Παρακολούθησα - στο μέτρο του δυνατού - τα τεκταινόμενα στη φράξια της Νέας Αριστεράς. Για την ακρίβεια, κάθε φορά που είχαν συνέδριο, κεντρική επιτροπή και εν γένει σύναξη οργάνων, έριχνα μια ματιά στο τι γινόταν. Διαστροφή; Όχι αγαπητοί. Φθόνος.
Πόθεν θα με ρωτήσετε ο φθόνος. Οι άνθρωποι εκπέμπουν μια τόση ευτυχία που είναι δύσκολο να μην τους φθονείς.
Προφανώς, όλες αυτές οι αντεγκλήσεις, έχουν και σαν διακύβευμα το πάπλωμα. Την πολιτική επιβίωση. Την επανεκλογή. Τον μισθό. Όμως και αυτή η καθαυτή διεκδίκηση του επιούσιου, γίνεται με όρους απόλυτης νιρβάνας, ατέλειωτης ευτυχίας, συγκινητικής γαλήνης.
Βλέπεις ένα τσούρμο ανθρώπους, που δεν εκφράζουν ουσία κανέναν, δεν ασχολείται μαζί τους κανένας, δεν πρόκειται να τους ψηφίσει και κανένας, και όμως με υπεράνθρωπη αντοχή και υπομονή, αφιερώνουν ώρες επί ωρών, μέρες επί ημερών, φιλονικώντας "περί του φύλου των αγγέλων". Μπορούν να δαπανήσουν ατελείωτο χρόνο και φαιά ουσία (που δεν τους περισσεύει κιόλας), για μισή λέξη σε ένα κείμενο συμπερασμάτων ενός συνεδρίου, που δεν πρόκειται να διαβάσει κανείς!
Μα, θα μου πείτε, χρόνο έχουν, άπλετο. Τους τον προσφέρει το άδικο και εκμεταλλευτικό "νεοφιλελεύθερο" σύστημα, το οποίο έχει αναλάβει τη διατροφή τους, χωρίς να τους υποχρεώνει και να εργάζονται. Έτσι συζητούν και διαφωνούν, αενάως.
Και πάλι όμως βρε αδελφέ, αν κάποιος σου χαρίζει ελεύθερο χρόνο (όσο σκληρός εκμεταλλευτής και αν είναι), γιατί πρέπει να τον σπαταλάς τυρβάζοντας επί θεμάτων παντελώς αδιάφορων στο κοινό που θεωρητικώς εσύ επιθυμείς να εκφράσεις και να εκπροσωπήσεις; Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει - με δικά του έστω λόγια - ποιο το περιεχόμενο της διαφωνίας μεταξύ Χαρίτση και Τσακαλώτου; (πέραν του προφανούς).
Και όμως φίλτατοι, αυτό είναι το μυστικό της απόλυτης ευτυχίας. Να έχεις χρόνο, άνεση και πολυτέλεια να ασχολείσαι με ασήμαντες λεπτομέρειες, που εσένα όμως σε ιντριγκάρουν, χωρίς να έχεις και την υποχρέωση να βρεις τρόπους να τραβήξεις - επ 'αυτών - το ενδιαφέρον και αυτών που σε ψηφίζουν, σε εκλέγουν και σε πληρώνουν για να αμπελοφιλοσοφείς.
Ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν, έξω από τον κόσμο, μακριά από τις έγνοιες του, τα προβλήματά του, τις καθημερινές του αγωνίες, διαφωνώντας για ένα "και', ένα "αλλά",' ή ένα "δηλαδή" σε ένα κείμενο, φτιάχνουν στα πλαίσια αυτών των "διαφωνιών" νέα κόμματα, ή αλλάζουν κόμματα, ή διασπάνε κόμματα, από ένα κόμμα μπορεί να προκύψουν και 5-6 καινούργια, και από τα 5-6 άλλα 36, και η διαφωνία εκεί, άλυτη. Ευτυχία.
Είναι η ίδια ευτυχία που νιώθουν οι ιεράρχες, οι οποίοι σιτίζονται επίσης δημοσία δαπάνη για να έχουν χρόνο να εξετάζουν "κρίσιμα" θεολογικά ζητήματα, πέρα από τον χρόνο, πέρα από τη συγκυρία, ερήμην του ίδιου του ποίμνιου.
Θυμάμαι όταν προ εικοσαετίας και, επισκέφτηκε την ημετέρα εκκλησία και τον μακαριστό Χριστόδουλο, ο επίσης πλέον μακαριστός Πάπας.
Μετά μακράς συζητήσεως, ο Πάπας ζήτησε συγνώμη για την κατάληψη της Πόλης από του Σταυροφόρους το 1204 μ.χ. 800 χρόνια πριν. Και θεωρήθηκε μεγάλο βήμα στις προσπάθειες συνεννόησης μεταξύ των 2 δογμάτων.
Ποιον ενδιέφερε; Κανέναν. Πόσοι ήξεραν τι έγινε το 1204; Μετρημένοι στα δάχτυλα. Και όμως 800 χρόνια συζήταγαν το θέμα, για να αποφανθούν ότι τελικά αδίκως έπραξε η καθολική εκκλησία. Ευτυχία.
Αυτού του τύπου την ευτυχία αγαπητοί, ναι το ομολογώ, τη φθονώ. Την ευτυχία των ιερατείων. Εκκλησιαστικών τε και πολιτικών.
Ποιος ξέρει. Ίσως μετά από 600 χρόνια, κάποια αριστερά να αποδεχθεί ότι τελικά ο Τσακαλώτος είχε άδικο.
Κρίμα που δεν θα ζούμε.
Add comment
Comments