Οι 5 βουλευτές της ΝΔ που επέλεξαν ένα έντυπο του Βαγγέλη Μαρινάκη για να εκφράσουν τις "απόψεις" τους έχουν κοινή πορεία. Οι 4 από αυτούς τουλάχιστον. Βρέθηκαν μαζί στη ΔΑΠ και στην ΟΝΝΕΔ. Μαθαίνοντας από νεαρή ηλικία τον φραξιονισμό. Εξ ου και στην πορεία τους βρέθηκαν σε διάφορες αντίπαλες εσωκομματικές φράξιες. Είπαν όμως τώρα που πλησιάζουν τα 60, να συναθροίσουν τις εμπειρίες τους επί του γνωστικού αυτού εντικειμένου.
Γιατί τώρα; Γιατί άλλο να είσαι ΟΝΝΕΔίτης στα 25 και στα 30 σου, και άλλο να σου χτυπάει η τρίτη ηλικία την πόρτα. Στη πρώτη των περιπτώσεων, έχεις όλο το μέλλον στα πόδια σου, στη δεύτερη σου μένει μόνο ένα βραχύβιο παρόν.
Οι παλιοί συναγωνιστές βρέθηκαν ξανά στα κοινοβουλευτικά έδρανα, ελαχίστως όμως πέρασαν από την αίθουσα συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου. Μερικές μόνο συμμετοχές ως υφυπουργοί στην καλύτερη, και ένα ολιγοήμερο και αποτυχημένο πέρασμα από το Υπουργείο δημοσίας τάξεως (ή όπως αλλιώς λέγεται σήμερα).
"Και τα χρόνια περνάνε, και και ό,τι τρώμε κερνάμε" που άδει και η Τροτσκίτρια κα Μποφίλιου. Και θα γίνουν εκλογές και μπορεί να μην είναι η ΝΔ κυβέρνηση (τουλάχιστον αυτοδύναμη), και άντε να περιμένεις για άλλη θητεία (και άλλη ευκαιρία), όταν πια θα έχεις συμπληρώσει τα απαιτούμενα ένσημα για πλήρη σύνταξη.
Έτσι είπαν να ρίξουν μια τελευταία ζαριά. Με τι στόχο; Να ακουστούν εν πρώτοις. Να δηλώσουν ότι και αυτοί υπάρχουν. Και βλέπουμε.
Και επειδή μια τέτοια επιστολή, δεν μπορούσε απλά να περιγράφει προσωπικής φύσεως δράματα, έπρεπε να σημαδεύει έναν πολιτικό στόχο. Για ξεκάρφωμα. Και επελέγη το "επιτελικό κράτος".
Και μέσω του "κακού" αυτού επιτελικού κράτους. εκφράζεται και η πολεμική απέναντι σε πολλούς που το απαρτίζουν, που δεν είναι "δικοί μας", δεν πέρασαν από τις δικές μας εσωκομματικές φράξιες δεν κούνησαν τα δικά μας πλαστικά σημαιάκια, "δεν είναι του κόμματος κε Υπουργέ", που θα έλεγε και ο ηρωϊκός Γκρούεζας.
Αισθάνονται ότι το βουλευτικό αξίωμα δεν είναι αρκετό και ότι τα καλά τα πόστα τα πιάσανε οι "ξένοι". Και όπως είπαμε, και τα χρόνια περνάνε.
Και όμως το αξίωμα αυτό έχει αξία, ανεξαρτήτως επιτελικού κράτους ή όποιου άλλου τρόπου οργάνωσης του κυβερνητικού έργου. Μόνο που "δεν κάνουντα ράσα τον παπά". Δεν φταίει το αξίωμα αν όσοι το κατέχουν δεν κάνουν και πολλά για να το τιμήσουν.
Οι βουλευτές είναι η νομοθετική εξουσία. Παράγουν νομοθετικό έργο. Το θεωρείτε λίγο αυτό; Πρέπει να είναι σε συνεχή επαφή με την κοινωνία, τους φορείς της, τους πρωταγωνιστές της οικονομικής ζωής, τις επιχειρήσεις, να ακούν, να μαθαίνουν, να συλλέγουν προτάσεις, να πιέζουν για την υλοποίησή τους. Προσωπικά δεν το θεωρώ καθόλου λίγο και καθόλου εύκολο.
Το αν οι περισσότεροι περιορίζονται στις "εξυπηρετήσεις" για να εξασφαλίσουν την επανεκλογή τους, δεν ευθύνεται ο μειωμένος ρόλος τους, αλλά το ότι δεν έχουν καμία διάθεση να τον επιτελέσουν.
Και στην περίπτωση που συζητάμε, και ένα αίσθημα μεγαλείου, μια βεβαιότητα ότι αξίζουν κάτι παραπάνω, ή δικαιούνται κάτι παραπάνω λόγω δεκαετιών κομματικής ενασχόλησης.
Μόνο που το βουλετικό αξίωμα δεν υπηρετείται στα καφέ του Κολωνακίου και του Ψυχικού. Εκεί δεν θα μάθεις πως μπορείς να βοηθήσεις την κοινωνία μέσω καλύτερων διαδικασιών λειτουργίας του κράτους.
Εκεί απλά αναπαράγεις ό,τι έμαθες δεκαετίες τώρα. Τον φραξιονισμό.
Add comment
Comments