Το σύνθημα παλιό. "Να καεί, να καεί, το μπουρ..λο η βουλή". Είχε την τιμητική του από την πάνω και την κάτω πλατεία την περίοδο της χρεοκοπίας. Οι διαμαρτυρόμενοι ήθελαν να κάψουν το σύμβολο της δημοκρατίας που τους πλούτισε με δανεικά, και τους βουλευτές που οι ίδιοι ψήφιζαν για να τους βγάζουν στη σύνταξη στα 40.
Την εναλλακτική να αυτοπυρποληθούν δεν την είχαν σκεφτεί. "Η κόλαση είναι οι άλλοι".
Για να καεί όντως όμως η βουλή, πρέπει πρώτα να γίνει μπουρ..λο. Να ευτελιστεί τόσο η δημοκρατία στα μάτια των πολιτών, που να επιθυμούν την κατάργησή της. Συμβολικά η κατάργηση θα ξεκινούσε από το κάψιμο του βασικού της συμβόλου. Του κοινοβουλίου. Τη Ράιχστανγκ δεν έκαψε πρώτα ο Χίτλερ;
Αυτός ο πλήρης ευτελισμός της δημοκρατίας, είναι κσι ο πρωτογενής στόχος του λαϊκισμού. Θα θυμάστε τη συμπεριφορά των βουλευτών της Χρυσής Αυγής με τα τσαμπουκαλίκια και τα "αντριλίκια".
Και προς αυτήν την κατεύθυνση του πλήρους διασυρμού της δημοκρατίας, είμαστε σε "καλό δρόμο".
Αρχικά γεμίσαμε τη βουλή με ένα κάρο κομματίδια, λαϊκίστικα μορφώματα. Ένα κάρο καραγκιόζηδες. Γυναίκες που μας επειδικνύουν τα κρεμασμένα από τον τιμωρό χρόνο στήθη τους, λαμόγια που μπορούν να ισχυριστούν το οτιδήποτε χωρίς το παραμικρό ερυθρίασμα των παριών, ακροβάτες που μπορούν να αλλάξουν 10 κόμματα σε ένα χρόνο.
3 χρόνια μετά τις εθνικές εκλογές, σχεδόν το 10% των βουλευτών είναι ανεξάρτητοι, και διαπραγματεύονται στο παζάρι το κόμμα που θα τους προσφέρει την επόμενη βουλευτική "αποζημίωση".
Αρκεί αυτό; Προφανώς και όχι. Ένα μπουρ..λο δεν το κάνουν μόνο οι σεξεργάτριες που είναι αραχτές στους βουργουνδί καναπέδες. Χρειάζεται και η απαιτούμενη ατμόσφαιρα. Η αύρα ενός χαμαιτυπείου. Απαιτούνται οι αντίστοιχες συμπεριφορές, το ανάλογο ήθος, τα λεκτικά μονοπάτια (καλντερίμια αν προτιμάτε) των ιερόδουλων.
Όταν μπαίνεις σε ένα μπουρ..λο, δεν ακούς Μάλερ, ούτε ο κόσμος χρησιμοποιεί τον πληθυντικό για να εκφραστεί. Εταίρες, τσατσάδες, νταβάδες και λεκανατζούδες, βρίζουν σαν μαουνιέρηδες. Ο λόγος, η χρησιμοποιούμενη γλώσσα, κάνει το μπουρ..λο να είναι μπουρ..λο.
Η Κωνσταντοπούλου, που αρέσκεται να αποφυλακίζει βιαστές, το έχει καταλάβει. Πρώτον, έχει παρατηρήσει ότι όσο μιλάει σαν την Μαντάμ Παρί στα "Κόκκινα φανάρια", ανεβαίνουν τα ποσοστά της. Το "κοινό" της δεν θέλει αβρότητες. Δεν το μάθανε στο σπίτι που μέγαλωσε σε αβρότητες. Μόνο σε μπινελίκια.
Διαβάστε ακόμα: Το επιχειρείν δεν στηρίζεται σε κρατικές ντιρεκτίβες
Δεύτερον, βρίζοντας σαν βαρκάρης απαξιώνει απόλυτα τον θεσμό που - αλίμονο - υπηρέτησε και σαν πρόεδρός του. Και κάποια στιγμή, σπρώχνει πολλούς να της απαντήσουν στο ίδιο ύφος. Τους βάζει στο παιχνίδι του διασυρμού του "ναού της δημοκρατίας". Ναός όμως με λεξιλόγιο της Συγγρού, δεν υπάρχει.
Και στέλνουν και σχολεία εκεί. Έχετε δει μαθητές να επισκέπτονται με το σχολείο τους οίκους ανοχής; Πλέον βλέπετε. Το λες και εκπαιδευτική εκδρομή.
Η Κωνσταντιπούλου παίζει καλά το παιχνίδι του λαϊκισμού και της υπόσκαψης της δημοκρατίας και των θεσμών της. Θέλει να ανατρέψει το σημαντικότερο αγαθό μιας σύγχρονης κοινωνίας και δεν το κρύβει στο ελάχιστο. Θέλει να απαξιώσει τις κατακτήσεις μας ως κοινωνίας για να τις σιχαθούμε και να επιθυμούμε την ανατροπή τους.
Δεν μάχεσαι την αλητεία με αλητεία. Δεν κατεβαίνεις - λένε - στο χαμηλό επίπεδο του άλλου για να τον αντιμετωπίσεις. Θα σε κερδίσει, λόγω εμπειρίας.
Η δημοκρατία αντιστέκεται, με τον τρόπο που της αρμόζει. Θεσμικά. Με ήθος. Με καλλιέργεια. Με φανερή την αντίθεση μετά της ήρας και του σταριού.
Μα οι πολλοί δεν καταλαβαίνουν τέτοιες διαφορές. Δεν πειράζει. Τις καταλαβαίνουν οι λίγοι. Αυτοί που πρέπει.
Αυτοί που κάνουν τη δημοκρατία να είναι δημοκρατία.
Add comment
Comments