Είδα κάποιες φωτογραφίες που βγήκαν σε δημοπρασία στο eBay. Ο κάτοχός τους ισχυρίζεται ότι αφορούν στην εκτέλεση 200 Ελλήνων την πρωτομαγιά του '44 στην Καισσαριανή.
Μπορεί να είναι αυθεντικές, μπορεί και όχι. Προς τούτο ας μην βιάζονται οι διάφοροι να προτείνουν να τις αγοράσει το Ελληνικό κράτος.
Το θέμα είναι ότι δεν έχει και σημασία αν είναι αυθεντικές. Η ιστορία παραμένει ιστορία ακόμα και αν κανείς δεν φρόντισε να κουβαλάει μια φωτογραφική μηχανή. Ή δεν είχε εφευρεθεί η φωτογραφική μηχανή. Η εικόνα δεν γεννά γεγονότα, απλά τα καταγράφει.
Θα παρατηρήσατε - ίσως - ότι αναφέρθηκα σε 200 "Έλληνες" που τουφεκίστηκαν. Σε όσες αναρτήσεις διάβασα, δεν υπήρχε καμία αναφορά στον όρο "Έλληνας", μόνο στην ιδιότητα του κομμουνιστή. Ίσως - για τους αναρτώντες - η ιδιότητα του κομμουνιστή να είναι σημαντικότερη από την ιδιότητα του Έλληνα.
Ίσως πάλι να νιώθουν τύψεις, που μετά τον πόλεμο, παλληκάρια σαν αυτά της Καισαριανής, τα φλόμωσαν στο παραμύθι, εκμεταλλεύτηκαν τον ιδεαλισμό τους, και τα οδήγησαν στη μάχη ή και τον θάνατο, μόνο και μόνο για να εγκαθιδρύσουν την πιο στυγνή δικτατορία που θα είχε ποτέ γνωρίσει αυτός ο τόπος.
Αστειεύομαι, αυτοί δεν είχαν τύψεις όταν οδήγησαν στον εκτελεστικό απόσπασμα τον Μπελογιάννη και τον Πλουμπίδη, που ήταν και στελέχη της πρώτης γραμμής. Γι αυτούς ήταν απλά δύο λιγότεροι στη λυσσαλέα μάχη για την κομματική εξουσία.
Λίγες μόνο μέρες πριν φύγουν οι Γερμανοί, στα πλαίσια της συνολικής τους υποχώρησης από τα ανοιχτά μέτωπα - και όχι γιατί τους έδιωξε ο ΕΛΑΣ -, έστησαν στον τοίχο μια γυναίκα και μάνα. Τη Λέλα Καραγιάννη. Δεν έχει κυκλοφορήσει φωτογραφία της να την οδηγούν στο απόσπασμα. Ίσως δεν είχε φωτογένεια.
Σκεφτείτε όμως να κυκλοφορούσε. Θα υπήρχε έστω ένας να κάνει αναρτήσεις για την ηρωίδα κεντροδεξιά φιλελεύθερη Λέλα που αντίκρυσε άφοβα τον θάνατο σαν να πηγαίνει στο πανηγύρι; Ούτε μισός. Γιατί;
Πρώτον γιατί αυτή η παράταξη δεν έχει τύψεις για ό,τι έγινε μετά τον πόλεμο. Κράτησε τη χώρα στη σφαίρα των ελευθέρων κρατών και δεν επέτρεψε την αποκτήνωση των πολιτών της. Δεν επέτρεψε να ζουν μέσα στη σοσιαλιστική βαρβαρότητα, στεκόμενοι σε ατελείωτες ουρές για μια μπομπότα.
Δεύτερον και σημαντικότερο. Θα φοβόντουσαν την οργή της Λέλας. Έστω τη μεταθανάτια. Αν η Λέλα Καραγιάννη είχε τον τρόπο να μάθει ότι οι επίγονοί της, προτιμούσαν να προβάλουν την πολιτική της τοποθέτηση αντί της πατριωτικής της εγρήγορσης, θα έβρισκε τρόπο να τους φτύσει κατάμουτρα.
Στήθηκε στον τοίχο για τη χώρα της, όχι για κάποιο κόμμα. Έκανε ό,τι έκανε για την εθνική ανεξαρτησία αυτής της μικρής χώρας, όχι για την εφαρμογή του συστήματος της ελεύθερης αγοράς στην οικονομία. Όχι για να υπάρχει αστική δημοκρατία και κοινοβούλιο αντί για σοβιέτ, κολλεκτίβα και εξουσία του ενός Κιμ της εποχής.
Είμαι σίγουρος ότι και οι 200, άσχετα σε ποιο κοινωνικό σύστημα πίστευαν, για τον ίδιο λόγο στήθηκαν στον τοίχο. Για αυτό τους πρέπει τιμή όχι από έναν πολιτικό χώρο, ή ένα - ιστορικά - εν πολλοίς προδοτικό κόμμα, αλλά από τον ίδιο τον τόπο που τους γέννησε.
Τίποτα δεν τους ξεχώριζε από τη Λέλα Καραγιάννη. Είχαν την ίδια φλόγα, την ίδια πίστη, την ίδια αυταπάρνηση. Ήταν Έλληνες. Τίποτα δεν τους διέκρινε.
Ίδως μόνο η φωτογένεια της Λέλας.
Add comment
Comments