Υπάρχει μια θαυμάσια ταινία/παρωδία των Monty Python, όπου ο Βασιλιάς Αρθούρος γυρνάει όλο το βασίλειο, για να μαζέψει τους κατά τόπους άρχοντες, οι οποίοι και θα τον συνοδεύσουν στην αναζήτηση του Άγιου Δισκοπότηρου.
Κάποια στιγμή φτάνει σε μια περιοχή όπου συναντά εντελώς αξιοθρήνητους, βρώμικους και βουτηγμένους στη λάσπη κατοίκους, τους οποίους και ρωτά ποιος κατοικεί στο κάστρο, ποιος δηλαδή είναι ο άρχοντας της περιοχής. Δύο δύσμοιροι ανέλαβαν να του απαντήσουν και να του εξηγήσουν ότι στο κάστρο δεν κατοικεί κανένας, δεν υπάρχει άρχοντας και η τοπική κοινότητα συνιστά μια αναρχοαυτόνομη κομμούνα η οποία και λαμβάνει αποφάσεις σε κολεκτιβική βάση.
Του εξηγούν ακατάπαυστα τον μηχανισμό αυτοοργάνωσης της κολεκτίβας, και κάποια στιγμή ο Αρθούρος μπαϊλντισμένος πιάνει έναν από τον ώμο για να τον κάνει να σταματήσει να μιλάει. Τότε αυτός αρχίζει να φωνάζει βοήθεια και να καλεί τους πάντες να δουν πως η βία είναι έμφυτη ιδιότητα της εξουσίας.
Δεν γνωρίζω αν οι συντελεστές των Monty Python είχαν εν τω μεταξύ επισκεφτεί την Αθήνα, αν είχαν φτάσει στη Λ. Αλεξάνδρας και αν είχαν δει εκεί τα "Προσφυγικά", προκειμένου να τους έρθει η έμπνευση. Σύμφωνα όμως με ιστορικές πηγές, εκείνη την εποχή δεν είχαν ακόμα πάρει τη μορφή της κολεκτίβας. Κάποια στιγμή όμως θα την έπαιρναν. Η ιστορία άλλωστε ακολουθεί τους κανόνες της νομοτέλειας.
Διαβάζω σήμερα ότι όποιο σχέδιο ανάπλασης της ιστορικής "φαβέλας" θα πρέπει να ακυρωθεί, όχι γιατί θα ξεσπιστωθούν κάποιοι (από κατοικίες που δεν τους ανήκουν), αλλά γιατί η περιοχή θα χάσει την λογική της κομμούνας που τη διέπει, όπου τα πάντα καθορίζονται στη βάση της κολεκτιβικής αυτοοργάνωσης.
Έτσι έμαθα ότι στο κέντρο της πόλης που ζω, λειτουργεί αυτούσια μια σοσιαλιστική ουτοπία, με όλον τον φαβελισμό που να δικαιολογεί τον όρο "σοσιαλιστική", στην οποία ζουν αναρχικοί, ανένταχτοι, μετανάστες, Τούρκοι, Κούρδοι, Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, και όπως διαβάζω: "οι καταλήψεις και τα στέκια αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι αγώνα, είναι σάρκα από τη σάρκα της πολιτικής ζύμωσης, της διαπάλης με κράτος και κεφάλαιο, της συνείδησης που γεννάται στο δρόμο και τα οδοφράγματα".
Ο ήρωας στην ταινία των Monty Python δεν θα τα έλεγε καλύτερα.
Χαιρετίζω με τη σειρά μου τον ηρωικό αντιεξουσιαστικό αγώνα, που στόχο έχει τη δημιουργία κατά τόπους πυρήνων που κάποια στιγμή θα γκρεμίσουν το σάπιο σύστημα. Με μια μικρή επισήμανση. Δεν έχει γκρεμιστεί ακόμα το σάπιο σύστημα. Υπομονή κάποιες ακόμα χιλιετίες. Μέχρι να γκρεμιστεί όμως, λειτουργεί και λειτουργεί με βάση κάποιους κανόνες. Δεν λειτουργεί ως αυτοαναρχούμενη κομμούνα. Λυπάμαι.
Λειτουργεί με κανόνες ιδιοκτησίας. Μένεις κάπου όταν το μέρος αυτό είτε σου ανήκει, είτε το νοικιάζεις. Δεν κάνεις ντου. Η υπόλοιπη κοινωνία που πληρώνει ενοίκια, δεν είναι μ@λ@κες.
Λειτουργεί με βάση το κοινό συμφέρον όλων, ή έστω των πολλών. Και το κοινό συμφέρον δεν συμβαδίζει με την ύπαρξη μιας φαβέλας στο κέντρο της πόλης. Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει. Ας γίνει πάρκο, ας γίνει νοσοκομείο, ας γίνει χώρος αθλοπαιδιών, πάντως ένας βάλτος υποδοχή τούρκων μεταναστών δεν μπορεί να είναι. Και ας λειτουργούν με αυτοοργάνωση και αλληλεγγύη. Όχι άλλη αλληλεγγύη. Γκώσαμε.
Η Αθήνα είναι πόλη, και μάλιστα πρωτεύουσα. Δεν είναι σκηνικό παρωδίας των Monty Python.
Add comment
Comments