Το κοινό που αρέσκεται στην καθημερινή ενημέρωση, θα έχει πάρει "πρέφα" ότι ένα πολύτιμο μέταλλο που είχε γενικώς αγνοηθεί για πολλά πολλά χρόνια, αίφνης κατακλύζει τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων με το ξέφρενο ράλι της τιμής του. Και προφανώς μιλάμε για τον χρυσό, και μαζί του στην κατάκτηση συνεχόμενων κορυφών ακολουθούν και τα λοιπά πολύτιμα μέταλλα με προεξάρχοντα τον άργυρο.
Γιατί αλήθεια ο χρυσός εκτινάχτηκε σε νούμερα που πριν μόνο λίγα χρόνια φάνταζαν αδιανόητα; Η χρυσή λίρα πωλείται από την ΤτΕ πάνω από €1.000, όταν πριν 10 χρόνια άξιζε περίπου €250. Ένα άλλο asset, πχ μια μετοχή μπορεί να εμφανίσει τέτοιες θετικές διακυμάνσεις, και να δει και ανόδους 400% και σε μικρότερο χρονικό διάστημα. Μια εκτίναξη της κερδοφορίας, μια στρατηγική επιχειρηματική κίνηση που αναμένεται να προσφέρει εντυπωσιακά έσοδα στο μέλλον, μια άνοδος που αφορά το σύνολο της αγοράς, συνιστούν παράγοντες που μπορούν να ωθήσουν την αξία μιας εταιρείας σε συνεχόμενα υψηλά.
Ο χρυσός όμως; Ο χρυσός είναι συγκεκριμένος. Γνωρίζουμε επ' ακριβώς πόσος υπάρχει σε όλον τον πλανήτη και γνωρίζουμε και τις μικρές αυξήσεις στην εν λόγω ποσότητα που συνεισφέρουν οι ετήσιες εξορύξεις. Δεν έχει κέρδη για να τα αυξήσει, δεν συμμετέχει σε μια επιχειρηματική αγορά για να πρωταγωνιστήσει, δεν μοιράζει ετήσια μερίσματα στους κατόχους του. Και όμως η τιμή του τρέχει σαν formula 1.
Προσπάθειες απόδοσης αιτιών για αυτή την άνοδο λαμβάνουν χώρα παγκοσμίως και σε καθημερινή βάση. Ένα βασικό σενάριο που συνήθως διακινείται έχει να κάνει με τις αυξανόμενες αγορές των κεντρικών τραπεζών των χωρών, που για προφανείς λόγους θέλουν να επιτύχουν διαφοροποίηση σε σχέση με το δολάριο, αυξάνοντας την παρουσία το χρυσού στα αποθεματικά τους σε ποσοστά 20% έως και 30%.
Αυτό όμως το ποσοστό, οι κεντρικές τράπεζες το επιτυγχάνουν, χωρίς να χρειάζεται να συνεχίσουν να αγοράζουν νέες μεγάλες ποσότητες χρυσού. Η εντυπωσιακή άνοδος της αξίας του χρυσού που ήδη έχουν, αρκεί για την επίτευξη του στόχου. Άρα ποιος τροφοδοτεί τις αγορές σε υψηλότερες τιμές;
Πρώτον να διευκρινίσουμε ότι ο "χρυσός" που διακινείται μέσω συναλλαγών είναι πολλαπλάσιος των συνολικών παγκόσμιων αποθεμάτων. Πως γίνεται αυτό; Υπάρχει ο "χάρτινος" χρυσός. Στην αγορά παραγώγων (futures, options), οι συναλλαγές αφορούν συμβόλαια που ακολουθούν την τιμή του χρυσού, όχι την ίδια τη φυσική παράδοση του μετάλλου. Αυτός ο όγκος συναλλαγών είναι πλέον πολλαπλάσιος της συνολικής παγκόσμιας παραγωγής ή αποθεμάτων. Επί της ουσίας δεν μιλάμε για επιθυμία απόκτησης χρυσού αλλά για συμμετοχή σε ένα κερδοσκοπικό παιχνίδι. Αν ο "παίκτης" τελικά αποφασίσει στο τέλος της διάρκειας του παραγώγου να βρεθεί και με "φυσικό" χρυσό στα χέρια, στατιστικά έχασε. Δεν υπάρχει τόσο χρυσός στον κόσμο για να "κλείσουν" οι συναλλαγές.
Γιατί όμως υφίσταται το κερδοσκοπικό παιχνίδι πάνω στην τιμή του χρυσού; Η απάντηση είναι απλή και βασίζεται στις υπόγεια διαμορφούμενες δυναμικές.
Διαβάστε ακόμα: Μην πυροβολείτε τη Βιολάντα
Στη ζωή, είναι προτιμότερο να χρωστάς παρά να σου χρωστάνε. Περιουσίες στηριγμένες σε απαιτήσεις, είναι περιουσίες επισφαλείς. Βασίζονται στη δυνατότητα του αντισυμβαλλόμενου να σε εξοφλήσει. Και αυτό δεν είναι ποτέ διασφαλισμένο. Ρωτήστε τις Ελληνικές τράπεζες και θα σας το επιβεβαιώσουν. Η σίγουρη περιουσία είναι αυτή που έχεις στα χέρια σου. Και ο χρυσός, όταν δεν είναι "χάρτινος", είναι μια σίγουρη περιουσία. Όπως και οι μετοχές σε μια εταιρεία. Είναι δικές σου, δεν στις οφείλει κανείς. Δείτε λίγο την πορεία των διεθνών χρηματιστηρίων για να αντιληφθείτε πόσο σημαντικό είναι αυτό.
Τι δεν είναι δικό σου; Τα κρατικά ομόλογα. Είναι υπό αίρεση περιουσία. Εξαρτάται από τη δυνατότητα του εκδότη (κράτος) να σε ξοφλήσει.
Τι άλλο δεν είναι δικό σου; Το χαρτονόμισμα. Ναι μπορεί να το έχεις φυλαγμένο στο πορτοφόλι σου ή σε κάποιον τραπεζικό λογαριασμό, όμως αυτό που έχεις είναι ένα γραμμάτιο. Πληρωτέo επί τη εμφανίσει. Όταν το εμφανίσεις σε μια τράπεζα θα "πληρωθείς". Θα σου εξοφλήσει το γραμμάτιο. Και τι θα σου δώσει; Τίποτα γιατί αυτό το γραμμάτιο δεν "ακουμπά" πάνω σε κανένα περιουσιακό στοιχείο. Δεν το εμφανίζεις, απλά το μεταβιβάζεις. Στον μανάβη, στον μπακάλη, στον φούρναρη για να ψωνίσεις αντίστοιχα αγαθά. Τους μεταβιβάζεις την απαίτησή σου για να ψωνίσεις. Οι επιχειρήσεις αυτές, το δέχονται ως μέσο συναλλαγής. Γιατί; Γιατί υπάρχει πίστη ότι ο εκδότης του χαρτονομίσματος είναι φερέγγυος. Είναι όμως;
Αν μιλάμε για το δολάριο δεν είναι. Ο εκδότης χρωστάει κοντά $40 τρις και κάθε χρόνο μπαίνει μέσα $1,8 τρις. Μόνο για τόκους πληρώνει $1 τρις. το 20% των συνολικών εσόδων του. Αν ήταν επιχείρηση θα είχε κλείσει από καιρό. Δεν κλείνει γιατί, μεταξύ των άλλων, εκδίδει νέα "πληρωτέα επί τη εμφανίσει". Τι αξία έχουν. Όσο η αγορά τα εμπιστεύεται έχουν. Για πόσο ακόμα όμως θα τα εμπιστεύεται; Επίσης και για το ευρώ να μιλάμε, ο εκδότης δεν είναι φερέγγυος για αντίστοιχους λόγους.
Άρα, γιατί να έχεις όλη σου την περιουσία σε απαιτήσεις αμφιβόλου εισπράξεως;
Αυτή η δυναμική αναπτύσσεται υπόγεια και ραγδαία. Και αυξάνει τη ζήτηση και τις τιμές.
Οι τιμές κάποια στιγμή ενδέχεται να "διορθώσουν". Ίσως και σημαντικά. Η ζήτηση όμως δεν βλέπω τον λόγο να μειωθεί.
Άρα η "διόρθωση" θα είναι μόνο συγκυριακή.
* Η φωτογραφία, είναι από την ταινία "Οχρυσοθήρας", του 1925, σε σκηνοθεσία Τσάρλι Τσάπλιν
Add comment
Comments