Η Κούβα είναι ένας από τους τελευταίους σοσιαλιστικούς παράδεισους. Και αυτό δεν το μόνο πρόβλημα για τους ορθόδοξους κομμουνιστές. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι οι Κουβανοί είναι έτοιμοι να φάνε τον καρπό από το δέντρο της γνώσης, που θα τους οδηγήσει ανεπιστρεπτί ανατολικά της Εδέμ.
Προς τούτο και ετοιμάζονται "καραβάνια" αλληλεγγύης (πάντα), προς τον χειμαζόμενο από τον ιμπεριαλισμό Κουβανικό λαό, για να κουβαλήσουν καμία 10αριά σακιά αλεύρι, κυρίως όμως να πάνε εκεί για να παραστούν σε συγκεντρώσεις τόνωσης του ηθικού των μελών της νομενκλατούρας. Των ελαχίστων που ακόμα έχουν λόγο να προσεύχονται για τη διατήρηση των σοσιαλιστικών ιδεών, που τους προσφέρουν διαχρονικά τον τρυφηλό βίο, εις βάρος των λοιπών δυστυχών, που ζουν με $18 ανώτατο μισθό τον μήνα.
Πάνε με την ελπίδα να εμποδίσουν τους Κουβανούς από το να δαγκώσουν το σατανικό μήλο. Διότι άπαξ και το δάγκωσαν, θα μένει μόνο ο Κιμ τους θυμίζει τον χαμένο παράδεισο.
Η πανέμορφη Κούβα, με τα θεαματικά συγκριτικά πλεονεκτήματα που θα μπορούσαν να λειτουργούν ως καταλύτης μιας συνεχώς αναπτυσσόμενης οικονομίας, είχε την ατυχία να δει την αντικατάσταση ενός δικτάτορα με ημερομηνία λήξης (Μπατίστα), από έναν δικτάτορα άνευ λήξεως. Ισόβιο. Που όταν πέθανε κιόλας αντικαταστάθηκε από τον αδελφό του. Κληρονομική μοναρχία.
Έτσι, όταν όλη η υπόλοιπη Λατινική Αμερική, με αργά - όντως - αλλά σταθερά βήματα, κατακτούσε βαθμούς δημοκρατίας, ελευθερίας και οικονομικής άνθησης, η Κούβα παρέμενε ως η σκοτεινή εξαίρεση που βίωνε τον μόνιμο απολυταρχισμό και την καταπίεση, σε συνδυασμό με την απόλυτη ένδεια.
Αποτέλεσμα όλων αυτών - προφανώς - ήταν η χώρα να βιώσει ένα μαζικό κύμα μετανάστευσης, με πάνω από 1 εκατομμύριο ανθρώπους (10-18% του πληθυσμού) να έχουν φύγει από το 2021. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα μεταναστευτικά φαινόμενα παγκοσμίως σήμερα και έχει οδηγήσει σε σημαντική μείωση του πληθυσμού με προφανείς οικονομικές επιπτώσεις.
Και εμείς χάσαμε 500 χιλ. νέους, όμως βιώσαμε μια χρεοκοπία. Το πρόβλημα με την Κούβα είναι ότι βιώνει μια συνεχή χρεοκοπία. Χωρίς την παραμικρή ένδειξη φωτός στο βάθος του τούνελ.
Σήμερα βιώνει μια άνευ προηγουμένη κρίση που συνδέεται πλέον με την έλλειψη και των πλέον βασικών αγαθών. Εχθές όλο το νησί βυθίστηκε σε Blackout, ενώ το προηγούμενο διάστημα, οι διακοπές του ρεύματος έφταναν και στις 20 ώρες ημερησίως.
Ναι, είναι βέβαιο ότι για το αποκορύφωμα της απόλυτης κατάρρευσης, ευθύνη φέρουν οι ΗΠΑ, λόγω του σκληρού εμπάργκο που έχουν επιβάλλει σε ότι αφορά τις εισαγωγές πετρελαίου. Ούτε η σύμμαχος Βενεζουέλα δεν τους παραδίδει πετρέλαιο και ας κυβερνάται από το δεξί χέρι του Μαδούρο, την ένθερμη σοσιαλίστρια και γνωστή Τσαβίστρια Ροντρίγκεζ. Προκειμένου να κρατήσει την εξουσία, κάνει ό,τι της ζητήσει ο Τραμπ. Το πλέον χαρακτηριστικό δείγμα σοσιαλιστικού αμοραλισμού.
Διαβάστε ακόμα: Τα "προσφυγικά" και οι Monty Python
Η κατάρρευση όμως έχει να κάνει και με το ότι το ίδιο το νησί στερείται υποδομών, εναλλακτικών και επενδύσεων. Παράγει ρεύμα μόνο από πετρέλαιο (η κοντινή Κόστα Ρίκα παράγει κατά σχεδόν 100% από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας), το δίκτυο είναι παλιακό, βρίθει απωλειών και αδυνατεί να σταθεί όρθιο σε περιόδους ελλείψεων.
Ο κόσμος βγαίνει σταδιακά στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί. Κατά των ΗΠΑ; Όχι, κατά της κυβέρνησής του. Προς τούτο και γίνεται εισαγωγή αντιαμερικάνων διαδηλωτών. Η κυβέρνησή του τους έχει φέρει χρόνια τώρα στο χείλος του γκρεμού. Οι ΗΠΑ απλά τους έσπρωξαν ολίγον. Και η πτώση και η κατάρρευση απλά ήρθε νωρίτερα. Οι ΗΠΑ επίσπευσαν τη νομοτέλεια.
Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους καίγοντας σοσιαλιστικά σύμβολα και απαιτώντας όχι ρεύμα, ούτε ζάχαρη. Απαιτεί ελευθερία. Διότι αυτό λείπει πρωτίστως. Η ελευθερία ανοίγει τον δρόμο για όλα τα υπόλοιπα.
Η κυβέρνηση στην Αβάνα δεν αποτελείται - ευτυχώς - από Μουλάδες. Δεν βγάζει τον στρατό στους δρόμους να σκοτώνει τους διαδηλωτές κατά χιλιάδες. Επί της ουσίας δείχνει αδράνεια. Ο λόγος απλός. Είναι παραιτημένη. Και ναι δεν αποτελείται Μουλάδες, από την άλλη όμως δεν είναι και σίγουρη αν βγάλει τον στρατό στους δρόμους, προς τα που θα αρχίσει να σημαδεύει. Δεν είναι να παίζεις με αυτά τέτοιες ώρες.
Βιώνοντας τον απόλυτο πανικό, μην ελέγχοντας τίποτα και μη μπορώντας να κάνει τίποτα, η κυβέρνηση ενεργεί σπασμωδικά. Παρακαλά για κάποια συμφωνία με τον Τραμπ, δέχεται το αίτημα του Πάπα να απελευθερώσει κρατούμενους, ζητά από τους μετανάστες στο Μαϊάμι να επενδύσουν και να ανοίξουν δικές τους επιχειρήσεις στο νησί. Ό,τι να' ναι.
Η ΕΣΣΔ λίγο πριν καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος. Η μοίρα αυτών των καθεστώτων, από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν.
Φαντάζομαι πόσο παρηγορητικό γέλιο θα ρίχνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες, όταν θα σχολιάζουν τις διάφορες αντιπροσωπείες τύπου ΠΑΜΕ που πηγαίνουν για "συμπαράσταση", την ώρα που προσπαθούν να ντιλάρουν με τον Τραμπ το πόση εξουσία μπορούν να διατηρήσουν την επόμενη μέρα.
Το μέλλον για τους Κουβανούς ακούει μόνο στο όνομα "Cuba Libre". Οι ΗΠΑ τους προσέφεραν την ευκαιρία, όμως συνιστούν και έναν κίνδυνο. Ας κοιτάξουν στη Βενεζουέλα που κυβερνάνε οι ίδιοι δικτάτορες απλά γιατί κάνουν τα χατίρια του Λευκού Οίκου.
Cuba Libre και μόνο. Χωρίς δικτάτορες και νταβατζήδες. Χωρίς ντιλάκια του Τραμπ με τους "κομμουνιστές".
Και η Ελευθερία δεν χαρίζεται. Κερδίζεται. Όταν απαιτηθεί, και στους δρόμους.
Add comment
Comments