Σε λίγες μέρες θα μπουν οι μισθοί των μισθωτών στους λογαριασμούς τους. Οι μισθωτοί θα δουν να μπαίνουν περισσότερα χρήματα από όσα μπήκαν τον Δεκέμβριο. Πήραν αύξηση; Κάποιοι ίσως. Όμως περισσότερα χρήματα θα δουν και όσοι δεν πήραν αύξηση. Γιατί; Γιατί θα τους παρακρατηθεί μικρότερο ποσό για φόρο.
Ας πούμε ότι έχουμε έναν μισθωτό της μεσαίας τάξης, που έχει ετήσιο εισόδημα €45 χιλ. 'Έχει έναν μισθό περίπου €3 χιλ. Ας πούμε ότι ο μισθωτός αυτός έχει και 2 παιδιά. Στον λογαριασμό του συνολικά μέσα στο 2026, θα δει να μπαίνουν €1.650 περισσότερα. Ένα δώρο Πάσχα. Οι 14 μισθοί θα γίνουν 14,5 μισθοί.
Αποφάσισε η κυβέρνηση να του δώσει ένα επίδομα; Όχι. Για την ακρίβεια η κυβέρνηση δεν θα δει ούτε τα έξοδά της να αυξάνονται, ούτε τα έσοδά της να μειώνονται. Πως γίνεται αυτό; Απλό. Τα €1.650 που θα "χάσει" από αυτόν τον μισθωτό, τα παίρνει από κάποιον άλλον φορολογούμενο ο οποίος μέχρι χθες ίσως να μην πλήρωνε και καθόλου φόρο.
Στην Ελλάδα είχαμε - και έχουμε - ένα σοβαρό έλλειμμα φορολογικής δικαιοσύνης. Η αδυναμία του κράτους να συλλάβει τα μαύρα χρήματα, άρα και τη φοροδιαφυγή, το ανάγκαζε να ξεζουμίζει κατηγορίες φορολογουμένων που De facto δεν μπορούν να κρυφτούν. Αυτοί που ήμουν νιος και γέρασα και ακούω να τους αποκαλούν "συνήθη υποζύγια". Οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι.
Ένας μισθωτός, που δεν μπορεί να κρύψει τα εισοδήματα από την εργασία του, - ελλείψει φορολογικής δικαιοσύνης - έπρεπε να πληρώνει φόρο και για τον ίδιο και για 2-3 άλλους συμπολίτες του, οι οποίοι μπορούσαν να κρύψουν το εισόδημά τους.
Σήμερα λιγότεροι μπορούν να κρύψουν λιγότερα εισοδήματα. Άρα ο μισθωτός, έβγαλε από την καμπούρα του τουλάχιστον έναν φοροφυγά που έπρεπε να συντηρεί.
Αυτή η εξέλιξη είναι μια πολύ σημαντική στροφή προς αυτό που αφηρημένα συχνά, και αόριστα, ονομάζουμε κράτος δικαίου. Γιατί χωρίς μεγάλα λόγια και ανόητους βερμπαλισμούς, κράτος δικαίου σημαίνει όλοι να απολαμβάνουν ανάλογες υποχρεώσεις και ανάλογα δικαιώματα. Να μην παρασιτούν κάποιοι εις βάρος άλλων, να μην κουβαλάνε οι άλλοι τα βάρη των κάποιων.
Αυτό όμως δημιουργεί τις προϋποθέσεις διαμόρφωσης αυτού που ονομάζουμε "φορολογική συνείδηση". Συχνά την επικαλούμαστε εν είδει όμως προσευχής. Προσευχόμαστε να υπάρξει. Με προσευχές όμως μόνο, ουδείς πρόκοψε. Χρειάζονται δράσεις, κίνητρα, απτά αποτελέσματα.
Γιατί να είχε πχ ο μισθωτός "φορολογική συνείδηση" και να ζητούσε απόδειξη από τον γιατρό, όταν άνευ αποδείξεως θα γλίτωνε €20; Για να αυξηθούν απλά τα δημόσια έσοδα και να γίνουν νέοι μισθοί και αυξήσεις στους δημόσιους υπάλληλους; Κάλλιο 5 και στο χέρι παρά 10 και καρτέρει. Άσε που τα 10 δεν θα τα έβλεπες και ποτέ. Άλλος θα τα χαιρόταν.
Φορολογική συνείδηση αποκτάς όταν οι δικές σου ενέργειες έχουν αποτύπωμα και στο δικό σου πορτοφόλι. Όταν η μείωση της φοροδιαφυγής συνεπάγεται και μείωση των δικών σου φορολογικών υποχρεώσεων. "Αφού κράτος πλέον μαζεύεις χρήματα από όσους σε έκλεβαν, δεν χρειάζεται εγώ να σου πληρώνω όσα σου πλήρωνα". Σωστά; Σωστά.
Η "αύξηση" που θα δουν σε λίγες μέρες οι μισθωτοί στους λογαριασμούς τους, θα τους αυξήσει τον βαθμό εμπιστοσύνης τους στο κράτος δικαίου και θα συμβάλλει αποφασιστικά στην διεύρυνση της φορολογικής τους συνείδησης. Αφού η σύλληψη της φοροδιαφυγής "αυξάνει" τον μισθό μου "άσε γιατρέ, κράτα το 20άρι, θα πληρώσω με κάρτα".
Όλα αυτά βέβαια υπό την προϋπόθεση ότι το κράτος μας θα εξακολουθεί να διατηρεί ανέγγιχτη την μακροοικονομική ισορροπία και θα αγωνιά για την εξέλιξη των δημοσίων οικονομικών.
Δεν θα επιστρέψουμε σε ένα κράτος που και τους φοροφυγάδες θα πιάνει και τους μισθωτούς θα αρμέγει, για να έχει περισσότερο μπαγιόκο να σκορπά από το παράθυρο.
Add comment
Comments