Η αλήθεια είναι ότι η σχηματισθείσα εξ ημών γνώμη για τον Καρανίκα δεν ήταν και η πλέον κολακευτική. Προς υπεράσπισή μας, βλέποντας εκεί στο σχετικά μακρινό 2015, όλον εκείνον τον συρφετό, το τσίρκο Medrano με τους πολύχρωμους κλόουν που ήρθε για να κυβερνήσει, ήταν δύσκολο - έως και αδύνατο - να διακρίνεις τυχόν εξαιρέσεις. Ειδικά αν η εξαίρεση αυτή, είχε κατοικοεδρεύσει στου Μαξίμου, συμβουλεύοντας τον Τσίπρα. Τώρα τι τον συμβούλευε, ενός Θεός ξέρει. Δεν φρόντισε να μας το αποκαλύψει στην "Ιθάκη" του.
Ο Καρανίκας είναι ένας άνθρωπος που ξέφυγε από τις ζεστές αγκάλες του κράτους και της γενναιόδωρης μισθοδοσίας του, για να αναζητήσει επαγγελματική στέγη (και αξιοπρέπεια) στον ιδιωτικό τομέα. Και μάλιστα σε μια αγορά με προβλήματα ρυθμιστικά και κανονιστικά (για τα οποία όντως έχυσε ιδρώτα) αλλά και μια αγορά με δυσκολίες στο να πείσει τον καταναλωτή, άρα και να χτίσει μεγέθη και κερδοφορίες. Όταν μπεις στην πραγματική ζωή και τρίψεις τα χέρια σου στη λάντζα, αρχίζεις και καταλαβαίνεις τι μ...κίες έλεγες τόσα χρόνια.
Η δυσκολία δεν είναι να καταλάβεις ότι έλεγες μ....κίες, η δυσκολία είναι να αντιληφθείς ότι πίστευες και σε μ...κίες.
Διάβασα μια ανάρτησή του, με την οποία έκανε λόγο για μια παρακμιακή αριστερά που προπηλακίζει αντί να συζητά, που ουρλιάζει αντί να επιχειρηματολογεί, που μισεί, απαξιώνει θεσμούς και προβαίνει σε πραξικοπήματα. Και έναντι αυτής, προβάλλει μια "άλλη αριστερά", που ενστερνίζεται εν πολλοίς τις βασικές αρχές της Γαλλικής Επανάστασης και προασπίζεται τις αξίες του φιλελευθερισμού.
Και προφανώς, οι διαλλακτικοί, δημοκράτες, προοδευτικοί, ενσυναίσθητοι και αλληλέγγυοι σύντροφοί του, του απάντησαν ότι τα παίρνει από τον Άδωνι, άρα να "πάει να γ...θεί". Παιδεραστή δεν τον είπαν. Ακόμα.
Διαβάστε ακόμα: Η εκτσογλανισμένη "διανόηση" της αριστεράς
Εδώ βρίσκεται το λάθος του Καρανίκα αλλά και πολλών άλλων που πέρασαν κάποια φεγγάρια από την αριστερά, κάποια στιγμή κατάλαβαν τι σκουπιδαριό κουβαλάει, αποστασιοποιήθηκαν, όμως δυσκολεύονται να αποκηρύξουν και του πυρήνα των πρωτόλειων ιδεών τους.
Θεωρούν δηλαδή, ότι η αριστερά ως ιδέα, άποψη, οπτική, είναι απολύτως ορθή, απλά υπάρχει μια παρακμιακή αριστερά που επί της ουσίας τη σαμποτάρει στην κοινωνία. Μέγα λάθος.
Δεν υπάρχει παρακμιακή αριστερά. Η αριστερά είναι παρακμιακή.
Δεν υπάρχει κάτι "άλλο" πιο ικανό, πιο αποτελεσματικό, πιο δημοκρατικό. Αυτό είναι. Ό,τι έχει το ψυγείο.
Αντιλαμβάνομαι ότι, αν έχεις ζήσει κάποιες δεκαετίες μέσα σε έναν μύθο, είναι δύσκολο να τον αποχωριστείς. Ακόμα πιο δύσκολο είναι και να κάνεις αυτοκριτική. Να δεχθείς ότι απλά για δεκάδες χρόνια πιάστηκες Κώτσος. Η αυτοκριτική, είναι το δυσκολότερο εγχείρημα. Γι ‘ αυτό και η απομάκρυνση από κάποιες πάγιες θέσεις, λαμβάνει χώρα σταδιακά, αργά, ψάχνοντας αφορμές να αυτοδικαιολογηθεί εσωτερικά από το άτομο. Να βρει συνειδησιακό πάτημα για να βγει στην απέναντι όχθη. Ξεκινάς με το ότι δεν φταίνε οι ιδέες, φταίνε αυτοί που τις εκφράζουν.
Από αυτό το πρώτο σκαλί της αυτογνωσίας πέρασαν όλοι όσοι κάποια στιγμή είδαν το πραγματικό πρόσωπο της "μέδουσας" αριστεράς, και πάγωσαν. Ο Νιόνιος για παράδειγμα. Και ένιωσαν στο πετσί τους τι σημαίνει να ασκείς απλά το δικαίωμα σου να αλλάξεις γνώμη. Η αριστερά δεν συγχωρεί.
Φίλτατε κε Καρανίκα
Παρακμή δεν υπάρχει μόνο στην αριστερά. Δεν υπάρχει όμως αριστερά χωρίς παρακμή.
Add comment
Comments