Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν

Το "ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν", ακούστηκε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, από τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος αφού είχε ψηφίσει με χέρια και με πόδια ένα τρίτο μνημόνιο, κάλεσε τον λαό να "τελειώσει" τις μνημονιακές δυνάμεις.

Πέρασαν 4 χρόνια μεν, ο λαός όμως τον εισάκουσε, τελειώνοντάς τον. Όπως - περίπου - είχε πει και ο γέρο Παπανδρέου, πρόσεχε τι ζητάς, γιατί ενίοτε γίνονται και αποδεκτό.

Ως πολιτικό αφήγημα όμως έμεινε, και ήταν το πλέον ανατριχιαστικό και ολοκληρωτικής αντίληψης που ακούστηκε στη μεταπολίτευση. Η πολιτική κονίστρα δεν είναι χώρος ευγενούς σύγκρουσης ιδεών και πολιτικών, αλλά πεδίο αφανισμού των αντιπάλων. Αυτό που κάνει ο Πούτιν με τσάγια, μπανιέρες και δηλητήρια από βατράχους, ο Αλέξης ζήτησε να γίνει μέσω της κάλπης. Για αρχή...Ο Πολλάκης ετοίμαζε και τα τσάγια.

Εν τούτοις το σύνθημα αυτό είναι σχετικά επίκαιρο εν όψει των εκλογών του 2027. Όχι γιατί επιθυμούμε να "τελειώσουμε" κανέναν ή να "αφανίσουμε" κανέναν ή να στείλουμε στα κάτεργα όποιον διαφωνεί με τη μοναδική αλήθεια μας. Αλλά γιατί η σύγκρουση ορθολογισμού και άκρατου φασιστοειδούς λαϊκισμού συνιστά και παράγοντα επιβίωσης.

Δείτε αυτά τα 2 πρωτοσέλιδα της ίδιας εφημερίδας. Αναφέρονται στο ίδιο πολιτικό πρόσωπο. Τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Στο πρώτο, ο Βενιζέλος εμφανίζεται ως "Βοναπάρτης", ως αμετανόητος ολετήρας του έθνους. Στο δεύτερο, είναι ο σωτήρας που θα βάλει φυλακή τον Μητσοτάκη.

Η ίδια εφημερίδα, ο ίδιος εκδότης, ο ίδιος συντάκτης για το ίδιο πολιτικό πρόσωπο. Ο Γκαίμπελς ήταν απείρως πιο προσεκτικός.

Τα κόμματα δεν είναι τέλεια, και δεν γίνονται τέλεια όταν κυβερνούν. Άρα οι εκλογές δεν είναι διαδικασία αναζήτησης του απόλυτα "καλού". Δεν υπάρχει το φως και το σκότος. Όσοι σας μιλάνε για τέτοια - όπως η Καρυστιανού - είναι ή παπάδες ή απατεώνες. Οι εκλογές είναι η συγκριτική διαδικασία επιλογής του συγκριτικά καλύτερου. Ή του συγκριτικά λιγότερο κακού, αν προτιμάτε.

Διαβάστε ακόμα: Το μπουρ..λο η βουλή