Σε πρόσφατη συνέντευξή του σε διάφορα μέσα ενημέρωσης, ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν, εμφανίστηκε ιδιαίτερα υπέρμαχος της ανάγκης της Ευρώπης να αντιμετωπίσει με δυναμισμό της εξελίξεις, να προβεί σε πλήθος επενδύσεων σε κρίσιμους τομείς αιχμής και να προχωρήσει σε μια ενιαία δανειοδότηση με τη μορφή έκδοσης ευρωομολόγου, που θα ανοίξει και τον δρόμο της εμβάθυνσης της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μέσω μιας ενίσχυσης των θεσμών της ενοποίησης.
Ωραία λόγια, αλλά ειδικά το θέμα της ανάγκης έκδοσης Ευρωομολόγου, κάπου το έχουμε ξανακούσει. Επειδή έχουν περάσει καμία 15αριά χρόνια, θα σας θυμίσω εγώ που το ακούσαμε. Το πρότεινε η Ελλάδα. Πότε; Όταν πτώχευσε. Δεν μπορούσε να δανειστεί κι' άλλα (γιατί κανείς δεν τη δάνειζε), και σκέφτηκε να βάλει τους άλλους Ευρωπαίους να εγγυηθούν τα καινούργια δάνεια που είχε ανάγκη για να συντηρεί τα ελλείμματά της και να συντηρεί ταυτόχρονα το πλαστό της ΑΕΠ. Πονηρός ο βλάχος. Ο μέγας πολιτικός ανήρ Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου (aka ΓΑΠ), το είχε παρομοιάσει με ένα μπαζούκας που έπρεπε να εμφανίσει η Ευρώπη στο τραπέζι.
With other peoples' money.
Σήμερα στη θέση της Ελλάδας, εν πολλοίς είναι η Γαλλία. Δανείζεται €170 δις τον χρόνο (ανά 2 χρόνια φορτώνει το χρέος της με ένα ολόκληρο Ελληνικό χρέος), σε σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα θα είναι σαν χώρα πιο υπερδανεισμένη από την Ελλάδα, έχει ένα ετήσιο έλλειμμα 5% του ΑΕΠ, και οι πολιτικοί της αντί να παίρνουν μέτρα, κοροϊδεύουν, μην μπορώντας ούτε ετήσιο προϋπολογισμό να ψηφίσουν. Ο Τιτανικός έχει βρει παγόβουνο και η ορχήστρα παιανίζει φραντσέζικα Chansons. Non, je ne regrette rien.
Έτσι, ενδεδυμένος την Ευρωπαϊκή αστερόεσσα, ο Μακρόν πουλάει την Ευρωπαϊκή ιδέα, όμως το μυαλό του είναι στο πάπλωμα: Στο αμοιβαίο Ευρωπαϊκό χρέος. Βεβαίως, για να καθησυχάσει τους Γερμανούς, έσπευσε να διευκρινίσει ότι δεν προτείνει αμοιβαιοποίηση του παρελθόντος χρέους. Εν ολίγοις, οι Γερμανοί δεν θα εγγυηθούν για όσα σήμερα χρωστάει η Γαλλία. Απλά θα εγγυηθούν για όσα από δω και μπρος θα δανειστεί η Γαλλία. Το' σωσε.
Ξέρετε, ένας μπορεί να σηκώνει συνέχεια καταναλωτικά δάνεια, και να μην τα πολυπληρώνει κιόλας. Κάποια στιγμή, όταν πάει να ζητήσει ένα καινούργιο δάνειο, η τράπεζα τον ρωτάει "¨Εγγυητή έχετε;". Άνευ εγγυητού δεν ξαναδανείζει. Και ο εγγυητής πρέπει να είναι και φερέγγυος.
Διαβάστε ακόμα: Μην τις φοβάστε τις μετοχές
Σε αυτό το σημείο είναι η Γαλλία. Όχι ότι δεν τη δανείζουν (ακόμα), αλλά κάθε ευρώ που δανείζεται την καθιστά πιο υπερχρεωμένη, πιο επικίνδυνη, άρα δανείζεται όλο και πιο ακριβά. Τα χρέη μεγαλώνουν, οι τόκοι αυξάνονται αναλογικά περισσότερο, το έλλειμμα δεν μπορεί να μειωθεί. Το σπιράλ του θανάτου, στο οποίο έχουν ήδη μπει οι ΗΠΑ. Άρα, πρέπει τα επόμενα δάνεια να μην είναι "δικά της", να είναι ολονών. Για το καλό της Ε.Ε., βεβαίως, βεβαίως.
Και γιατί η Ε.Ε. πρέπει να δανειστεί για να γίνει ανταγωνιστική; Για να ενισχύσει την ασφάλειά της το καταλαβαίνω. Οι αμυντικές δαπάνες, είναι δαπάνες των κρατών. Δεν τις κάνουν ιδιώτες. Η τεχνολογική όμως καινοτομία δεν σχετίζεται με το κράτος, αλλά με την επιχειρηματικότητα. Αν η Ε.Ε. δεν έχει σήμερα Nvidia, OpenAI, και Iphone της Apple, δεν οφείλεται στο ότι δεν δανείστηκε τρις για να επενδύσει. Οφείλεται στο ότι κανείς δεν επενδύει την Ευρώπη για να αναπτύξει πχ μια νέα γενιά κινητής τηλεφωνίας. Το πρόβλημα ανταγωνιστικότητας δεν είναι πρόβλημα δανεισμού και κρατικών επενδύσεων, είναι πρόβλημα επιχειρηματικού περιβάλλοντος, που λειτουργεί αποτρεπτικά για κάθε επένδυση. Την Ε.Ε. δεν την κυβερνούν πολιτικοί, την κυβερνούν lobbies συμφερόντων που βάζουν το κοινοβούλιο να ψηφίζει ατελείωτα regulations για να κονομάνε τα παράσιτα.
Αλλά ακόμα και αν χρειάζεται σε κάποιους τομείς δημόσιες επενδύσεις σε υποδομές, η αμοιβαιοποίηση του χρέους πρέπει να επακολουθήσει της πολιτικής ενοποίησης. Δεν θα εξαρτάται το δημοσιονομικό μέλλον της Ευρώπης από τα τσαλιμάκια της κάθε εγχώριας Λε Πεν και του κάθε εγχώριου Μελανσόν. Πρώτα θα υπάρχει κεντρική κυβέρνηση που θα επιβάλλει ενιαίους κανόνες που να εφαρμόζονται στον πόντο και μετά όλα τα άλλα.
Μανωλάκη sorry, αλλά ούτε οι Έλληνες που πλέον παράγουν πλεονάσματα δεν θέλουν να εγγυηθούν τα νέα δάνεια της Γαλλίας.
Add comment
Comments