Το 1999, στην κορύφωση της φούσκας του ελληνικού χρηματιστηρίου, υπήρχε μια εισηγμένη με το όνομα Θεσσαλική. Είχε τεράστια τιμή στο ταμπλό και καμία δραστηριότητα. Για την ακρίβεια, η έδρα της ήταν ένα δικηγορικό γραφείο. Όλη της η ύπαρξη χωρούσε σε έναν δερμάτινο χαρτοφύλακα. Ένα ιδρυτικό καταστατικό με τη σφραγίδα της εφορίας και μια σφραγίδα της εταιρείας ήταν όλα τα περιουσιακά της στοιχεία.
Από τον Κώστα Στούπα | Liberal.gr
Τίποτε άλλο. Ούτε εργοστάσιο, ούτε πελάτες, ούτε ισολογισμός που να αξίζει το χαρτί του. Και όμως, κάθε πρωί, χιλιάδες επενδυτές την αγόραζαν. Δεν αγόραζαν εταιρεία. Αγόραζαν προσδοκία. Και η προσδοκία, όπως ξέρει όποιος έζησε εκείνα τα χρόνια, δεν έχει χαμηλότερο όριο όταν σκάσει.
Τη Θεσσαλική μου θυμίζει το κόμμα του κ. Τσίπρα. Ακόμη και ο Λάκης Λαζόπουλος φαίνεται να διαβλέπει τη "φούσκα" και το εγκαταλείπει. Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, η ΕΛΑΣ, ανακοινώθηκε τον Μάιο στο Θησείο με όλα τα σύνεργα της εισαγωγής. Το καταστατικό με τη σφραγίδα υπάρχει. Ο δερμάτινος χαρτοφύλακας επίσης. Το πρώτο ερώτημα, όπως και το 1999, είναι τι υπάρχει μέσα. Το δεύτερο που βρίσκει οικονομικούς πόρους το εγχείρημα;
Την πιο σκληρή απάντηση δεν την έδωσαν οι πολιτικοί αντίπαλοι του κ. Τσίπρα. Την έδωσε ο Νίκος Καρανίκας. Ο άνθρωπος που γνώριζε τον Τσίπρα πριν γίνει καν πρόεδρος, ο στενός του φίλος από τη Θεσσαλονίκη, ο σύμβουλός του στο Μαξίμου. Στο χρηματιστήριο, όταν οι εκ των ένδον πουλάνε τις μετοχές τους, οι αναλυτές - όταν δεν περιττεύουν - προσέχουν. Στην πολιτική, όταν οι δικοί μας "πουλάνε" οι δημοσκοπήσεις περισσεύουν. Ο Καρανίκας είπε ότι το εγχείρημα κατέληξε σε reunion αντί για rebranding. Ότι δηλαδή η ΕΛΑΣ μάζεψε ό,τι ρετάλι υπήρχε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ότι ο Τσίπρας ζει στην "κοσμάρα" του σαν φεουδάρχης, περιτριγυρισμένος από υποτακτικούς, και ότι το μανιφέστο και τη διακήρυξή του τα έγραψαν "οι φωστήρες του". Και κατέληξε ότι δεν μπορεί να κερδίσει τον Μητσοτάκη.
Διαβάστε ακόμα: Τσίπρας: Ο γητευτής των «Σταθάκηδων»
Εδώ είναι το παράδοξο. Πριν από λίγους μήνες, στην "Ιθάκη", ο Τσίπρας άδειασε σχεδόν όλους όσους κυβέρνησε μαζί τους. Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνη, Παππά, Πολάκη. Για όλα έφταιγαν οι άλλοι. Σήμερα το νέο κόμμα στήνεται με τα ίδια υλικά από την ίδια αποθήκη. Η ίδρυση ενός κόμματος χωρίς εμφανές και διακριτό πρόγραμμα στην αγορά αυτό έχει όνομα. Λέγεται αύξηση μετοχικού κεφαλαίου χωρίς επιχειρηματικό σχέδιο. Τουτέστιν, φέρτε τα λεφτά και θα δούμε τι θα τα κάνουμε.
Αν αυτός που ζητάει τα λεφτά στο παρελθόν έχει αποδείξει πως και κάρβουνο να πιάσει θα το μετατρέψει σε διαμάντια, τότε να το συζητήσουμε. Αν έχει αυξήσει το χρέος κατά 100 δισ. χωρίς να μοιράσει μερίσματα, αλλά λιτότητα, τότε αποτελεί υπόδειγμα αποτυχίας. Αν θεωρεί όλους όσους επέλεξε να κυβερνήσει την πρώτη φορά άχρηστους και προβληματικούς, γιατί να εμπιστευτούμε τις νέες επιλογές του; Όσοι τον ακολουθούν χωρίς να λαμβάνουν υπόψη πως συμπεριφέρθηκε στα προηγούμενα στελέχη και στους οπαδούς, τι ποιότητας στελέχη είναι και πού πιθανόν να προσβλέπουν, πέραν μιας "αρπαχτής";
Διαβάστε ακόμα: Ο Τσίπρας πιέζεται (και μάλλον εκνευρίζεται)
Θυμήθηκα και τον Τόνι Μπλερ. Στο βιβλίο του για την ηγεσία γράφει ότι οι ηγέτες περνούν από τρία στάδια. Στο πρώτο ακούν, γιατί ξέρουν ότι δεν ξέρουν. Στο δεύτερο πιστεύουν ότι τα ξέρουν όλα. Είναι η φάση της ύβρεως: "Είστε το αφεντικό, ποιος ξέρει περισσότερα από εσάς;" Στο τρίτο, την ωριμότητα, συνειδητοποιούν ότι η πείρα τους δεν είναι το σύνολο της πολιτικής γνώσης και αρχίζουν ξανά να ακούν. Οι περισσότεροι, λέει ο Μπλερ, δεν φτάνουν ποτέ εκεί. Ο Τσίπρας δεν πέρασε από το πρώτο στάδιο. Πέρασε κατευθείαν στο δεύτερο και δεν ξέφυγε ποτέ από αυτό. Μπήκε στην εξουσία ξέροντας ότι τα μνημόνια καταργούνται "με έναν νόμο και ένα άρθρο". Έκανε τη μαθητεία του μέσα στην ύβρη και τα δίδακτρα τα πλήρωσε η χώρα. Κλειστές τράπεζες, ανάληψη 60 ευρώ την ημέρα, έλεγχοι κεφαλαίων ως το 2019, τρίτο μνημόνιο.
Αν η "Ιθάκη" ήταν το τρίτο στάδιο, θα είχε μια πρόταση που αρχίζει με "εγώ έκανα λάθος".
Η Θεσσαλική δεν κατέρρευσε επειδή κάποιος αποκάλυψε κάτι. Κατέρρευσε επειδή κάποια στιγμή οι αγοραστές τελείωσαν. Η τσάντα ήταν πάντα άδεια. Απλώς κανείς δεν ήθελε να την ανοίξει όσο η τιμή ανέβαινε. Ο κ. Τσίπρας δεν ενδιαφέρεται για πρόγραμμα γιατί ποντάρει στην πραγματικότητα πως κάποτε οι ψηφοφόροι θα βαρεθούν να τους κυβερνάει ο Μητσοτάκης. Όπως όσοι ποντάρουν στις "φούσκες" και τα "σαπάκια" του χρηματιστηρίου ποντάρουν πως κάποτε οι επενδυτές θα βαρεθούν να κερδίζουν από τα blue chips και θα ποντάρουν τα κέρδη σε ό,τι έχει μείνει πίσω.
Ακόμη και τις τρύπιες βάρκες.
Add comment
Comments