"Το Κόμμα μας τιμά τα 80 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας", δήλωσε ο Γ.Γ. του ΚΚΕ κατά την επίσκεψή του στο Λιτόχωρο, όπου το "κόμμα" εγκαινίασε τον δεύτερο γύρο του Ελληνικού εμφύλιου, πνίγοντας στο αίμα την όμορφη αυτή κωμόπολη στους πρόποδες του Ολύμπου.
Η δημοκρατία είναι το σύστημα της ανοχής. Ανέχεται τον κο Κουτσούμπα όταν πάει να αποτίσει φόρους τιμής στους κατσαπλιάδες του κόμματός του, όπως ανέχτηκε και ψευτοπαλήκαρα της "Χρυσής Αυγής" που γιόρταζαν την επέτειο από τα γενέθλια του Αδόλφου.
Καλώς είναι σύστημα της ανοχής; Κάλλιστα. Διαχρονικά έχει αποδειχθεί ότι η απαγόρευση στα κόμματα που είναι ερωτευμένα με τους πάσης φύσεως ολοκληρωτισμούς, τα θυματοποιεί, τους προσδίδει αίγλη, αυξάνει τη γοητεία τους.
Τα αφήνεις ελεύθερα να υμνούν δολοφόνους. Αφήνεις τη μαϊμού ελεύθερη να σκαρφαλώνει στα δέντρα, ώστε να δουν όλοι τον κ@λο της.
Απλά οφείλουμε να καταδεικνύουμε τις ιστορικές αναλογίες. Τι σημαίνει "τιμή στον - κατ ευφημισμό Δημοκρατικό στρατό;". Έχουν παρέλθει 80 χρόνια και πολλές φορές η λήθη επικάθεται επί των ιστορικών γεγονότων σαν την ηφαιστειακή στάχτη.
Ο λεγόμενος "Δημοκρατικός Στρατός", ήταν ένοπλες δυνάμεις του ΚΚΕ (όχι του ΕΑΜ), που δεν είχαν βέβαια ως στόχο αντάρτικο κατά των Γερμανών (αυτοί είχαν χάσει τον πόλεμο και ο Χίτλερ είχε σφηνώσει μια σφαίρα στο κεφάλι του). Στόχος ήταν η κατάληψη της εξουσίας με τα όπλα.
Διαβάστε ακόμα: Το ΠΑΣΟΚ δεν αρνείται τη ΝΔ - αρνείται τους ψηφοφόρους
Πόσες Ευρωπαϊκές χώρες οδηγήθηκαν σε εμφύλιο μετά τη λήξη του Β Π.Π.; Απλά καμία. Ακόμα και σε χώρες με μαζικά κομμουνιστικά κόμματα, όπως στην Ιταλία με τον Τολιάτι και στη Γαλλία με τον Τορέζ, τα κόμματα αυτά συμμετείχαν στο δημοκρατικό παιχνίδι.
Μόνο στην Ελλάδα, ο Ζαχαριάδης επιχείρησε με τα όπλα να γίνει ο Έλληνας Δημητρόφ, Τσαουσέσκου, Γιατουζέλσκι και Χόνεκερ. Και να περιμένει η κοινωνία 43 χρόνια για να απαλλαγεί από του τυράννους της.
Απλά γιατί ο σοσιαλισμός δεν θα είχε - για χιλιαστή φορά - εφαρμοστεί σωστά.
Το ΚΚΕ και ο Ζαχαριάδης, επέλεξαν συνειδητά να είναι μόνοι που θα βούλιαζαν τη χώρα στο αίμα, για να την εντάξουν δια της βίας στο σοβιετικό μπλοκ.
Και η μοίρα για τον Ζαχαριάδη υπήρξε αμείλικτη. Αυτοκτόνησε στην κρεμάλα, στην εξορία του Αδάμ, εξόριστος από την ίδια την ΕΣΣΔ της οποίας λειτούργησε ως πράκτορας.
Το να τιμάς το "Λιτόχωρο" είναι σαν να κάνεις μνημόσυνο στον τάφο του Γιώργη Παπαδόπουλου. Με τη διαφορά ότι οι δικτάτορες της Δύσης - συνήθως - μας ταλαιπωρούσαν λίγα χρόνια, οι "σύντροφοι" κάθονταν στο σβέρκο μας ισόβια, ταλαιπωρώντας γενιές επί γενεών.
Το παράδοξο είναι ότι ενώ ο υπουργός Βορίδης, που στα νιάτα του υπήρξε οπαδός της επταετίας, κατηγορείται ακόμα και σήμερα για τις προ δεκαετιών επιλογές του, το ΚΚΕ παραμένει στο απυρόβλητο για την αμετανόητη πίστη του στον απάνθρωπο ολοκληρωτισμό.
Το ακόμα όμως πιο παράδοξο είναι ότι, ενώ οι ηττημένοι του εμφυλίου τιμούν όσους προσπάθησαν με τη βία της φωτιάς να μας σιδεροδέσουν, οι νικητές αισθάνονται "άβολα" να τιμήσουν όσους εγκατέλειψαν για χρόνια σπίτια και οικογένειες για να παραμείνουμε κομμάτι του ελεύθερου κόσμου.
Η αρχική αιτιολογία σχετιζόταν με την ανάγκη της "λήθης". Ο εμφύλιος είχε ανοίξει μεγάλες πληγές στην κοινωνία μας, και οι συνεχείς - συχνές αναφορές δεν βοηθούσαν στο να επωλουθούν.
Μόνο που λήθη είναι σαν το ταγκό. Χρειάζεται δύο. Αν ο ένας αρνείται να το "χορέψει" δεν θα του χαρίσουμε και τη πένα που θα συγγράψει την ιστορία.
Και ούτε είναι ιστορικά επιτρεπτό να εγκαταλείψουμε στη σκιά της λήθης τόσα παλληκάρια που άφησαν τα κόκκαλά τους στις βουνοκορφές για την ευλευθερία μας, για να τιμούνται όσοι έσπερναν τον θάνατο με στόχο να γίνουν κομισάριοι της Ελληνικής Στάζι και της KGB.
Γ.Δ.
Add comment
Comments