Η αναγγελθείσα επίσημη μεταπήδηση της Μαρίας Καρυστιανού στην πολιτική θα έχει εκ των πραγμάτων καταλυτική επίδραση. Πέραν του ποιον θα ωφελήσει, ποιον θα πλήξει και, τελικά, τι θα "πιάσει", η νέα δραστηριότητα της Καρυστιανού αλλάζει τους όρους του παιχνιδιού και αυτό θα φανεί πολύ σύντομα. Ηδη δέχεται σφοδρή κριτική από τους υπόλοιπους συγγενείς των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών. Της καταμαρτυρούν τον σφετερισμό του πόνου τους με στόχο τη σταδιοδρομία στην πολιτική. Πιθανώς αυτή να είναι μια παράμετρος που η ίδια θα έχει συνεκτιμήσει. Τουλάχιστον θα όφειλε να το έχει κάνει.
Το άλλο που διαπιστώνεται και, λογικώ τω τρόπω, συμβαίνει, είναι ότι η Μαρία Καρυστιανού, ως πολιτικό πρόσωπο πλέον, παύει να είναι κάποια μπροστά στην οποία όλοι "σκύβουν το κεφάλι". Μετατρέπεται σε στόχο, σε αντικείμενο κριτικής και παρατήρησης, με όρους εντελώς διαφορετικούς, είτε από πολιτικούς αντιπάλους είτε από τον Τύπο είτε από τους πολίτες, την ψήφο των οποίων θα αρχίζει να ζητάει. Πιθανολογείται ότι οι επίσημες ανακοινώσεις για τη δημιουργία του κόμματος δεν θα αργήσουν. Οποτε και αν αυτές γίνουν, όμως, ήδη διαφαίνεται μια μεγάλη αλλαγή στη γενικότερη ατμόσφαιρα.
Ισως αυτό να είναι κάτι που η Μαρία Καρυστιανού και οι υποστηρικτές της δεν έχουν αξιολογήσει όπως και όσο θα έπρεπε, αλλά το πολιτικό "καπέλο" που επέλεξε να φορέσει, μοιραία διασπά εκείνο το άτυπο, ετερόκλητο αλλά ευρύ μέτωπο του "κινήματος των Τεμπών". Εν αναμονή της συμπλήρωσης του τρίτου χρόνου από την τραγωδία και των εκδηλώσεων που σίγουρα θα προγραμματίζονται, δεσπόζει μια θεμελιώδης διαφορά από τα προηγούμενα δύο χρόνια: ο νέος ρόλος της Μαρίας Καρυστιανού. Αυτός αλλάζει τα πάντα.
Διαβάστε ακόμα: Τελικά έπρεπε να πάει η ΑΑΔΕ στον σύλλογο Καρυστιανού;
Δεν το κάνει όμως αναγκαστικά με τον τρόπο που η ίδια ή οι υποστηρικτές της φαντάζονται και ελπίζουν. Πόσοι άραγε θα θελήσουν να κατεβούν στους δρόμους αν πρόκειται να τους αποδοθεί αυτομάτως και αυθαιρέτως η ιδιότητα των υποστηρικτών του νέου κόμματος; Και πώς θα μπορούσαν να διαχωρίσουν τη θέση τους όσοι υποτεθεί ότι ακόμη επιθυμούν να διαδηλώσουν με αφορμή την τραγωδία ή λόγω αυτής; Θα το σκεφτούν διπλά και τριπλά εκείνη την ημέρα ή ίσως και καθόλου: δεν θα πάνε πουθενά.
Τι θα κάνει η Μαρία Καρυστιανού στις 28 Φεβρουαρίου; Με ποια ιδιότητα θα εκφωνήσει κάποιο λόγο και πόσο θα συμφωνήσουν με κάτι τέτοιο οι υπόλοιποι γονείς και συγγενείς των θυμάτων; Θα οργανώσει άραγε η επίδοξη πολιτική αρχηγός δική της συγκέντρωση; Πόσο τιμητικά θα είναι εν τέλει όλα αυτά για τη μνήμη των νεκρών; Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, η νέα αυτή πολιτική παράμετρος, αφότου πάρει συγκεκριμένη μορφή, δεν αποκλείεται να επιδράσει με απρόσμενο τρόπο.
Κατά μία άποψη που εκφράζεται από πολιτικούς παρατηρητές και αναλυτές, μπορεί το ποντάρισμα να γίνεται στην ασύμμετρη οργή των νεο-αγανακτισμένων και νεο-ψεκασμένων, δεν είναι όμως τελικά και πολύ απίθανο να ευνοηθεί η συσπείρωση των συμβατικών και ορθολογικών πολιτικών δυνάμεων.
Add comment
Comments