Όταν πρέφτει μια δικτατορία είναι πάντα ένα χαρμόσυνο γεγονός για τους πάντες. Ακόμα και αν πρόκειται για ένα λιλιπούτειο νησί στη μέση του Ειρηνικού. Τελεία, παύλα, παράγραφος. Χωρίς ναι μεν αλλά, χωρίς δισταγμούς, χωρίς κροκοδείλια δάκρυα. Ούτε μισό δάκρυ δεν χύνουμε για έναν αυταρχικό δικτάτορα. Δεν βρέχουμε ούτε ένα τσίνορο.
Δεν θέτουμε κανένα προβληματισμό; Προφανώς και θέτουμε. Οι όποιοι προβληματισμοί όμως δεν δύναται να σχετίζονται με την πρώτη του δικτάτορα. Σιγά μην αναρωτηθούμε και αν κακώς έπεσε. Οι προβληματισμοί μας, οι λογικοί και δίκαιοι, σχετίζονται με την επόμενη μέρα. Η πτώση ενός δικτάτορα από μόνη της δεν οδηγεί έναν λαό στη γη της Χαναάν. Απαιτούνται πολλά ώστε η χώρα αυτή να περάσει σε μια δημοκρατική ομαλότητα. Και εκεί θα πρέπει να εστιάζεται η προσοχή και το ενδιαφέρον όλων.
Η Βενεζουέλα είναι μία χώρα με έναν δυστυχισμένο λαό. Έναν λαό που βίωσε μια στυγνή δικτατοτρία, έναν λαό που ταυτόχρονα βίωσε και την απόλυτη οικονομική εξαθλίωση. Οι διάφορες - και εν Ελλάδι - "εταίρες" μιλάνε για τα πλούσια πετρελαϊκά αποθέματα της χώρας αυτής, όμως με δικά τους λόγια της τρούμπας, θα πρέπει να μας εξηγήσουν πως μια χώρα με τέτοιο πλούσιο ορυκτό πλούτο, έχασε σε 10 χρόνια το 80% του ΑΕΠ της, πως με τριπλάσιο πληθυσμό έχει μικρότερο ΑΕΠ από την πτωχευμένη Ελλάδα, πως 8 εκ. πολίτες της έχουν μεταναστεύσει σε όλη την ήπειρο για να βρουν τα απολύτως στοιχειώδη. Την ώρα που ο δικάτορας έτρωγε πανάκριβες μπριζόλες των 1.000 δολαρίων.
Οι διεθνείς και εν Ελλάδι εταίρες μας λένε πως ο λαός αποφασίζει σε μια χώρα για τις τύχες του. Ωραία λόγια, ακόμα και για εταίρες. Μόνο που ο λαός της Βενεζουέλας έχει αποφασίσει πολλάκις για τις τύχες του και ο δικτάτορας έχει αλλάξει τις κάλπες, έχει μετρήσει μόνο τα δικά του ψηφοδέλτια, έχει αυτοανακηρυχθεί νικητής και έχει φυλακίσει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Μας εξηγούν, υπό τέτοιες συνθήκες, πως μπορεί ο λαός να αποφασίσει για τις τύχες του;
Οφείλω να ενημερώσω τις εταίρες ότι ναι σήμερα διαμορφώνονται οι κατάλληλες προϋποθέσεις για να αποφασίσει ο λαός για τις τύχες του. Με πρόεδρο της δημοκρατίας τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, θα είχαμε και εμείς ένα μικρό πρόβλημα να αποφασίσουμε κατ αποκλειστικότητα για τις δικές μας τύχες.
Και όποιος πραγματικά ενδιαφέρεται για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, αξιώνει αυτές οι κατάλληλες προϋποθέσεις να αξιοποιηθούν στο έπακρο. Να περάσει άμεσα η εξουσία στον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο Γκονζάλες Ουρούτια και η χώρα να τραβήξει με ταχύτητα τον δρόμο της οικοδόμησης μιας αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας δυτικού τύπου, το μόνο πολιτικό σύστημα που μπορεί να εγγυηθεί και την οικονομική ευμάρεια. Με σύνταγμα δημοκρατικό, με κοινοβούλιο νόμιμα εκλεγμένο, με θεσμούς, με κυβερνήσεις στηριγμένες στη λαϊκή ψήφο, με ελευθερία λόγου που δεν θα οδηγεί τους διαφωνούντες στα μπουντρούμια των Μαδούρο.
Και προφανώς με την τοποθέτηση των σοσιαλιστικών πειραμάτων εκεί που ανήκουν. Στα βάθη του κάδου των σκουπιδιών της ιστορίας. Δεν γίνεται εν έτει 2025, πλούσιες σε πόρους χώρες όπως η Βενεζουέλα και η Κούβα να έχουν πληθυσμούς που να πεινάνε και να παρακαλάνε για λίγο σαπούνι.
Εταίρες, αυτά είναι τα ζητούμενα. Γι αυτά μιλήστε. Και αφήστε τα κροκοδείλια δάκρυα για την τύχη των καθαρμάτων που κάθονταν στο σβέρκο των λαών τους.
Γιατί με αυτά που λέτε, όσο και αν θέλετε να κρυφτείτε, η χαρά δεν σας αφήνει,
Add comment
Comments