Ὅτε ὁ Ἀλέξης ἀπεφάσισε πρῶτον μὲν νὰ καταστῇ συγγραφεύς, ἐν συνεχείᾳ δὲ ἀρχηγὸς κόμματος, ἐθεώρησε πρέπον ὅπως ᾖ ἰδιαιτέρως ἐπιλεκτικός. Ἐγκατέλιπε τὴν κομματικὴν στέγην, ἣν καὶ διηύθυνε καθ’ ὁμολογίαν ἐν πολλοῖς ἀποτυχῶς, καὶ ηὐχήθη τοῖς "πρώην" συντρόφοις βίον εὐτυχῆ καὶ ἀνθοσπάρατον· ὀλίγους δὲ μόνον εἶχεν ἐν νῷ καλέσαι, ἵνα συναντηθῶσιν εἰς "νέας θαλάσσας". Μετὰ δὲ τὴν κρουαζιέραν διὰ τοῦ γιοτ τῆς κας Παναγοπούλου, ἐνεγκαλίσατο, ὡς ἔοικε, ἔμμονόν τινα ῥοπὴν πρὸς τὰ θαλάσσια ταξίδια.
Πρὸς τοῦτο δὲ, κατὰ τὴν πρώτην παρουσίασιν τοῦ συγγραφικοῦ αὐτοῦ ἐγχειρήματος, φέροντος τὸν τίτλον "Ἰθάκη" (εἴπομεν· ἐμμονή), ἐκάλεσε μὲν τὰ προβεβλημένα στελέχη τοῦ πρώην κόμματος αὐτοῦ, ἐτοποθέτησε δὲ ταῦτα εἰς οὐδόλως περίοπτον θέσιν· ἀλλὰ μᾶλλον συνέθλιψεν αὐτὰ εἰς ἀνήλιαγον ἐξώστην, ἵνα καταστήσῃ σαφὲς ὅτι "ὑμᾶς καλῶ μὲν, κρουαζιέραν δὲ μὴ προσδοκᾶτε".
Οὕτως ὁ κος Φάμελλος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, ἀπροσδοκήτως ἐκ θαλασσίας ἐξορμήσεως ἐπὶ στερεὰν ἐπανελθόντες, ἠναγκάσθησαν ἄρον ἄρον νὰ ἀποσκευάσωσι τὰς βαλίτσας, ἃς προνοητικῶς εἶχον καταπληρώσει διὰ μπανιερά, καλύμματα ναυτικὰ, τσιμπούκια, ῥοδόχροα φουσκωτὰ φλαμίνγκο θαλάσσης καὶ πᾶν εἶδος ἐξοπλισμοῦ προσήκοντος εἰς θαλασσίαν περιπέτειαν. Καὶ ἐνῶ ἤδη ἐνεδύοντο κατὰ φαντασίαν στολὰς ναυάρχων, ἠναγκάσθησαν νὰ ἐπανέλθωσιν εἰς τὴν πεζὴν πραγματικότητα.
Βεβαίως, ἄντε καὶ ἔλαβον τὴν ἀπόφασιν ὅτι οὐδὲ ἀκτοπλοϊκὸν εἰσιτήριον ἠδύναντο νὰ ἐξασφαλίσωσιν· ποίαν ἐναλλακτικὴν εἶχον; Νὰ ἀγωνίζωνται μέχρι τελευταίας ῥανίδος αἵματος ὑπὲρ τοῦ πολυποθήτου τριῶν τοῖς ἑκατόν (3%), ὃ ἤμελλε νὰ τοὺς παράσχῃ μικρὰν μὲν, πολυτίμητον δὲ κρατικὴν ἐπιχορήγησιν; Καὶ ἐὰν μὴ τοῦτο ἐπετύγχανον, ἀλλ’ ἄλλο τι ἀσήμαντον ἤγγιζον; Ἦν ἄρα γε δυνατὸν νὰ καταπέσωσιν, εἰς τοιαύτην ἡλικίαν, εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς βιοπάλης καὶ τῆς μισθωτῆς ἐργασίας; Ἤτοι νὰ καταστῶσιν προϊόν ἐκμεταλλεύσεως ἀναλγήτου ἐργοδότου καπιταλιστοῦ; Φρίκη!
Διαβάστε ακόμα: Η ευτυχία του να είσαι αριστερός
Οὕτως ἀπεφάσισαν νὰ καταπνίξωσι τὸν καημὸν καὶ νὰ ἀναμείνωσιν, ποιήσαντες - κατὰ τὸ λαϊκότερον - "τὸν πόνον αὐτῶν κουράγιον". Τί δὲ ἀνέμενον; ᾔδεισαν οὗτοι.
Ἐν τῇ περιπτώσει δὲ τοῦ Ἀλέξεως, ἐτελικῶς ἐπεβεβαιώθη ὁ στίχος· "ἐμεῖς γι’ ἄλλου πηγαίναμεν, κι’ ἄλλου, κι’ ἄλλου ἡ ζωὴ μᾶς πάει". Ἢ κατ’ ἄλλην, λαϊκωτέραν διατύπωσιν, ὅταν ὁ Ἀλέξης μηχανᾶται σχέδια, οἱ θεοὶ γελῶσιν. Καὶ ἐνῶ ἀνέμενε ὅπως περιδιαβῇ τὰς πόλεις τῆς ἐπικρατείας, ὑπὸ συρρεόντων πληθῶν, οἳ δάφνας κρατοῦντες ἀνεβόων "ὡσαννὰ ὁ ὢν ἐν τοῖς ὑψίστοις", τῶν δὲ μέσων ἐνημερώσεως ἑπομένων κατὰ πόδας τῇ θριαμβευτικῇ αὐτοῦ περιοδείᾳ, κατέληξεν, φεῦ, λαλῶν εἰς αἰθούσας ἐντευκτηρίων πρὸς χασμωμένους πρεσβύτας, τῶν μέσων - καὶ φεῦ τῆς κοινωνίας - ἡμιπαρακολουθούντων ἀδιαφόρως.
Καὶ ἐνῶ προσεδόκα ἔτι καὶ οὐρὰς ταλαντούχων καὶ προοδευτικῶν πολιτῶν, ἔξωθεν τοῦ γραφείου αὐτοῦ συνωστιζομένων ὡς εἰς προσκύνημα, ἵνα μετάσχωσι τοῦ νέου ἐγχειρήματος, ἔμεινεν, ὡς ἐκ θείας εἰρωνείας, μετὰ τῆς Μαριάννας Τουμασάτου ἀνὰ χεῖρας.
Καὶ ἦλθεν ἡ ὥρα, καθ’ ἣν ὁ ἐξώστης ἔμελλε νὰ λάβῃ τὴν ἐκδίκησιν αὐτοῦ. Ὁ γὰρ ἐξώστης, εἰ καὶ πόρρωθεν τῆς σκηνῆς κεῖται, προῖκα οὐκ ἀμελητέαν φέρει· ἔχει γὰρ ὀργανώσεις - ἡμιθανεῖς μὲν, ἀλλ’ ἔτι ἀναπνέουσας - καθ’ ἅπασαν τὴν Ἑλλάδα, ἔχει στελέχη τινὰ ἀναγνωρισιμότητα ἔχοντα, καὶ τὸ σπουδαιότερον· ἔχει κρατικὴν ἐπιχορήγησιν, πολυκατοικίαν τετραώροφον καὶ γωνιαίαν, καὶ δύο κομματικὰ μέσα ἐνημερώσεως, ἐπανδρωμένα μὲν ὑπὸ ἀπληρώτου, ἀλλὰ φιλότιμου προσωπικοῦ.
Πάντα ταῦτα οὐκ εἶχεν ὁ Ἀλέξης - ἢ μᾶλλον, σπουδῇ καὶ ἀλογίστως ἐσπεύσεν νὰ τὰ ἐγκαταλείψῃ, ἕνεκα τοῦ λεγομένου “rebranding”, ὃ μὲν συνεβούλευσαν Φραγκολεβαντῖνοι τινὲς τῆς Ἑσπερίας, οἳ ὅμως, ὡς φαίνεται, ἀσχολούμενοι μὲν μὲ λογότυπα καὶ συνθήματα, ἀγνοοῦσιν ὅλως τὴν ἀξίαν πολυκατοικιῶν καὶ ἐπιχορηγήσεων πληρωτέων ἐν τῇ παλάμῃ.
Καὶ οὕτως ὁ μὲν ἐξώστης, ἐκ τῆς ἀφανείας ἐξορμῶν, ἤρξατο νὰ ἀποδεικνύῃ ὅτι ἡ πολιτικὴ οὐχὶ μόνον ἐν θριάμβοις καὶ δάφναις συνίσταται, ἀλλὰ καὶ ἐν ἐπιχορηγήσεσι, ἐνοικίοις καὶ λογαριασμοῖς ῥεύματος ἐμπροθέσμως καταβαλλομένοις. Ὁ δὲ Ἀλέξης, ἀπογυμνωθεὶς τῶν ὑλικῶν τούτων ἐρεισμάτων, ἔμοιαζεν ὡς ναύτης ἄνευ πλοίου, ἢ στρατηγὸς ἄνευ στρατεύματος - ἔχων μὲν ὅραμα, στερούμενος δὲ ταμείου.
Καὶ ἐνταῦθα ἐφάνη, ὅτι ἐνίοτε ὁ ταπεινὸς ἐξώστης, ὃν οἱ πολλοὶ ἀμελοῦσι καὶ ὑποτιμῶσιν, δύναται νὰ ἀναδειχθῇ εἰς κυρίαν σκηνήν, ἐνῶ ἡ μεγαλοπρεπὴς πλατεία παραμένει κενὴ καὶ ἠχῶσα ἐκ τῶν ἰδίων αὐτῆς προσδοκιῶν.
Καὶ οὕτως, τί ἄρα ἔμελλε ποιῆσαι ὁ Ἀλέξης; Δέχεται μὲν τούτους, ὑπὸ τὴν ῥητὴν ὅμως προϋπόθεσιν ὅπως φέρωσι μεθ’ ἑαυτῶν καὶ τὴν προῖκα, ἐπιβεβηκότες ἐπὶ ὄνων μετὰ σαγματοσέλων ἀργυροποικίλτων. Καὶ ὄνοι μὲν οὐκ ἐλλείπουσιν ἐν τῇ Κουμουνδούρου· περὶ δὲ τῶν σελλῶν, ὡς εἴωθεν, εὑρεθήσεται τις τρόπος.
Εἰσὶ δὲ καὶ τινὲς, οὓς οὐκ ἐπιθυμεῖ ὁ Ἀλέξης. Οὗτοι δὲ, οὐδόλως ὁρῶντες λόγον ἵνα στερηθῶσι τοῦ μεριδίου τῆς προικός, μηδενὸς ἀνταλλάγματος προσφερομένου, διανοοῦνται νὰ παρεμποδίσωσι τὴν μεταφοράν αὐτῆς καὶ νὰ κατέλθωσιν εἰς τὰς ἐκλογὰς ὑπὸ τὸν τίτλον καὶ τὴν σφραγῖδα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, σὺν πᾶσιν οἷς ἔμελλε νὰ ἀπομείνωσιν ἐκ τοῦ ποτέ ΣΥΡΙΖΑ, νῦν δὲ καλουμένου Νέα Αριστερά.
Καὶ ὁ κεκαλυμμένος διὰ make up Ἀλέξης, καταλείπεται ὡς ἔοικε ἔχων ἁπλῶς ἕν κόμμα - διάσπασιν τοῦ κόμματος οὗ ποτε ἦρξεν - μετὰ μόνης ἐλπίδος, ὅπως προλάβῃ νὰ ἐπιβάλῃ χεῖρα ἐπὶ τῶν τζουβαερίων, πρὶν ἢ ταῦτα ἀρπάσῃ ὁ Παύλος Πολάκης.
Καὶ οὕτως ἡ πολυθρύλητος κρουαζιέρα ἀναβάλλεται ἐπ’ ἀόριστον· ἐτιμήθησαν γὰρ καὶ τὰ ἀκτοπλοϊκὰ εἰσιτήρια, ἕνεκα πολέμου τινός, ὡς λέγεται, καὶ τῶν συναφῶν περιστάσεων.
Καὶ ὁ μὲν στόλος παραμένει ἐν τῷ λιμένι, οἱ δὲ ναῦται ἐπὶ ξηρᾶς, ἀναπολοῦντες θαλάσσας ἃς οὐδέποτε ἔπλευσαν.
Add comment
Comments