Από το βήμα του Πολεμικού Μουσείου ο πρώην πρωθυπουργός, πριν λίγες μέρες, είδε τη χώρα να κινδυνεύει να βρεθεί σταδιακά σε μη αναστρέψιμη ομηρία απέναντι στην Τουρκία. Σε προηγούμενες παρεμβάσεις είχε μιλήσει για κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς και απαξίωση του πολιτικού συστήματος.
Από τον Κώστα Στούπα | Liberal.gr
Έχει δίκιο. Το ερώτημα όμως δεν είναι τι λέει. Είναι ποιος το λέει. Γιατί, αν υπάρχει Έλληνας πολιτικός που γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει ομηρία, είναι αυτός που το 2009 παρέδωσε μια χώρα δέσμια των δανειστών της. Ας μιλήσουν οι αριθμοί. Αυτοί δεν έχουν κομματική ταυτότητα.
Το 2004 το δημόσιο χρέος ήταν περίπου €183 δισ. Το 2009 είχε φτάσει τα €299 δισ. Δηλαδή €116 δισ. νέα δανεικά σε πέντε χρόνια. Περίπου €23 δισ. τον χρόνο. Περίπου €63 εκατ. τη μέρα, Σαββατοκύριακα μαζί. Και με αυτά τα λεφτά, κανένα μεγάλο έργο, κανένα εξοπλιστικό πρόγραμμα που να δικαιολογεί τον λογαριασμό. Για το 2009 η κυβέρνηση δήλωνε στις Βρυξέλλες έλλειμμα 3,7% του ΑΕΠ. Μετά τις εκλογές έγινε 12,5%. Τον Νοέμβριο του 2010 η Eurostat το «κλείδωσε» στο 15,4%. Περίπου €36 δισ. σε μία χρονιά.
Από το 3,7% στο 15,4%. Αυτό δεν είναι απόκλιση. Είναι άλλη χώρα.
Και εδώ η ιστορία αποκτά μια ειρωνεία που κανένας σεναριογράφος δεν θα τολμούσε. Η διακυβέρνηση Καραμανλή ξεκίνησε το 2004 με την περίφημη "απογραφή": την καταγγελία ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε "μαγειρέψει" τα νούμερα. Πέντε χρόνια αργότερα, τον Ιανουάριο του 2010, η Κομισιόν δημοσίευε ειδική έκθεση για τα ελληνικά στατιστικά: σοβαρές παρατυπίες, πολιτικές παρεμβάσεις, θεσμικές αδυναμίες. Ο Κώστας Καραμανλής ξεκίνησε την πρωθυπουργία του καταγγέλλοντας τη δημιουργική λογιστική. Την τελείωσε ως το πιο διάσημο παράδειγμά της.
Διαβάστε ακόμα: Ο φορομπήχτης κος Καραμανλής (ο γνήσιος διάδοχος του Ανδρέα)
Θα πει κάποιος: φταίει η κρίση του 2008. Όχι. Η κρίση ήταν η άμπωτη. Όταν τραβιέται το νερό, φαίνεται ποιος κολυμπούσε γυμνός. Το έλλειμμα δεν το γέννησε η Lehman Brothers. Το αποκάλυψε. Καμία άλλη διακυβέρνηση στη νεότερη ιστορία δεν άφησε τη χώρα τόσο γυμνή οικονομικά – και άρα αμυντικά. Θα πει κάποιος άλλος: οι παθογένειες ήταν παλιές. Σωστό. Πελατειακό κράτος, φοροδιαφυγή, ανελαστικές δαπάνες, Παπανδρεϊκός εθισμός στον δανεισμό. Κανείς δεν τα εφηύρε το 2004. Μόνο που ο Κώστας Καραμανλής δεν εξελέγη για να τα περιγράψει. Εξελέγη υποσχόμενος 'επανίδρυση του κράτους". Αντί για επανίδρυση, πήραμε "ήπια προσαρμογή". Αντί για προσαρμογή, πρόωρες εκλογές. Και αντί για σχέδιο, τη χρεοκοπία.
Ο λογαριασμός δεν πήγε σε όσους πήραν τις αποφάσεις. Πήγε στον συνταξιούχο που είδε τη σύνταξή του να ψαλιδίζεται. Στον μισθωτό του ιδιωτικού τομέα που έχασε τη δουλειά του. Στους νέους που έφυγαν στο εξωτερικό. Στα παιδιά που θα πληρώνουν τόκους για δάνεια που δεν πήραν. Και σε μια χώρα που σήμερα αντιμετωπίζει το τουρκολιβυκό μνημόνιο και την οικονομική και στρατιωτική υπεροπλία της Άγκυρας. Γιατί ο λογαριασμός είναι και γεωπολιτικός. Το 2009 το ΑΕΠ της Ελλάδας ήταν περίπου $330 δισ. και της Τουρκίας περίπου $650 δισ. Ένα προς δύο. Το 2025 η Ελλάδα είχε περίπου $280 δισ. και η Τουρκία σχεδόν $1,6 τρισ. Ένα προς πέντε και κάτι.
Ποιος έβαλε, λοιπόν, τη χώρα σε ομηρία; Η κρίση εμπιστοσύνης για την οποία μιλά σήμερα ο πρώην πρωθυπουργός δεν έπεσε από τον ουρανό. Χτίστηκε με ελλείμματα, με υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν και με λογαριασμούς που δεν έβγαιναν. Ο κ. Καραμανλής έχει κάθε δικαίωμα να παρεμβαίνει. Ο πολίτης όμως δικαιούται να ζητήσει κάτι ακόμη: πριν από τα μαθήματα θεσμικής αξιοπιστίας, μια ειλικρινή αναμέτρηση με τη δική του θητεία.
Γιατί στην πολιτική, όπως και στις αγορές, δεν μετράνε οι ομιλίες. Μετράει ο ισολογισμός.
Add comment
Comments