Κάποια στιγμή, η Ε.Ε., "ανακάλυψε" πως το πρόβλημα του πλανήτη σε ότι αφορά την περιβαντολλογική επιβάρυνση και την κλιματική αλλαγή, έχει σαν κύριο υπεύθυνο τα πλαστικά καλαμάκια. Για κάποιο λόγο - που ποτέ δεν αντιλήφθηκα - η Ε.Ε. πήρε την απόφαση να σώσει τον πλανήτη με τις περιβαντολλογικές πολιτικές της, που της στέρησαν τεράστια περιθώρια διεθνής ανταγωνιστικότητας των προϊόντων της. Και αν πράγματι μπορούσε μόνη της να σώσει τον πλανήτη, ας πάει και το παλιάμπελο. Ας πεινάσουμε με τον ευγενή στόχο της σωτηρίας της ανθρωπότητας. Το πρόβλημα είναι ότι όσο και να "πρασινίζαμε" τις οικονομίες μας, οι μεγάλοι ρυπαντές του πλανήτη - εκεί που χτυπάει η παγκόσμια καρδιά της μεταποίησης - αγρόν ηγόραζαν.
Όλα αυτά έχουν κυρίως να κάνουν με τον τρόπο που λαμβάνονται οι επί μέρους αποφάσεις στην Ε.Ε. Δεν λαμβάνονται σε επίπεδο συμβουλίου αρχηγών (εκεί πάνε τα στρατηγικά ζητήματα μεγάλου διακυβεύματος), λαμβάνονται σε επιτροπές, παραεπιτροπές και στο Ευρωκοινοβούλιο, όπου έχουν δυνατότητα παρεμβάσεων και επιρροών τα Lobbies. Οι ΜΚΟ - για πχ - του κάθε Ιάσονα - επηρεάζουν τη μεταναστευτική πολτική της Ε.Ε. κατά το δοκούν. Η απαγόρευση στα λεγόμενα Push backs, συντηρεί μια ολόκληρη βιομηχανία διαχείρισης της λαθρομετανάστευσης.
Ας πάμε όμως στα περιβόητα διαβολικά πλαστικά καλαμάκια. Η Ε.Ε. όχι μόνο τα αναγνώρισε ως αντίπαλο, τα απαγόρευσε και έθεσε και χρονικό όριο πλήρους απομάκρυνησής τους από τις Ευρωπαϊκές αγορές. Ήταν η εποχή, που πολλοί από εμάς τους οικολογικά ασυνείδητους, προμηθευτήκαμε ατελειωτο στοκ γα να έχουμε για καβάτζα.
Πολλές επιχειρήσεις στην Ευρώπη - και όχι μόνο - μπήκαν σε μια αγωνιώδη προσπάθεια έρευνας και ανάπτυξης μη πλαστικών καλαμακίων, που δεν θα έλιωναν στο στόμα του καταναλωτή στη δεύτερη γουλιά του φρέντο εσπρέσσο. Σκέφτηκαν, και τι δεν σκέφτηκαν. Η κύρια έρευνα πράγματι επικεντρώθηκε στο πεπιεσμένο χαρτί. Δοκιμάστηκαν όμως και μπαμπού και άλλες πρώτες ύλες περιλαμβανομένων και των ζυμαρικών.
Μια ολόκληρη βιομηχανία, ξόδεψε αμέτρητα ποσά για να ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες της αγοράς. Μέγα λάθος.
Οι επιχειρήσεις οφείλουν πράγματι να αναζητούν την καινοτομία 24ώρες το 24ωρο. Είναι το μόνο σωσίβιο επιβίωσης σε έναν διεθνοποιημένο κόσμο. Καινοτομία στο ίδιο το προϊόν, στη συσκευασία του, στον τρόπο διανομής του, στα επιλεγμένα δίκτυα, ακόμα προφανώς και στο κόστος της παραγωγής.
Όλες αυτές οι καινοτομίες, τι στόχο έχουν - πέραν προφανώς της επιχειρηματικής επιβίωσης και βέβαια της επιτυχίας; Την κάλυψη συγκεκριμένων αναγκών των καταναλωτών. Αναγκών καταγεγραμμένων ή και αναγκών που δεν έχουν καν διαπιστώσει οι καταναλωτές. Μια από τις σπουδαιότερες καινοτομίες, ήταν απίστευτα απλή. Κάποιος έβαλε 2 ροδάκια σε μια βαλίτσα. Δυο απλά ροδάκια. Και έλυσε ένα πρόβλημα που δεν είχε καν αντιληφθεί το αγοραστικό κοινό. Και άλλαξε όλη την εν λόγω βιομηχανία.
Είχαν οι καταναλωτές ανάγκη να εγκαταλείψουν τα πλαστικά καλαμάκια; Αντιθέτως τους ενόχλησε κιόλας. Τι προσπάθησαν να καλύψουν οι εταιρείες; Τις ανάγκες μια διακρατικής ντιρεκτίβας. Έτσι δεν κάνεις επιχειρείν.
Μια αξιόλογη Ελληνική εταιρεία, μπήκε σε αυτό το τριπάκι. Σε 5 χρόνια έκανε επενδύσεις ύψους €48 εκ., που κάλυψε με €25 εκ. νέα κεφάλαια μετόχων και €64 εκ. νέα δανειακά κεφάλαια (Η διαφορά κάλυψε αυτό που θα δούμε στη συνέχεια).
Πράγματι παρήγαγε σημαντικό τζίρο, όμως παρήγαγε και €16 εκ. νέες ζημιές. Σε 5 χρόνια. Μόνο το 2024 έχασε €6 εκ., με τις αποσβέσεις να είναι στα €8 εκ. δείγμα ότι οι επενδύσεις ουδόλως απέδωσαν.
Απλά, η Ε.Ε., αντελήφθη την ανοησία της και αν δεν πήρε εντελώς πίσω το μέτρο, ατόνησε την εφαρμογή του, και πλέον ξαναβρίσκουμε πλαστικά καλαμάκια. Ουδόλως μας λείπουν τα χάρτινα.
Επιχειρείν σημαίνει τα μάτια στραμμένα στον ιδιώτη πελάτη σου. Αφήστε να κοιτάνε το κράτος οι κρατικοδίαιτοι που κάνουν αρπαχτές.
Add comment
Comments