Δεν έχω την τύχη - και την τιμή - να γνωρίζω πολλά για την κα Διβάνη και το έργο της. Κατά τα φαινόμενα, ανήκει στην πνευματική ιντελιγκέντσια αυτού του τόπου. Διόλου παράξενο. Αυτή είναι η στάνη, αυτό το τυρί βγάζει.
Δεν είμαι σίγουρος ότι το μέσο Ελληνόπουλο είναι κάτοχος δύο διδακτορικών, αν και η αλήθεια είναι ότι τις τελευταίες δεκαετίες, η μέση Ελληνική οικογένεια βίωσε μια έντονη πτυχιολαγνεία. Η επιτυχία θεωρήθηκε ότι μετριέται με τα καδραρισμένα πτυχία στο σαλόνι.
Δεν θα διαφωνήσω στο ότι, η Ελληνική διοίκηση σε όλα τα επίπεδα, θα πρέπει να στελεχωθεί με άτομα διαθέτοντα γνώσεις, εμπειρία και διάθεση για δουλειά. Θα υπενθύμιζα εν τούτοις στην κα Διβάνη τη ρήση του προέδρου Reagan: "Τα καλύτερα μυαλά δεν είναι στην κυβέρνηση. Αν υπήρχαν τέτοια, οι εταιρείες θα τα προσλάμβαναν αμέσως". Άρα δεν είναι και παράδοξο ότι στις κυβερνήσεις δεν προστρέχει κατ' αναγκη και ο ανθός.
Θα διαφωνήσω με την κα Διβάνη, στην ουσία της σκέψης της. Τι μας λέει; Μας λέει ότι τις κυβερνητικές θέσεις δεν παίρνουν και οι πλέον ικανοί (καλά αυτό το ξέραμε, εδώ έγινε υπουργός και ο Κατσιφάρας), και έτσι οι κάτοχοι τίτλων γίνονται γκαρσόνια.
Τι θα έπρεπε να γίνονται οι κάτοχοι τίτλων κατά την κα Διβάνη; Υπουργοί; Δηλαδή κάποιος αφιέρωσε ατελείωτα χρόνια σπουδών, απέκτησε γνώσεις, γέμισε παπύρους για να γίνει κρατικός γραφειοκράτης; Αυτό είναι το όραμα του "πνευματικού κόσμου;" Αυτήν την πικρία των νέων εκφράζει; Γιατί δεν τους παίρνουμε όλους στο δημόσιο;
Αν κάποιος έχει 2 διδακτορικά και εργάζεται ως γκαρσόνι, το πρώτο που θα ρώταγα είναι γιατί πήρε δύο διδακτορικά; Σε τι αποσκοπούσε; Όσο διαρκεί η μόρφωση, το άτομο σκαρφαλώνει την κλίμακα της ατομικής επένδυσης. Αν παρατραβήξει ο χρόνος της μόρφωσης, σύντομα θα περάσει στην κατηφόρα της αποπεπένδυσης.
Γιατί κάποιος αντί να βγει στην αγορά σε εύλογη ηλικία, παράτεινε τον χρόνο της έναρξης της επαγγελματικής εμπειρίας μαζεύοντας "χαρτιά"; Για να γίνει ακαδημαϊκός; Ερευνητής σε ινστιτούτο; Είχε αποκομίσει την αίσθηση ότι αυτό που λείπει από τη χώρα είναι υποψήφιοι λέκτορες και επίκουροι καθηγητές;
Και ας πούμε ότι δεν υπέπεσε σε μια τέτοια λάθος εκτίμηση. Και κατάκτησε επαρκείς γνώσεις χωρίς να τον βρει η μέση ηλικία ακόμα στα θρανία. Γιατί είναι γκαρσόνι; Γιατί δεν τον βάλαμε μετακλητό σε κάποιο υπουργείο; Μέχρι εκεί φτάνουν οι φιλοδοξίες του, αλλά και οι δικές μας φιλοδοξίες για τη νέα γενιά;
Αν είναι γκαρσόνι, αυτό σημαίνει, ότι στη χώρα δεν υπάρχει επαρκής παραγωγικός ιστός, μεγάλες και σύγχρονες επιχειρήσεις που να ζητούν άτομα με σημαντική ακαδημαϊκή εξιδεύκευση. Ή αντίστροφα, οι νέοι σέρνονται στην αναζήτηση σύνθετων ακαδημαϊκών γνώσεων, σε μια οικονομία που δεν έχει ανάγκη τόσο μεγάλο αριθμό επιστημόνων.
Αυτός είναι ο προβληματισμός που θα μπορούσε να αναπτύξει ο λεγόμενος "πνευματικός κόμος". Αν αφενός η πτυχιολαγνεία συνιστά ασφαλές μονοπάτι επαγγελματικής επιτυχίας, και αφετέρου το πως η χώρα θα μπορούσε να πετύχει ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης τέτοιους που να χρειάζεται ισχυρά ακαδημαϊκά βιογραφικά για τη λειτουργία των επιχειρήσεών της.
Όταν σε μια οικονομία, το 95% των επιχειρήσεων απασχολεί μέχρι 4 άτομα προσωπικό, φαντάζομαι - με το φτωχό μου το μυαλό - ότι δεν της λείπουν και οι εν δυνάμει άριστοι CEO.
Η όποια κα Διβάνη, αντί να κλαίγεται για τους διδακτορικούς που δεν βαράνε σφραγίδες στα υπουργεία, θα έπρεπε να τονίσει την ανάγκη δημιουργίας κινήτρων, συνθηκών και προϋποθέσεων για την ανάπτυξη της νεανικής επιχειρηματικότητας. Σε τομείς αιχμής.
Στη μετασοβιετική μας όμως κοινωνία, αλλιώς - φευ - έχουν μάθει οι "διανοούμενοι".
Τέτοια η στάνη, τέτοιο και το τυρί της.
Γ.Π.
Add comment
Comments