Τώρα που κατά το κοινώς λεγόμενον "σφίξαν τα γάλατα", οι ανά τον πλανήτη κυβερνώντες μοιάζουν με τον παλαιό εβραίο. Ουδεμία διάθεση του γράφοντος να παρασυρθεί σε αντισιωνισμό του συρμού, απλά εδώ ταιριάζει η παροιμία "Όταν ο Εβραίος έχει κεσάτια, ανοίγει τα παλιά τεφτέρια".
Και τα κράτη που διαχειρίζονται οι πολιτικοί έχουν κεσάτια. Και έγιναν - πλείστοι εξ αυτών - πολιτικοί, γιατί πλουτισμός και η κοινωνική καταξίωση μέσω της βασανιστικής και άχαρης βιοπάλης ή του ριψοκίνδυνου επιχειρείν, δεν τους συγκινούσε, ενώ η ευκολία της οικονομικοκοινωνικής ανόδου μέσω της εξαπάτησης αφελών ψηφοφόρων - ως μονοπάτι - φάνταζε πιο εύβατο.
Τι να το κάνεις όμως όταν στερεύουν οι πηγές των χρημάτων (έχεις πρόβλημα cash flow κατά το τεχνοκρατικώς λεγόμενον), γιατί χρωστάς ως κράτος και της Μιχαλούς, και δεν μπορείς να πραγματοποιήσεις δημόσιες επενδύσεις (με το αζημίωτο προφανώς) και να ταίσεις και τους αφελείς έτσι ώστε να σε ψηφίζουν μέχρι να πέσει μαύρο χιόνι;
Κινδυνεύεις με το γνωστό pasokification, διεθνής όρος που αναφέρεται στο ΠΑΣΟΚ και στην εκλογική του κατάρρευση, όταν δεν είχε να προσφέρει αφειδώς παροχές και να διορίζει στο δημόσιο απολαμβάνοντας ποσοστά άνω του 40%, ακόμα και αν είχε να παρουσιάσει ως υποψήφιο πρωθυπουργό τον ανεκδιήγητο ΓΑΠ.
Έτσι, οι πολιτικοί ανά τον πλανήτη έχουν αρχίσει να καλοκοιτάνε τα τζουβαέρια όσων πλούτισαν δια της δραστηριοποίησής τους - οι ανόητοι - στον χώρο των επιχειρήσεων. Και ετοιμάζονται να αρχίσουν να τους δημεύουν περιουσίες. Ως αφήγημα προφανώς, θα ακούγεται σαγηνευτικό στα ώτα των ψηφοφόρων, οι οποίοι αδιαφορούν και για τα χρέη και για τα ελλείμματα, επιθυμούν τα κράτη να τους προσφέρουν τα πάντα και "δωρεάν", και δεν καλοβλέπουν και όσους συγκέντρωσαν μεγάλο πλούτο, όχι προφανώς λόγω ικανότητας (ο μέσος ψηφοφόρος θεωρεί τον εαυτό του απείρως πιο ικανό), αλλά λόγω έκνομης οικονομικής δραστηριότητας. Πόσοι και πόσοι δεν κλέβουν την κατά Μαρξ ορισθείσα υπεραξία της εργασίας;
Εδώ αρχίζουν όμως τα προβλήματα. Διότι για να θυμηθούμε και μια ακόμα κομμουνιστική δοξασία "το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα". Και όσοι διαθέτουν σημαντικό πλούτο, διαθέτουν και τα μέσα να αποφεύγουν τις φοροεπιδρομές των κρατούντων και τις ληστρικές επιδρομές τους.
Έτσι, λίαν συντόμως, οι πολιτικοί, αντιλαμβανόμενοι το άσκοπο - και ζημιογόνο για τα κρατικά έσοδα - της πρωτοβουλίας τους, θα επιμείνουν μεν, αλλάζοντας τον ορισμό του "πλουσίου" δε. Στόχος θα είναι όχι ο πλούσιος, αλλά ο εύπορος που δεν είναι τόσο όμως εύπορος που να μπορεί να τρυπήσει τα κρατικά δίχτυα. Τι εστίν εύπορος;
Πριν λίγα χρόνια, ένας φέρελπις νέος του Mera25 (και κάποτε του ΠΑΣΟΚ), είχε προτείνει τα εισοδήματα πάνω από €100 χιλ. να φορολογούνται με συντελεστή 100%. Όποιος δηλαδή βγάζει πάνω από το ποσό αυτό, θα πληρώνει βαρύ φόρο μέχρι τις €100 χιλ. και ό,τι παραπάνω θα κατάσχεται. Υπέρ πίστεως και πατρίδας.
Ο Έλλην "υπερπλούσιος" βγάζει €100 χιλ+ τον χρόνο. Επειδή όμως πάνω από το ποσό αυτό δηλώνουν ελάχιστοι, κάποιος άλλος "προοδευτικός" θα κατέβαζε τον πήχυ στις €60 χιλ. μετά στις €40 χιλ., μέχρι τέλος πάντων να βρει κάτι να φορολογήσει.
Όπως απαντούσε η Λωξάντρα στον σύζυγό της όταν τη ρωτούσε "Τις εστίν ο πλούσιος;":
"Ο εν τω ολίγω αναπαυόμενος".
Add comment
Comments