Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πλέον περάσει ένα όριο που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί: το εθνικό χρέος της χώρας είναι πλέον μεγαλύτερο από το σύνολο της οικονομίας της. Στο τέλος Μαρτίου, το δημόσιο χρέος έφτασε στο 100,2% του ΑΕΠ - επίπεδο που είχε να καταγραφεί από την περίοδο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο - με το συνολικό χρέος να ξεπερνά πλέον τα $39 τρις.
Την ίδια στιγμή, αυξάνεται η ανησυχία των πολιτών, με πολλούς Αμερικανούς να αναρωτιούνται ανοιχτά ποιες επιλογές απομένουν πλέον στη χώρα.
“Δεν βλέπω διέξοδο από τα $40 τρισ. χρέους”, έγραψε χαρακτηριστικά ένας χρήστης σε πρόσφατη συζήτηση στο Reddit, καθώς σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις το αμερικανικό χρέος οδεύει προς τα $40 τρισ. έως τις εκλογές του Νοεμβρίου.
Ένα τεράστιο πρόβλημα χωρίς εύκολη λύση
Με απλά λόγια, η υποτίμηση σημαίνει ότι τα χρήματά σας αγοράζουν σταδιακά λιγότερα αγαθά και υπηρεσίες - συνήθως λόγω πληθωρισμού ή αποφάσεων που λαμβάνουν η κυβέρνηση και η κεντρική τράπεζα.
Πολλοί συμμετέχοντες στη συζήτηση στο Reddit υποστήριξαν ότι αυτό συμβαίνει ήδη.
“Δεν είναι ότι οι μετοχές και οι τιμές των ακινήτων ανεβαίνουν συνεχώς· είναι ότι η αξία του δολαρίου πέφτει συνεχώς”, έγραψε ένας χρήστης, εκφράζοντας μια ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι ο πληθωρισμός μειώνει σιωπηρά το πραγματικό βάρος του χρέους.
Άλλοι υποστήριξαν ότι η διαδικασία αυτή δεν είναι καινούργια.
“Υποτιμούμε το νόμισμά μας από τη στιγμή που εγκαταλείψαμε τον κανόνα του χρυσού”, σχολίασε ένας χρήστης, ενώ κάποιος άλλος πρόσθεσε: “Η υποτίμηση του νομίσματος υπάρχει από τότε που δημιουργήθηκε το χρήμα χωρίς αντίκρισμα”.
Η ιδέα ότι το οικονομικό σύστημα βασίζεται σε μια σταδιακή απώλεια αγοραστικής δύναμης επανεμφανίστηκε πολλές φορές στη συζήτηση.
“Παλιά θεωρούσα περίεργους όσους υποστήριζαν τον κανόνα του χρυσού”, απάντησε ο αρχικός χρήστης της ανάρτησης. “Όμως πολλά από τα οικονομικά μας προβλήματα ξεκίνησαν αμέσως μετά τη δεκαετία του ’70”.
Και συνέχισε: “Αυτό συμβαίνει όταν αφαιρείς δικλίδες ασφαλείας και σταθερότητας, δίνοντας στους πολιτικούς την ελευθερία να παρεμβαίνουν αυθαίρετα στην οικονομία ώστε να εξυπηρετούν τις δικές τους ατζέντες. Πενήντα χρόνια μετά, φτάσαμε εδώ’.
Είναι η υποτίμηση συνειδητή πολιτική;
Παράλληλα, εξελίσσεται έντονη συζήτηση γύρω από το αν η υποτίμηση του νομίσματος αποτελεί σκόπιμη πολιτική επιλογή ή απλώς παρενέργεια οικονομικών αποφάσεων.
“Ο πληθωρισμός είναι η μείωση της αξίας του νομίσματος με την πάροδο του χρόνου”, έγραψε ένας χρήστης. “Η υποτίμηση είναι η σκόπιμη δημιουργία πληθωρισμού ως οικονομικό εργαλείο”.
Ωστόσο, δεν συμφωνούν όλοι ότι η υποτίμηση αποτελεί τη μοναδική διέξοδο.
Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να διαχειριστούν το χρέος τους, αρκεί να συνεχίσουν να εξυπηρετούν τους τόκους και να διατηρούν την οικονομική ανάπτυξη.
“Οι ΗΠΑ δεν χρειάζονται “διέξοδο” από τα $40 τρισ. χρέους· χρειάζονται απλώς να διαχειρίζονται τις πληρωμές τόκων”, έγραψε ένας σχολιαστής, απορρίπτοντας τις πιο καταστροφικές προβλέψεις.
Άλλοι συνεχίζουν να ζητούν αυξήσεις φόρων για τους πλούσιους ή περικοπές δαπανών, αν και τέτοιες λύσεις παραμένουν πολιτικά δύσκολες.
“Χρειαζόμαστε έναν συνδυασμό περικοπών στις δαπάνες και αυξήσεων φόρων”, έγραψε ένας ακόμη χρήστης, προτείνοντας μια πιο ισορροπημένη προσέγγιση.
Από τη μακροοικονομία στην προσωπική οικονομική ανασφάλεια
Προς το παρόν, η συζήτηση δεν δείχνει να υποχωρεί. Όλο και περισσότεροι πολίτες παρακολουθούν το ζήτημα, ενώ και ο τόνος της δημόσιας συζήτησης αλλάζει.
Καθώς το χρέος συνεχίζει να αυξάνεται και οι διαθέσιμες επιλογές μοιάζουν ολοένα πιο περιορισμένες, όλο και περισσότεροι Αμερικανοί θέτουν ένα απλό ερώτημα: τι θα συμβεί στη συνέχεια;
Οι ανησυχίες γύρω από το δημόσιο χρέος, τον πληθωρισμό και τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα του δολαρίου μεταφέρονται πλέον και στο επίπεδο της προσωπικής οικονομικής διαχείρισης.
Παρότι δεν υπάρχει ομοφωνία για το πώς θα εξελιχθούν αυτές οι πιέσεις, η ίδια η αβεβαιότητα ωθεί όλο και περισσότερους ανθρώπους να επανεξετάσουν τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται τις αποταμιεύσεις, τη φορολογία και τα συνταξιοδοτικά τους σχέδια.
Για αρκετούς επενδυτές, αυτό σημαίνει συνεργασία με οικονομικούς συμβούλους που μπορούν να μεταφράσουν τους ευρύτερους οικονομικούς κινδύνους σε ένα εξατομικευμένο πλάνο - λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες εισοδήματος, τη φορολογική επιβάρυνση και τη διατήρηση της αγοραστικής δύναμης σε ένα οικονομικό περιβάλλον που αλλάζει συνεχώς.
Add comment
Comments