Αντιπολίτευση των Ανεστίδηδων

Στις πραγματικές δημοκρατίες, και η Ελλάδα ανήκει σε αυτές, τα κόμματα δεν παραμένουν ισόβια στην εξουσία. Κυβερνάνε μια, δυο, σε εξαιρετικές περιπτώσεις και 3 τετραετίες, και μετά περνάνε στην αντιπολίτευση. Νομοτέλεια. Μόνο το κόμμα της Θάτσερ κέρδισε 4 εκλογές back to back. Όμως ήταν η Θάτσερ.

Γιατί χάνουν; Γιατί έρχονται σε σύγκρουση με τα προβλήματα, σταδιακά φθείρονται, οι πολίτες θέλουν να δοκιμάσουν και κάτι άλλο.

Η ΝΔ σήμερα βιώνει αυτή τη φθορά. Στα μάτια ενός "συστημικού" κοινού, δεν είναι μία κακή κυβέρνηση, όμως το κοινό αυτό ταλαιπωρείται από πληθωριστικές πιέσεις, χωρίς να βλέπει δραματική αύξηση των εισοδημάτων του. Ο κόσμος - ανθρώπινα - θεωρεί ότι το πέρασμα σε μια κανονικότητα έπρεπε να μας επιστρέψει άμεσα στα προμνημονιακά επίπεδα. Ανθρώπινα, όχι λογικά. Μετά από μια χρεοκοπία, θέλει πολύ κουπί για να ξαναβρείς ξέρα.

Όπως δεν έφεραν τα μνημόνια την κρίση, αλλά η κρίση τα μνημόνια, αντίστοιχα δεν θα φέρουν τα εισοδήματα την κανονικότητα, αλλά η κανονικότητα τα εισοδήματα. Σταδιακά και σε βάθος χρόνου.

Έτσι, ένα περίπου 25% των ψηφοφόρων του 2023, δυσανασχετεί. Δεν έχει να προσδώσει κάποια κατηγορία ή έστω ένσταση, σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, διεθνών σχέσεων, άμυνας, εκπαίδευσης, υγείας, απασχόλησης, και άλλων κρίσιμων ζητημάτων. Θέλει να βελτιωθούν τα οικονομικά του ταχύτατα. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει σε 1 χρόνο από τώρα.

Άρα κινδυνεύει στις επόμενες εκλογές; Ναι. Όμως έχει έναν σύμμαχο στον οποίο μπορεί να ελπίζει. Την αντιπολίτευση.

Η αντιπολίτευση (κόμματα και μερίδα της κοινωνίας), ήδη από την πολύ πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, έχει επιδοθεί σε μία στρατηγική επιθέσεων μίσους προς την κυβέρνηση. Όχι κριτικής, όχι διαφωνίας, μίσους. Η ρητορική περιλαμβάνει χαρακτηρισμούς (παιδοβιαστές, δολοφόνοι, καθάρματα), ύβρεις πεζοδρομίου (Μητσοτάκη γ...σαι), αναφορές σε προδοσίες, ξεπουλήματα, εθνικές μειοδοσίες.

Η στρατηγική αυτή ηττήθηκε το 2023. Όχι εκλογικά απλά. Στρατηγικά. Ο κος Τσίπρας πχ, κατάφερε ως αρχηγός αντιπολίτευσης (!!!) να χάσει το 50% της επιρροής του κόμματός του, και σήμερα που επανεμφανίζεται κινείται σε ρηχότερα νερά, δημιουργώντας με αυτοματισμό αντισυσπειρώσεις ένθεν κακείθεν. 

Το μεγάλο του δυστύχημα είναι ότι ναι μεν αποφάσισε να επανεμφανιστεί ως συστημικός, το κοινό του όμως το έχει εκπαιδεύσει να είναι στα κάγκελα. Και ούτε στο κοινό του δεν μπορεί να απευθυνθεί. 

Το 75-80% της αντιπολίτευσης, διαγκωνίζεται για το ποιος θα κερδίσει τους "άρρωστους" φανατικούς της ακραίας ρητορικής, τσαλαβουτώντας δηλαδή στην πισίνα της ίδιας στρατηγικής ήττας. Όχι ότι είναι λίγοι οι ψεκ "νεοαγανακτισμένοι", αλλά δεν στήνονται συμπαγείς κοινωνικές πλειοψηφίες από αυτούς, ή έστω ογκώδεις μειοψηφίες.

Η αντιπολίτευση, μοιάζει με τον ευτραφή αγροτοπατέρα στα μπλόκα, που εχθές βγήκε στα κανάλια να μιλήσει σαν μαουνιέρης ή "προστάτης" της Τρούμπας για τον πρωθυπουργό, τον οποίο μάλιστα θέλει να συναντήσει για να συζητήσουν "εποικοδομητικά" για τον πρωτογενή τομέα!

Είμαι βέβαιος ότι τα εκπαιδευμένα από την αντιπολίτευση "παιδιά της κομματικής κερκίδας", θα είχαν ολονύχτιες στύσεις ακούγοντάς τον.

Όμως το "συστημικό κοινό", που είναι και συμπαγές και ισχυρά μειοψηφικό, ναι μεν δυσανασχετεί, όμως ένα πράγμα δεν διαπραγματεύεται.

Να διακυβευτεί εκ νέου η κανονικότητα.

Δ.Α.