Η Ρωσία βρίσκεται αντιμέτωπη με αυξανόμενες πιέσεις στο ουκρανικό μέτωπο και ο Βλαντίμιρ Πούτιν εμφανίζεται πλέον να επαναφέρει το ζήτημα των ειρηνευτικών συνομιλιών, σε μια χρονική συγκυρία κατά την οποία οι ουκρανικές επιθέσεις πλήττουν κρίσιμες ενεργειακές και στρατιωτικές υποδομές της χώρας.
Σύμφωνα με την ανάλυση του Independent, η έκκληση του Ρώσου προέδρου για επιστροφή στις διαπραγματεύσεις δεν αποτελεί ένδειξη ισχύος, αλλά αντανάκλαση της αυξανόμενης πίεσης που δέχεται το Κρεμλίνο.
Οι ουκρανικές επιδρομές με πυραύλους και drones έχουν προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στη ρωσική πολεμική μηχανή, πλήττοντας διυλιστήρια πετρελαίου, γέφυρες και γραμμές ανεφοδιασμού.
Η κατάσταση έχει προκαλέσει αναστάτωση στη ρωσική ηγεσία. Αεροδρόμια έχουν αναγκαστεί να αναστείλουν τη λειτουργία τους, οι στρατιωτικές αλυσίδες εφοδιασμού παρουσιάζουν σημαντικά κενά, ενώ η κοινωνική στήριξη προς τον πόλεμο φαίνεται να φθίνει, παρά τη συνεχή προπαγανδιστική προσπάθεια των κρατικών μέσων ενημέρωσης.
Η Μόσχα ανησυχεί για τη στάση Τραμπ
Παράλληλα, στο Κρεμλίνο επικρατεί δυσαρέσκεια για τη μεταβαλλόμενη στάση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.
Ρώσοι αξιωματούχοι εκφράζουν ανοιχτά την ενόχλησή τους, θεωρώντας ότι οι άτυπες συνεννοήσεις που είχαν επιτευχθεί κατά τη συνάντηση κορυφής στην Άνκορατζ της Αλάσκας δεν τηρούνται πλέον από την Ουάσιγκτον.
Κατά τη ρωσική εκδοχή, οι συμφωνίες εκείνης της περιόδου προέβλεπαν ουσιαστικά την αναγνώριση του ρωσικού ελέγχου σε περίπου 20% της ουκρανικής επικράτειας ως αντάλλαγμα για μια ειρηνευτική διευθέτηση. Ωστόσο, η σημερινή αμερικανική στάση φαίνεται να απομακρύνεται από αυτή τη λογική.
Ο στενός συνεργάτης του Πούτιν, Γιούρι Ουσάκοφ, υποστήριξε ότι μόνο η Ρωσία παρέμεινε πιστή στις συμφωνίες της Άνκορατζ, αφήνοντας αιχμές κατά των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ακόμη πιο αιχμηρός εμφανίστηκε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, ο οποίος υπαινίχθηκε ότι η αμερικανική πλευρά ίσως χρησιμοποίησε τη διαδικασία ως μέσο για να δώσει χρόνο στην Ουκρανία να επανεξοπλιστεί.
Η Κριμαία στο στόχαστρο
Ιδιαίτερα έντονη είναι η πίεση που δέχεται η Ρωσία στην Κριμαία, την οποία προσάρτησε παράνομα το 2014.
Οι ουκρανικές επιθέσεις έχουν ενταθεί, ενώ δορυφορικές εικόνες κατέγραψαν ακόμη και συστήματα καπνογόνων προστασίας γύρω από τη Γέφυρα της Κριμαίας, σε μια προσπάθεια αποτροπής νέων πληγμάτων.
Στη Σεβαστούπολη, έδρα του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας, οι φιλορωσικές αρχές αναγκάστηκαν να επιβάλουν περιοριστικά μέτρα, όπως πρόωρο κλείσιμο καταστημάτων, καφέ και μέσων μαζικής μεταφοράς.
Ταυτόχρονα, οι ζημιές σε διυλιστήρια και αποθήκες καυσίμων αρχίζουν να προκαλούν ελλείψεις, πλήττοντας μία από τις σημαντικότερες στρατηγικές κατακτήσεις της Μόσχας στον πόλεμο.
Η Ευρώπη εξετάζει νέα στρατηγική
Η ανάλυση υποστηρίζει ότι οι ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται μπροστά σε ένα κρίσιμο δίλημμα: είτε να συνεχίσουν να επιδιώκουν μια κατάπαυση του πυρός που θα "παγώσει" τις γραμμές του μετώπου, είτε να ενισχύσουν αποφασιστικά την Ουκρανία ώστε να επιτύχει μια πολύ βαθύτερη στρατιωτική ανατροπή.
Σύμφωνα με αυτή τη σχολή σκέψης, οι ουκρανικές δυνάμεις δεν θα πρέπει να περιοριστούν στην άμυνα ή στη διατήρηση των υφιστάμενων θέσεων, αλλά να αποκτήσουν τα μέσα για να διαλύσουν το ρωσικό δίκτυο ανεφοδιασμού και διοίκησης στα κατεχόμενα εδάφη.
Η κυριαρχία της Ουκρανίας στη Μαύρη Θάλασσα και οι επιθέσεις μεγάλης εμβέλειας κατά ενεργειακών υποδομών παρουσιάζονται ως ενδείξεις ότι μια τέτοια στρατηγική ίσως να μην είναι πλέον ανέφικτη.
Ο φόβος του Κρεμλίνου
Το βαθύτερο πρόβλημα για τον Πούτιν, σύμφωνα με την ανάλυση, δεν είναι μόνο οι στρατιωτικές απώλειες.
Η ρωσική ιστορία προσφέρει ένα παράδειγμα που εξακολουθεί να στοιχειώνει κάθε ηγέτη στο Κρεμλίνο: την επιστροφή των ηττημένων στρατευμάτων από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία συνέβαλε στην κατάρρευση της τσαρικής εξουσίας και άνοιξε τον δρόμο για την επανάσταση.
Η Ρωσία παραμένει μια πολυεθνική ομοσπονδία, όπου πολλές περιφέρειες και εθνότητες επωμίζονται δυσανάλογα το βάρος των απωλειών στο ουκρανικό μέτωπο.
Μια σοβαρή στρατιωτική ήττα θα μπορούσε να ενισχύσει φυγόκεντρες τάσεις και να προκαλέσει εσωτερικές αναταράξεις που η Μόσχα φοβάται περισσότερο από οποιοδήποτε ξένο στρατό.
Έτσι, η πρόσφατη ρωσική επίκληση για επιστροφή στις διαπραγματεύσεις ερμηνεύεται από πολλούς αναλυτές όχι ως ένδειξη αυτοπεποίθησης, αλλά ως προειδοποιητικό σημάδι ότι το Κρεμλίνο αντιλαμβάνεται πως η στρατηγική ισορροπία στο πεδίο της μάχης ενδέχεται να μεταβάλλεται εις βάρος του.
Add comment
Comments