Ευρώπη 2027: Ο εκλογικός υπερκύκλος που μπορεί να αλλάξει την Ευρωπαϊκή Ένωση

Published on November 21, 2026 at 2:24 AM

Από την Ισπανία και τη Γαλλία μέχρι την Ιταλία, την Πολωνία και την Ελλάδα, η Ευρώπη εισέρχεται σε μια περίοδο αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων. Η ενίσχυση εθνικιστικών και ευρωσκεπτικιστικών κομμάτων, η υποχώρηση των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων και η οικονομική δυσαρέσκεια δημιουργούν νέες προκλήσεις για τη λειτουργία της ΕΕ.

Από την Αργώ | Συντακτική ομάδα Greece2Day

Η Ευρώπη ετοιμάζεται για μια από τις πυκνότερες εκλογικές περιόδους των τελευταίων δεκαετιών. Από τις πρόωρες ισπανικές εκλογές της 29ης Νοεμβρίου 2026 έως το τέλος του 2027, εκατομμύρια Ευρωπαίοι θα προσέλθουν στις κάλπες σε χώρες που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Γαλλία θα εκλέξει νέο πρόεδρο, η Ιταλία και η Πολωνία θα αναμετρηθούν με το ζήτημα της συνέχειας ή της αλλαγής της κυβερνητικής τους κατεύθυνσης, ενώ εκλογές αναμένονται επίσης στην Ελλάδα, τη Φινλανδία, την Εσθονία και τη Σλοβακία.

Παράλληλα, στη Γερμανία θα διεξαχθούν σημαντικές περιφερειακές αναμετρήσεις, σε μια περίοδο κατά την οποία το παραδοσιακό κομματικό σύστημα αντιμετωπίζει αυξημένη πίεση. Πρόκειται για έναν εκλογικό "υπερκύκλο" που θα μπορούσε να μεταβάλει τους πολιτικούς συσχετισμούς στο εσωτερικό της Ένωσης.

Στα πλαίσια αυτά, υιοθετεί ένα ευρύτερο ερώτημα: μπορεί η Ευρωπαϊκή Ένωση να συνεχίσει να λειτουργεί αποτελεσματικά εάν περισσότερες εθνικές κυβερνήσεις επιδιώξουν να περιορίσουν τις αρμοδιότητες των Βρυξελλών;

Από την ευρωπαϊκή αισιοδοξία του 1998 στη σημερινή πολιτική αναδιάταξη

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η Ευρώπη βρισκόταν σε μια πολύ διαφορετική πολιτική συγκυρία. Στη Βρετανία κυβερνούσε ο Τόνι Μπλερ, στη Γαλλία ο Λιονέλ Ζοσπέν και στη Γερμανία ο Γκέρχαρντ Σρέντερ. Η ευρωπαϊκή κεντροαριστερά διέθετε σημαντική πολιτική επιρροή, ενώ η οικονομική ανάπτυξη και η προετοιμασία της ανατολικής διεύρυνσης ενίσχυαν την εμπιστοσύνη στο εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Η επικρατούσα αντίληψη ήταν ότι η μεγαλύτερη οικονομική αλληλεξάρτηση, η ελεύθερη κυκλοφορία και οι κοινές ευρωπαϊκές πολιτικές θα δημιουργούσαν σταδιακά μια περισσότερο ενοποιημένη ήπειρο.

Σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα, η πολιτική εικόνα έχει μεταβληθεί. Η χαμηλή οικονομική ανάπτυξη, η δημογραφική γήρανση, οι πιέσεις στα δημόσια οικονομικά, το στεγαστικό πρόβλημα και η αβεβαιότητα για το κόστος ζωής έχουν επηρεάσει την εμπιστοσύνη προς τα παραδοσιακά κόμματα.

Ταυτόχρονα, η μετανάστευση, η ενεργειακή μετάβαση, η ασφάλεια και η σχέση εθνικής κυριαρχίας και ευρωπαϊκών θεσμών έχουν αποκτήσει μεγαλύτερη βαρύτητα στον δημόσιο διάλογο. Το αποτέλεσμα είναι ένα περισσότερο κατακερματισμένο πολιτικό περιβάλλον.

Ωστόσο, η μεταβολή δεν είναι ενιαία σε όλες τις χώρες. Σε ορισμένες περιπτώσεις εθνικιστικά κόμματα ενισχύονται, ενώ σε άλλες καταγράφουν απώλειες ή αντιμετωπίζουν νέους πολιτικούς ανταγωνιστές. Η γενική τάση δεν πρέπει να συγχέεται με μια προκαθορισμένη εκλογική έκβαση. 

Ο εκλογικός χάρτης της Ευρώπης

Η σημασία του ημερολογίου δεν προκύπτει μόνο από τον αριθμό των εκλογών. Η Ισπανία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Πολωνία διαθέτουν σημαντική επιρροή στις αποφάσεις της ΕΕ. Μεταβολές στις κυβερνήσεις τους μπορούν να επηρεάσουν τη διαμόρφωση συμμαχιών, ιδίως όταν απαιτείται ομοφωνία ή ευρεία πολιτική συναίνεση. Η Γερμανία δεν πρόκειται να διεξαγάγει ομοσπονδιακές εκλογές το 2027 σύμφωνα με το τακτικό χρονοδιάγραμμα, αλλά οι περιφερειακές εκλογές θα αποτελέσουν σημαντικές ενδείξεις για την κατάσταση του κομματικού της συστήματος.

Ισπανία: Η πρώτη μεγάλη δοκιμασία

Η Ισπανία ανοίγει τον εκλογικό κύκλο στις 29 Νοεμβρίου. Ο σοσιαλιστής Πέδρο Σάντσεθ αντιμετωπίζει την πρόκληση του κεντροδεξιού Λαϊκού Κόμματος (PP) και του συντηρητικού Vox, ενώ η δυνατότητα συγκρότησης κυβέρνησης θα εξαρτηθεί από την κατανομή των κοινοβουλευτικών εδρών και τις μετεκλογικές συνεργασίες. Η Ισπανία αποτελεί ενδιαφέρουσα περίπτωση επειδή οι πολιτικές διαφορές δεν περιορίζονται στη φορολογία και στις κοινωνικές δαπάνες. Η μεταναστευτική πολιτική, το στεγαστικό πρόβλημα, η περιφερειακή αυτονομία και η στάση απέναντι στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση διαμορφώνουν ένα σύνθετο πολιτικό περιβάλλον. Το PP υποστηρίζει τη συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ, αλλά διαφέρει από τους Σοσιαλιστές σε σημαντικές οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές. Το Vox δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην εθνική κυριαρχία και στην αναθεώρηση πλευρών της ευρωπαϊκής πολιτικής.
 

Επομένως, η σημασία των ισπανικών εκλογών για τις Βρυξέλλες θα εξαρτηθεί όχι μόνο από την εκλογική δύναμη των κομμάτων, αλλά και από το περιεχόμενο οποιασδήποτε κυβερνητικής συμφωνίας. Η Ισπανία αποτελεί επίσης σημαντική οικονομία της ευρωζώνης, με άμεσο ενδιαφέρον για την ενεργειακή πολιτική, τη δημοσιονομική διακυβέρνηση και την ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική.

Γαλλία: Η σημαντικότερη θεσμική δοκιμασία

Η Γαλλία θα διεξαγάγει προεδρικές εκλογές την άνοιξη του 2027. Η αναμέτρηση αποκτά ιδιαίτερη σημασία λόγω της πολιτικής ισχύος της γαλλικής προεδρίας και του κεντρικού ρόλου της χώρας στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Ο Εθνικός Συναγερμός (Rassemblement National) έχει αναπτύξει μια πολιτική πλατφόρμα που δίνει προτεραιότητα στην εθνική κυριαρχία και επιδιώκει σημαντικές αλλαγές στη σχέση της Γαλλίας με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Οι προτάσεις της Μαρίν Λεπέν περιλαμβάνουν μείωση της γαλλικής συνεισφοράς στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό κατά €11 δισ., συνταγματική κατοχύρωση της υπεροχής του γαλλικού δικαίου έναντι του ευρωπαϊκού και παρεμβάσεις σε κανόνες της ενιαίας αγοράς.

Αυτές είναι πολιτικές προτάσεις, όχι αποφασισμένες αλλαγές. Η εφαρμογή τους θα εξαρτιόταν από το εκλογικό αποτέλεσμα, τους γαλλικούς θεσμούς, το ευρωπαϊκό δίκαιο και ενδεχόμενες διαπραγματεύσεις.  Η Γαλλία διαθέτει πολύ μεγαλύτερη θεσμική επιρροή από μικρότερα κράτη-μέλη που έχουν κατά καιρούς συγκρουστεί με τις Βρυξέλλες. Είναι ιδρυτικό μέλος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης, πυρηνική δύναμη και μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Μια ουσιαστική αλλαγή της γαλλικής ευρωπαϊκής πολιτικής θα μπορούσε επομένως να επηρεάσει άμεσα τις διαπραγματεύσεις για τον προϋπολογισμό, την άμυνα, την ενέργεια και την εξωτερική πολιτική.

Από την άλλη πλευρά, οι υποστηρικτές μεγαλύτερης εθνικής αυτονομίας υποστηρίζουν ότι η ευρωπαϊκή συνεργασία μπορεί να συνεχιστεί με περισσότερες αρμοδιότητες στις εθνικές κυβερνήσεις. Η διαφωνία αφορά τελικά το θεσμικό μοντέλο της Ευρώπης: βαθύτερη ολοκλήρωση ή περισσότερο διακυβερνητική συνεργασία.

Πολωνία: Η σύγκρουση για τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό

Η Πολωνία αποτελεί μία ακόμη σημαντική περίπτωση. Ο πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ υποστηρίζει στενή συνεργασία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, ενώ το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη (PiS) δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην εθνική κυριαρχία και ασκεί κριτική σε συγκεκριμένες παρεμβάσεις της ΕΕ. Η Πολωνία διατηρεί ταυτόχρονα ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην ευρωπαϊκή πολιτική ασφαλείας, λόγω της γεωγραφικής της θέσης και της στήριξής της προς την Ουκρανία. Η πολιτική αντιπαράθεση δεν μπορεί επομένως να περιγραφεί απλώς ως σύγκρουση υπέρ ή κατά της Ευρώπης. Αφορά τη σχέση εθνικών θεσμών και ευρωπαϊκού δικαίου, την οικονομική πολιτική, την εσωτερική διακυβέρνηση και τις προτεραιότητες ασφαλείας.

Μια διαφορετική κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα μπορούσε να μεταβάλει τη στάση της χώρας σε επιμέρους ευρωπαϊκές διαπραγματεύσεις. Το εύρος αυτής της μεταβολής θα εξαρτηθεί από το κυβερνητικό πρόγραμμα και τις συνεργασίες που θα προκύψουν.

Ιταλία: Η Μελόνι και η ισορροπία εθνικής κυριαρχίας και ευρωπαϊκής συνεργασίας

Η Ιταλία προσφέρει ένα διαφορετικό παράδειγμα. Η πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι ηγείται ενός συνασπισμού με εθνικά συντηρητικό πολιτικό προσανατολισμό, αλλά έχει διατηρήσει σημαντικά πεδία συνεργασίας με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Ιδιαίτερα στο ζήτημα της Ουκρανίας, η κυβέρνησή της συνέχισε τη γραμμή υποστήριξης του Κιέβου που είχε υιοθετήσει η προηγούμενη κυβέρνηση Ντράγκι. Η στάση αυτή δείχνει ότι οι εθνικά συντηρητικές κυβερνήσεις δεν ακολουθούν αναγκαστικά ενιαία εξωτερική ή ευρωπαϊκή πολιτική. Για την Ιταλία, σημαντικό οικονομικό ζήτημα παραμένει επίσης η αξιοποίηση των ευρωπαϊκών πόρων ανάκαμψης.

Η σχέση της Ρώμης με τις Βρυξέλλες επηρεάζεται από πραγματικές οικονομικές αλληλεξαρτήσεις, ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές διαφορές. Αυτό είναι ένα ουσιαστικό μάθημα για την ανάλυση των ευρωπαϊκών πολιτικών εξελίξεων: η ρητορική ενός κόμματος δεν μεταφράζεται πάντοτε αυτούσια σε κυβερνητική πολιτική.

Η μεγάλη αντίφαση: Οι Ευρωπαίοι στηρίζουν την ΕΕ, αλλά αμφισβητούν τις πολιτικές της

Εδώ βρίσκεται μία από τις πιο ενδιαφέρουσες αντιφάσεις της σύγχρονης ευρωπαϊκής πολιτικής. Η αυξημένη υποστήριξη κομμάτων που ασκούν κριτική στις Βρυξέλλες δεν συνοδεύεται αναγκαστικά από αντίστοιχη επιθυμία αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μετά την εμπειρία του Brexit, πολλά ευρωσκεπτικιστικά κόμματα έχουν περιορίσει ή εγκαταλείψει την προοπτική άμεσης αποχώρησης από την ΕΕ. Αντί γι' αυτό, επιδιώκουν την αλλαγή της από το εσωτερικό. Η διάκριση είναι ουσιώδης. Ένας πολίτης μπορεί να θεωρεί ότι η χώρα του ωφελείται από την ενιαία αγορά, την ελεύθερη κυκλοφορία και την ευρωπαϊκή συνεργασία, αλλά ταυτόχρονα να διαφωνεί με τις πολιτικές της Επιτροπής για τη μετανάστευση, την ενέργεια ή τη δημοσιονομική διακυβέρνηση.

Αυτό σημαίνει ότι η πολιτική σύγκρουση μετατοπίζεται. Το ερώτημα δεν είναι πάντοτε εάν μια χώρα πρέπει να παραμείνει στην ΕΕ, αλλά πόσες αρμοδιότητες πρέπει να ασκούνται σε ευρωπαϊκό επίπεδο και πόσες να επιστρέψουν στα εθνικά κράτη.

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο μπορεί να γίνει το επίκεντρο των συγκρούσεων

Το σημαντικότερο θεσμικό ζήτημα αφορά το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Εκεί συμμετέχουν οι αρχηγοί κρατών ή κυβερνήσεων των 27 κρατών-μελών και καθορίζονται οι γενικές πολιτικές κατευθύνσεις της Ένωσης. Σε ορισμένους τομείς απαιτείται ομοφωνία. Σε άλλους εφαρμόζονται διαφορετικοί κανόνες λήψης αποφάσεων. Επομένως, μια αλλαγή κυβερνήσεων σε αρκετές μεγάλες χώρες μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τη διαπραγματευτική δυναμική. Δεν χρειάζεται μια ομάδα κρατών να ελέγχει την πλειοψηφία των ευρωπαϊκών θεσμών για να ασκήσει επιρροή. Σε αποφάσεις που απαιτούν ομοφωνία, ακόμη και ένα κράτος μπορεί να εμποδίσει τη συμφωνία. Σε τομείς που εφαρμόζεται ειδική πλειοψηφία, μια επαρκώς μεγάλη ομάδα κρατών μπορεί να σχηματίσει μειοψηφία αρνησικυρίας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εθνικά συντηρητικές ή ευρωσκεπτικιστικές κυβερνήσεις θα δρουν πάντοτε ως ενιαίο μπλοκ. Οι θέσεις τους διαφέρουν σημαντικά σε ζητήματα όπως η Ρωσία, η δημοσιονομική πολιτική και η οικονομική ολοκλήρωση. Ωστόσο, η αύξηση των κυβερνήσεων που προτιμούν περισσότερη εθνική αυτονομία θα μπορούσε να δυσκολέψει την επίτευξη συναίνεσης σε ορισμένες κοινές πολιτικές.

Πέντε ευρωπαϊκές πολιτικές που επηρεάζονται

 

Πεδίο

Βασικό διακύβευμα

Προϋπολογισμός 2028–2034

Εθνικές εισφορές, συνοχή, γεωργία και χρηματοδότηση νέων προτεραιοτήτων

Ουκρανία

Χρηματοδότηση, κυρώσεις και κοινή εξωτερική πολιτική

Άμυνα

Κοινές προμήθειες, χρηματοδότηση και στρατηγική συνεργασία

Μετανάστευση

Κανόνες ασύλου, συνοριακή πολιτική και κατανομή αρμοδιοτήτων

Ενέργεια και ανταγωνιστικότητα

Πράσινη μετάβαση, βιομηχανικό κόστος και ευρωπαϊκές ρυθμίσεις

 

Ο νέος ευρωπαϊκός προϋπολογισμός είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Τα κράτη-μέλη καλούνται να αποφασίσουν πώς θα χρηματοδοτήσουν την άμυνα, την ανταγωνιστικότητα και τις παραδοσιακές πολιτικές της Ένωσης, σε μια περίοδο δημοσιονομικών περιορισμών.

Ο Εμανουέλ Μακρόν έχει ήδη υπογραμμίσει τη σημασία έγκαιρης συμφωνίας, καθώς οι επερχόμενες εκλογές μπορούν να καταστήσουν τις διαπραγματεύσεις πιο σύνθετες.

reuters.com

 

Γιατί αποδυναμώνονται τα παραδοσιακά κόμματα;

Η ανάλυση του Guardian συνδέει τις πολιτικές μεταβολές με κοινές κοινωνικοοικονομικές πιέσεις.

Η χαμηλή ανάπτυξη, οι αυξημένες στεγαστικές δαπάνες, η δημογραφική γήρανση και οι περιορισμοί των δημόσιων προϋπολογισμών έχουν επηρεάσει την εμπιστοσύνη των πολιτών στις κυβερνήσεις.

Η παραδοσιακή κεντροδεξιά αντιμετωπίζει ανταγωνισμό από κόμματα που προτείνουν περισσότερο περιοριστική μεταναστευτική πολιτική και μεγαλύτερη εθνική αυτονομία.

Η κεντροαριστερά, από την άλλη πλευρά, δυσκολεύεται σε αρκετές χώρες να διατηρήσει την παλαιότερη κοινωνική της συμμαχία μεταξύ εργαζομένων, μεσαίων στρωμάτων και νεότερων ψηφοφόρων.

Οι αιτίες δεν είναι ίδιες παντού.

Σε ορισμένες χώρες κυριαρχεί η οικονομική δυσαρέσκεια. Σε άλλες έχουν μεγαλύτερη σημασία η μετανάστευση, η πολιτισμική ταυτότητα, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς ή η στάση απέναντι στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Επιπλέον, η εκλογική ενίσχυση των εθνικιστικών κομμάτων δεν είναι αδιάκοπη. Το άρθρο αναφέρει και περιπτώσεις στις οποίες τέτοια κόμματα έχουν υποχωρήσει, όπως στην Ολλανδία και τη Σουηδία.

The Guardian

 

Συνεπώς, η πολιτική μεταβολή δεν μπορεί να εξηγηθεί με μία μόνο οικονομική ή κοινωνική μεταβλητή.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για την Ελλάδα;

Η Ελλάδα θα συμμετάσχει στον ίδιο εκλογικό κύκλο, αλλά οι συνέπειες για τη χώρα δεν περιορίζονται στην εσωτερική πολιτική.

Η σύνθεση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων επηρεάζει άμεσα το περιβάλλον μέσα στο οποίο διαμορφώνονται αποφάσεις για την ελληνική οικονομία.

Η χρηματοδότηση υποδομών, η αγροτική πολιτική, οι κανόνες δημοσιονομικής εποπτείας, η ενεργειακή αγορά και οι κοινές ευρωπαϊκές επενδύσεις εξαρτώνται από διαπραγματεύσεις στις οποίες συμμετέχουν όλες οι κυβερνήσεις.

Για μια οικονομία όπως η ελληνική, η αποτελεσματική λειτουργία της ενιαίας αγοράς και η πρόσβαση σε ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά προγράμματα παραμένουν σημαντικοί παράγοντες.

Αυτό δεν συνεπάγεται ότι κάθε μορφή βαθύτερης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι αυτομάτως οικονομικά επωφελής.

Οι διαφορετικές προτάσεις πρέπει να αξιολογούνται με βάση το δημοσιονομικό τους κόστος, την αποτελεσματικότητα των επενδύσεων, τις επιπτώσεις στον ανταγωνισμό και την κατανομή αρμοδιοτήτων.

Το κρίσιμο ζήτημα για την Ελλάδα είναι να μπορεί να προσαρμόζεται στους νέους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς, διατηρώντας σαφείς προτεραιότητες στα οικονομικά και θεσμικά ζητήματα που την αφορούν.

Μπορεί η Ευρώπη να παραμείνει ενωμένη χωρίς να εμβαθύνει την ολοκλήρωσή της;

Η ανάλυση του Guardian καταλήγει σε μια σημαντική διάκριση.

Η άνοδος κομμάτων που προτείνουν μεγαλύτερη εθνική κυριαρχία δεν συνεπάγεται αναγκαστικά ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα διαλυθεί.

Η ενιαία αγορά, οι οικονομικές αλληλεξαρτήσεις, η συμμετοχή στο ευρώ και οι υφιστάμενες ευρωπαϊκές συνθήκες δημιουργούν ισχυρούς μηχανισμούς συνέχειας.

Ωστόσο, μια Ένωση μπορεί να διατηρεί τις σημερινές της δομές και ταυτόχρονα να δυσκολεύεται να προχωρήσει σε νέες κοινές πολιτικές.

Ο Στέφαν Λένε του Carnegie Europe, τον οποίο επικαλείται ο Guardian, επισημαίνει ακριβώς αυτόν τον κίνδυνο: μια ισχυρότερη παρουσία της ριζοσπαστικής δεξιάς μπορεί να μη διαλύσει την υφιστάμενη Ένωση, αλλά να περιορίσει τη δυνατότητά της να προσαρμοστεί στις μελλοντικές προκλήσεις.

theguardian.com

 

Υπάρχει, βεβαίως, και η αντίθετη θεσμική προσέγγιση.

Οι υποστηρικτές μιας περισσότερο διακυβερνητικής Ευρώπης θεωρούν ότι η μεγαλύτερη συμμετοχή των εθνικών κυβερνήσεων μπορεί να ενισχύσει τη δημοκρατική λογοδοσία και να περιορίσει την απόσταση μεταξύ ευρωπαϊκών αποφάσεων και πολιτών.

Το ουσιαστικό ερώτημα είναι εάν ένα τέτοιο μοντέλο μπορεί να ανταποκριθεί αποτελεσματικά σε προβλήματα που υπερβαίνουν τα εθνικά σύνορα.

Συμπέρασμα: Το 2027 θα δοκιμάσει το μοντέλο διακυβέρνησης της Ευρώπης

Οι εκλογές του 2027 δεν αποτελούν μία ενιαία ευρωπαϊκή αναμέτρηση.

Κάθε χώρα έχει διαφορετικές πολιτικές παραδόσεις, οικονομικές συνθήκες, εκλογικό σύστημα και κομματικούς συσχετισμούς.

Ωστόσο, το γεγονός ότι τόσο πολλές σημαντικές αναμετρήσεις πραγματοποιούνται μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα προσδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στις συνέπειές τους.

Η Ευρώπη αντιμετωπίζει ήδη δύσκολες αποφάσεις για την άμυνα, την ενέργεια, το δημόσιο χρέος, την ανταγωνιστικότητα και τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα.

Οι εκλογές θα επηρεάσουν τις πολιτικές προτεραιότητες και τους διαπραγματευτικούς συσχετισμούς μέσα στους οποίους θα ληφθούν αυτές οι αποφάσεις.

Το μεγαλύτερο διακύβευμα δεν είναι απαραίτητα αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θα συνεχίσει να υπάρχει. Είναι αν θα διαθέτει την πολιτική ικανότητα να αποφασίζει και να ενεργεί συλλογικά όταν αυτό απαιτείται.

Αυτό είναι το κεντρικό ερώτημα του ευρωπαϊκού εκλογικού υπερκύκλου.

Rating: 0 stars, 0 votes.

Add comment

Comments

There are no comments yet.