Το North American Values Institute δημοσίευσε πρόσφατα μια ανάλυση διαδικτυακών σεμιναρίων που είχαν ως αντικείμενο τη χρήση των δημόσιων σχολείων ως εργαλείου πολιτικής οργάνωσης υπέρ του συνθήματος “Free Palestine”.
Τα σεμινάρια διοργανώθηκαν από τη Marci Winograd της οργάνωσης Code Pink, η οποία ηγείται της φιλοπαλαιστινιακής ομάδας εντός της Ένωσης Εκπαιδευτικών της Καλιφόρνιας.
Σε ένα από αυτά τα διαδικτυακά μαθήματα, η καθηγήτρια χορού Laura Pinho - η οποία, σύμφωνα με το ινστιτούτο, έχει αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με αντισημιτικά στερεότυπα, όπως ο χαρακτηρισμός των Εβραίων ως “σατανικών τραπεζιτών” – εξηγούσε πώς μπορεί να ενσωματωθεί η παλαιστινιακή “αντίσταση” στη διδασκαλία του χορού.
Προφανώς, δεν επρόκειτο για ένα ουδέτερο μάθημα γύρω από τον παλαιστινιακό πολιτισμό, αλλά για έναν οδηγό αξιοποίησης των επίσημων εκπαιδευτικών προτύπων με στόχο να οδηγηθούν οι μαθητές σε ένα προκαθορισμένο πολιτικό συμπέρασμα.
Τα ισχύοντα εκπαιδευτικά πρότυπα, σχεδιάστηκαν ώστε να καλλιεργούν την ανεξάρτητη σκέψη και όχι την πολιτική καθοδήγηση. Σκοπός της εκπαίδευσης πρέπει να είναι η ανάπτυξη της κριτικής ικανότητας των μαθητών και όχι η ιδεολογική τους διαμόρφωση.
Το παράδειγμα του Λος Άντζελες
Το περιστατικό δεν αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση. Υποστηρίζει ότι τόσο η Ένωση Εκπαιδευτικών της Καλιφόρνιας όσο και η τοπική οργάνωση του Λος Άντζελες έχουν επιτρέψει την ανάπτυξη μονομερών αντιισραηλινών πολιτικών αφηγήσεων μέσα στα σχολεία της περιοχής, με αποτέλεσμα να περιθωριοποιούνται Εβραίοι εκπαιδευτικοί και γονείς.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η υπόθεση της εκπαιδευτικού Amy Leserman, η οποία απομακρύνθηκε δημόσια από συνεδρίαση της συνδικαλιστικής της οργάνωσης επειδή χαρακτηρίστηκε “γνωστή σιωνίστρια”.
Παρά την πολυετή παρουσία της ως δασκάλας και συνδικαλίστριας, αποκλείστηκε ώστε η συνέλευση να προχωρήσει στην ψήφιση σειράς προτάσεων σχετικά με το Ισραήλ και την Παλαιστίνη.
Με τον τρόπο αυτό η δημόσια εκπαίδευση μετατρέπεται σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης ενηλίκων, τη στιγμή που οι μαθητές χρειάζονται περισσότερο από ποτέ ουσιαστική εκπαίδευση στα βασικά γνωστικά αντικείμενα.
Ο κίνδυνος δεν αφορά μόνο την Αριστερά
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στη μία πλευρά του πολιτικού φάσματος.
Ακόμα και συντηρητικοί πολιτικοί επιχειρούν να μεταφέρουν τις ιδεολογικές τους θέσεις στις σχολικές αίθουσες.
Στην Οκλαχόμα έγινε προσπάθεια να ενσωματωθούν θεωρίες συνωμοσίας για τις προεδρικές εκλογές στη διδασκαλία των γεγονότων της 6ης Ιανουαρίου 2021, καθώς και η πρόσφατη απόφαση του Τέξας να συμπεριλάβει υποχρεωτικά αποσπάσματα της Βίβλου στη σχολική ύλη.
Οι δύο αυτές ιδεολογικές ακρότητες έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: αντιμετωπίζουν τα δημόσια σχολεία ως χώρο πολιτικής μάχης αντί για θεσμούς που οφείλουν να καλλιεργούν τη γνώση, την κρίση και την υπεύθυνη συμμετοχή του πολίτη στη δημοκρατία.
Τα παιδιά πληρώνουν το τίμημα
Το μεγαλύτερο κόστος το επωμίζονται οι ίδιοι οι μαθητές.
Την ώρα που οι ενήλικες συγκρούονται για πολιτικά ζητήματα, οι επιδόσεις των Αμερικανών μαθητών βρίσκονται στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων δεκαετιών, με τις επιδόσεις των τελειόφοιτων λυκείου στην ανάγνωση και στα μαθηματικά να καταγράφουν ιστορικά χαμηλά.
Η συζήτηση δεν αφορά μόνο την κατάχρηση της σχολικής τάξης για πολιτική προπαγάνδα. Το βαθύτερο πρόβλημα είναι ότι γονείς και μαθητές διαθέτουν ελάχιστα ουσιαστικά μέσα για να απαιτήσουν καλύτερη ποιότητα εκπαίδευσης.
Η ποιότητα της εκπαίδευσης ως θεμελιώδες δικαίωμα
Οι μαθητές στην Καλιφόρνια - όπως και γενικότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες - έχουν συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στη δωρεάν δημόσια εκπαίδευση, όχι όμως και στην ποιοτική δημόσια εκπαίδευση.
Οι οικογένειες συχνά υποχρεώνονται να αποδέχονται σχολεία που αποτυγχάνουν να προσφέρουν υψηλού επιπέδου μόρφωση, χωρίς ουσιαστικά μέσα διεκδίκησης αλλαγών.
Η αναγνώριση της ποιοτικής δημόσιας εκπαίδευσης ως θεμελιώδους πολιτικού δικαιώματος για κάθε παιδί είναι ουσιαστικό προαπαιτούμενο.
Ένα τέτοιο πλαίσιο θα εξασφάλιζε ότι όλοι οι μαθητές θα αποκτούν ισχυρές δεξιότητες ανάγνωσης, γραφής, λογικής σκέψης και μαθηματικών, ότι η διδασκαλία θα βασίζεται σε διαφανή ακαδημαϊκά πρότυπα και όχι σε ιδεολογική στρατολόγηση και ότι οι γονείς θα διαθέτουν πραγματικά μέσα παρέμβασης όταν το δημόσιο σχολείο αποτυγχάνει συστηματικά να επιτελέσει την αποστολή του.
Μια τέτοια μεταρρύθμιση θα μετέφερε την ισχύ από τα συνδικάτα, τη γραφειοκρατία, τους πολιτικούς και τους ακτιβιστές προς τους ίδιους τους μαθητές και τις οικογένειές τους.
Τα δημόσια σχολεία δεν ανήκουν ούτε στην πολιτική Αριστερά ούτε στη Δεξιά. Ανήκουν στους γονείς και στα παιδιά.
Add comment
Comments