέρες, ξοφλημένα κόμματα.
Διαβάστε ακόμα: Νίκο, Αλέξη, Μαρία, Ζωή, τι φόρο θα πληρώνουμε;
Το πείραμα κράτησε ελάχιστα χρόνια, όμως ήταν αρκετά να αποδειχθεί ότι όλος αυτό ο ιδεοληπτικός συρφετός χαρακτηρίζεται από απόλυτη ανικανότητα. "Άνθρωποι γελοίοι, χωρίς καμία προπαίδεια για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν", έλεγε ο Λεωνίδας Κύρκος για τους συντρόφους του που προσπάθησαν να επιβάλουν την αριστερά στην Ελλάδα με τα όπλα. Αλλά και όταν την εξουσία τους την έδωσε η κάλπη, το ίδιο γελοίοι αποδείχτηκαν οι επίγονοί τους.
Χωρίς στοιχειώδη αντίληψη των οικονομικών ζητημάτων, των διεθνών σχέσεων και δυναμικών, του τρόπου της διαχείρισης της απλής καθημερινότητας, απλά αναμασούσαν φθαρμένες ατάκες, ξεκολημμένες από σπασμένες μαρκίζες εγκαταλελειμένων ιδεολογικών σκυλάδικων.
Στα Γιάννενα, ο Αλέξης πρότεινε το εξής: Tεχνολογική αυτονομία. Το κράτος πληρώνει εκατομμύρια για λογισμικό σε πολυεθνικές, ενώ τα δεδομένα των πολιτών βρίσκονται σε servers εκτός Ευρώπης. Όμως υπάρχει και άλλος δρόμος – και υπάρχει εδώ στην Ελλάδα: Δικαίωμα στην επισκευή, δημόσιο χρήμα που παράγει δημόσιο κώδικα, ανοιχτούς σπόρους και τοπικά εργαστήρια σε κάθε περιφέρεια.
Όποιος μεταφράσει τι θέλει να πει ο ποιητής, κερδίζει χρυσούν ωρολόγιον.
Δεν έμεινε τίποτα τελικά από το πέρασμά τους; Έμεινε. Μια υπολανθάνουσα ριζοσπαστικοποίηση και μια ψεκιά.
Στην Ισπανία, Podemos δεν υπάρχουν, όμως το ακροδεξιό Chega σαρώνει στις περιφερειακές εκλογές.
Add comment
Comments