Πλήθος οι ηρωϊκές αναφορές της Ζωής Κωνσταντοπούλου στον πατέρα της, που φυλακίστηκε, βασανίστηκε επί χούντας, άρα δεν μπορεί, και η θυγάτηρ του διαθέτει γονιδιακώς τα ίδια αγωνιστικά και "προοδευτικά" χαρακτηριστικά. Ας το δεχτούμε. Ας δεχτούμε ότι ο μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά. Ας εξετάσουμε όμως λίγο παραπάνω τη μηλιά, γα να αποκτήσουμε μια καλύτερη εικονα για το μήλο.
Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος ξεκίνησε ως κεντρώος. Γραμματέας της ΕΔΗΝ – Νεολαίας της Ενωσης Κέντρου, έδρασε - όντως - κατά της χούντας μέσα από τις γραμμές της "Δημοκρατικής Άμυνας". Το 1974 με την προσχώρηση της "Δημοκρατικής Αμυνας" στο ΠαΣοΚ ο κυρ Νίκος βρέθηκε στο κίνημα του Ανδρέα Παπανδρέου και έγινε μέλος της πρώτης Κεντρικής Επιτροπής του. Το 1975 διαγράφηκε μαζί με άλλα στελέχη: Πέτρο Ευθυμίου, Βασίλη Φίλια, Αστέρη Στάγκο, Στέλιο Νέστορα, Λαοκράτη Βάση κ.ά.
Το "ταξίδι" του κυρ Νίκου θα συνεχιστεί μέσα από τις γραμμές της "Σοσιαλιστικής Πορείας" την οποία ίδρυσε μαζί με άλλους διαγραφέντες. Δεν τους ακολούθησε ο Κώστας Σημίτης, και αυτό δεν το ξέχασε ποτέ. Θα συμπράξει το 1977 στη "Συμμαχία" των πέντε με το ΚΚΕ Εσωτερικού του κ. Λ. Κύρκου, την ΕΔΑ του Ηλία Ηλιού, τη "Χριστιανική Δημοκρατία" του Νίκου Ψαρουδάκη και τη "Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία" του Μαγκάκη. Παρά την παρουσία στο σχήμα τόσο μαζικών οργανώσεων, η "Συμμαχία" θα καταλήξει με το πτωχό πλην τίμιο 2,7%.
Οι δίαυλοι επικοινωνίας που είχε όμως ήδη αναπτύξει ο "κεντρώος" κυρ Νίκος, με τα κόμματα της Αριστεράς θα τον οδηγήσουν στον ενιαίο Συνασπισμό. Εγινε εξωκοινοβουλευτικός υπουργός Εσωτερικών της συγκυβέρνησης Τζαννετάκη. Στη συνέχεια θα βρεθεί στη θέση του εισαγγελέα στην παραπομπή και δίκη του Α. Παπανδρέου στο ειδικό δικαστήριο. Ούτε τη διαγράφή του την ξέχασε ποτέ.
Η διαφωνία του για το λεγόμενο "Σκοπιανό", την εποχή εκείνη, θα τον φέρει κοντά με τον Αντώνη Σαμαρά στο αποτυχημένο εγχείρημα του τελευταίου με την "Πολιτική Άνοιξη". Τελικά η συνεργασία τελευταία στιγμή δεν προχώρησε, επανέκαμψε στον Συνασπισμό και μετά την παραίτηση της Μαρίας Δαμανάκη, εκλέχτηκε πρόεδρος. Στις κρίσιμες εποχές για το ΠΑΣΟΚ, με το συνέδριο του 1996, θα στηρίξει με σθένος τον καλό του φίλο Άκη Τσοχατζόπουλο.
Διαβάστε ακόμα: Τέμπη: Μια δίκη με σύγκρουση συμφερόντων
Μετά το κακό αποτέλεσμα του Συνασπισμού στις ευρωεκλογές του 2004, ανοίγει - περιέργως - θέμα ηγεσίας στο κόμμα και φεύγει από τη θέση του προέδρου για να τον διαδεχθεί ο Αλαβάνος. Ήταν η εποχή που σχεδίαζε τη μεταπήδησή του στην προεδρία της Δημοκρατίας, φιλοδοξία που στήριξε με το ίδιο σθένος ο καλός φίλος Άκης Τσοχατζόπουλος.
Για να άρει τα όποια εμπόδια της υποψηφιότητάς του, και επειδή ο Χριστόδουλος "συμβούλευε" να μην επιλεγεί άθεος για το αξίωμα, σπεύδει για τριήμερη επίσκεψη στο Άγιο Όρος. Κάνει μαθήματα ταχεία εκμάθησης αγγλικών και ταυτοχρόνως συμμετέχει μαζί με τον νεοεκλεγέντα πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή στην επέτειο του Πολυτεχνείου σε εκδήλωση της ΟΝΝΕΔ, την οποια και χαιρετίζει εκφωνόντας λόγο.
Λίγες μέρες αργότερα, και παρά τις προετοιμασίες του, ο Καραμανλής θα προτείνει τον Κάρολο Παπούλια, αφήνοντας τον κυρ Νίκο στα κρύα του λουτρού, μαζί με τον Φώτη Κουβέλη, του οποίου το όνομα επίσης είχε παίξει - από τότε - για το αξίωμα του προέδρου.
Η σχολή των "προοδευτικών" βγάζει τα πιο ταλαντούχα παιδιά των ακαδημιών της χώρας..
Αφού δεν έγινε πρόεδρος της Δημοκρατίας, και δεν ήταν πια και πρόεδρος του Συνασπισμού, ένιωθε άβολα να μην είναι πουθενά πρόεδρος. Και έγινε.
Για την ακρίβεια τοποθετήθηκε από την οικογένεια Βαρδινογιάννη, ως πρόεδρος του Παναθηναϊκού, προφανώς λόγω των γνώσεών του στα συστήματα ρόμβου, ή επειδή ο Γιάννης Βαρδιογιάννης επιθυμούσε να εισαγάγει μοντέλο διακυβέρνησης στην ΠΑΕ, εμπνευσμένο από τα συνέδρια της ριζοσπαστικής αριστεράς και τον τροτκσισμό. Ναι, ο κυρ Νίκος, ήταν αυτός (και όχι ο Αλέξης) που έβαλε στον Συνασπισμό οργανώσεις τύπου ΑΚΟΑ του Γιάννη Μπανιά, ΚΕΔΑ του Μήτσου Κωστόπουλου, Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (μαοϊκοί) του Ρ. Ρινάλντι και Διεθνιστική Εργατική Αριστερά (τροτσκιστές) του κ. Α. Νταβανέλου.
Σήμερα η γηραιά μηλιά μας, στηρίζει το μήλο της στους αγώνες για δημοκρατία, διαφάνεια κλπ κλπ κλπ.
Άλλωστε το μήλο έσπευσε να τον προτείνει για πρόεδρο της Δημοκρατίας, θέση που μάλλον τον έχει στοιχειώσει.
Τελικά, όντως, το μήλο πέφτει πάντα κάτω από τη μηλιά.
Add comment
Comments