Ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα, δεν φημίζεται για την στρατηγικές του δεξιότητες. Αδυνατεί να διαβάσει την πραγματικότητα και τα όποια επικοινωνιακά του πλεονεκτήματα, καταλήγουν άνευ αντικειμένου, διότι η επικοινωνία υπηρετεί τη στρατηγική και όχι το αντίθετο.
Το 2019 δεν έπραξε το στοιχειώδες. Να συνδυάσει τις εθνικές εκλογές με τις ευρωεκλογές και τις περιφερειακές. Και το βράδυ του αποτελέσματος έσπευσε να παραιτήσει την κυβέρνησή του για να σώσει ό,τι σώζεται.
Το 2023, στις πρώτες εκλογές, αυτοπαγιδεύτηκε στο δικό του αφήγημα, ότι δηλαδή δεν γίνεται ο ΣΥΡΙΖΑ - σε όλες τις δημοσκοπήσεις - να έχει 14-15% στα πρωτογενή δεδομένα και ότι υποκετιμάται. Έχτισε μια εκστρατεία στηριγμένη στο αφήγημα αυτό και κατέρρευσε. Στις δεύτερες εκλογές, άκουσε τον Μαραντζίδη και το περιβόητο σχέδιο "Δουνκέρκη" (να διασώσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό), ενώ το σοκ το 20% του Μαίου θα μπορούσε να λειτουργήσει θετικά και να δώσει λίγους πόντους στο ναυάγιο. Τελικά, ακούγοντας τον Μαραντζίδη, πήρε 17%. Μεγάλη επιτυχία.
Έτσι αποφάσισε να απευθυνθεί στις μεγάλες πολυθενικές της Γαλλίας, να τις χρυσώσει για να αναλάβουν αυτές να του χτίσουν στρατηγική. Το κακό με τους πολιτικούς είναι ότι σπάνια ακούνε τους επικοινωνιολόγους. Και τα λεφτά τους δίνουν, και του κεφαλιού τους τελικά κάνουν.
Αποφάσισε να παρουσιαστεί ως ο μετριοπαθής σοσιαλδημοκράτης, που καταγγέλει τους "παλαβούς" κομμουνιστές πρώην συντρόφους του, για να απευθυνθεί σε ένα κοινό πολύ μεγαλύτερο από το παραδοσιακό του. Μόνο που δεν είχε τα εχέγγυα να απευθυνθεί σε αυτό το κοινό. Οι κεντρώοι που κόντευαν να τρελαθούν το Α'εξάμηνο του 2015, δεν είχαν σκοπό να στηρίξουν τον βασικό πρωταγωνιστή του εφιάλτη τους.
Έτσι, όχι μόνο δεν μεγάλωσε το δυνητικό κοινό του, κινδύνεψε να περιορίσει και αυτό που είχε, και το οποίο αντιμετώπισε με μεγάλη δυσπιστία και καχυποψία τα κρόουλ προς το κέντρο του γνωστού για τις μεταμορφώσεις του Αλέξη.
Οι χαμηλές πτήσεις στις δημοσκοπήσεις, και οι σειρήνες καταστροφής των ποιοτικών μετρήσεων, τον ανάγκασαν να αλλάξει ρότα άμεσα, να επιστρέψει στις καθαρόαιμες αριστερές ρητορικές και να κατεβάσει στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ από τον εξώστη στην πλατεία.
Εγκατέλειψε τις φιλοδοξίες μιας δυνατής - κυβερνητικής - εκλογικής παρουσίας, προσπαθώντας να επιτύχει τουλάχιστον το βασικό: Την επιβίωση και την αποφυγή της απόλυτης γελοιοποίησης.
Λογική σκέψη.
Όμως ο Αλέξης δεν μπορεί να κάνει δύο λογικές σκέψεις ταυτόχρονα. Έτσι, θεώρησε ότι ο χρόνος μετράει υπέρ του (στο μικρότερο αυτό κοινό που κατέληξε), δίνοντας χρόνο στο ΠΑΣΟΚ να τσαλαβουτά στην εσωστρέφεια και στην απογοήτευση. Και όλο για κόμμα έλεγε, και κόμμα δεν βλέπαμε.
Τι λάθος έκανε; Στοιχειώδες. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ. Είναι παλιά εταίρα στο κουρμπέτι. Όσοι το υπηρετούν αντιλαμβάνονται που είναι το όριο το οποίο αν ξεπεράσουν θέτουν σε επισφάλεια την ίδια την επιβίωση της βάρκας τους. Και δεν αυτοκτονούν.
Άφησαν για μια περίοδο ενός έτους πίσω τις προσωπικές φιλοδοξίες (έχουν χρόνο να τα λύσουν αυτά) και πάτησαν γκάζι να διασφαλίσουν την κρισιμότατη για την επόμενη μέρα δεύτερη θέση, όσο ο Αλέξης συνέχιζε να δίνει διαλέξεις για το βιβλίο του.
Για την Καρυστιανού δεν θα κάνω σχόλιο, γιατί δεν πρόκειται να φτάσει μέχρι τις εκλογές.
Ο Αλέξης όμως, και αύριο να ανακοινώσει το κόμμα του, θα έχει αργήσει μια μέρα. Τουλάχιστον.
Add comment
Comments