Όσοι διαβάσατε τον τίτλο, προφανώς θα παραξενευτήκατε. Τι σημαίνει "ανακήρυξη της αρτοποιίας–ζαχαροπλαστικής ως προστατευόμενου κλάδου"; Τι είναι οι φούρνοι; Η καρέτα, καρέτα;
Το ίδιο παραξενεύτηκα και εγώ. Διάβασα αυτό το "αίτημα" από έναν συνδικαλιστικό τους κλάδο, ο οποίος επισημαίνει ότι πολλά συνοικιακά αρτοποιεία και ζαχαροπλαστεία έχουν κλείσει τα τελευταία χρόνια και κάτι πρέπει να γίνει για να σταματήσει αυτό το φαινόμενο. Άρα, να τους ανακυρήξουμε κάτι σαν την Ακρόπολη. Και άντε και τους ανακηρύξαμε. Και κάθε συνοικιακός φούρνος θα έχει μια ταμπέλα απόξω που θα γράφει "προστατευόμενο είδος". Πως θα τους βοηθήσει αυτό για να μην κλείσουν;
Προφανώς, έχει και ουρά το αίτημα. Ως προστατευόμενο είδος, θα αγοράζουν τη Mwh του ρεύματος όσο οι αγρότες (βρήκαμε παπά να θάψουμε 5-6), θα απαλλαγούν από την κρατική γραφειοκρατία (IRIS, POS, mydata) και ό,τι περιορίζει τα μαύρα έσοδα, και θα τους εξασφαλίσει και το κράτος εγυυημένη τιμή πώλησης του ψωμιού και της σεράνο πάστας. Επιδότηση.
Κλείνουν συνοικιακοί φούρνοι; Ναι, κλείνουν. Φταίει η αύξηση του κόστους της πρώτης ύλης; Όταν κάτι σου κοστίζει ακριβότερα, το πουλάς και ακριβότερα. Δεν μπορούν να το πουλήσουν ακριβότερα. Γιατί; Γιατί δεν θα είναι ανταγωνιστικοί απέναντι στον ανταγωνισμό που μπορεί και απορροφά κομμάτι από το αυξημένο κόστος, και δεν μπορούν πλέον με ευκολία να ενθυλακώσουν τον ΦΠΑ που ήταν σε μεγάλο βαθμό το "περιθώριο κέρδους τους".
Το πρόβλημα των μικρών μαγαζιών είναι η ύπαρξη των μεγάλων μαγαζιών.
Κάποτε η αρτοποιεία ήταν κλειστό επάγγελμα. Υπήρχε συγκεκριμένος αριθμός αδειών και μόνο αν είχες τέτοια άδεια μπορούσες να πουλήσεις ψωμί. Ανταγωνισμό δεν είχες επί της ουσίας γιατί υπήρχαν και γεωγραφικοί περιορισμοί. Σε μια συνοικία δεν μπορούσαν να συνυπάρξουν 2 φούρνοι. Σοβιετία.
Αυτό κάποτε καταργήθηκε. Ο καθένας μπορούσε να ανοίξει φούρνο. Άρα άνοιξαν περισσότεροι ίσως από όσους χωράνε σε μια αγορά. Κανένα πρόβλημα. Η αγορά θα έκρινε ποιος θα άντεχε και ποιος θα έκλεινε. Όποιος είχε κάτι να πει στους καταναλωτές θα άντεχε. Όποιος δεν το κατείχε το άθλημα του επιχειρείν θα έκλεινε.
Εδώ μπήκε όμως και μια νέα παράμετρος. Η συγκέντρωση. Άνοιξαν αλυσίδες. Αλυσίδες που δεν πουλάνε απλά ψωμί, πουλάνε δεκάδες διαφορετικούς τύπους ψωμιών, πουλάνε συμπληρωματικά προϊόντα (σάντουιτς, σφολιάτες, γλυκά και ό,τι μπορεί να φανταστεί ο νους σου) και επιτυγχάνουν μεγάλα μεγέθη τζίρου. Αυτά τα μεγέθη τους επιτρέπουν να απορροφούν κομμάτι από την αύξηση του κόστους παραγωγής, να μην το περνάνε όλο στον καταναλωτή και να έχουν επιπρόσθετο συγκριτικό πλεονέκτημα. Ταυτόχρονα, το ψωμί μπήκε και στα Supermarkets που προσφέρουν την ευκολία του "one stop shop" σε συνδυασμό με τη χαμηλή τιμή.
Σε αυτά τα καινούργια πλαίσια της αγοράς, ποια θέση μπορεί να έχει ο μικρός συνοικιακός φούρνος; Πρώτον δεν μπορεί να επιβιώσει το μεγαλύτερο ποσοστό. Απλά μαθηματικά. Και δεν γίνεται όποιος κλάδος γίνεται μη ανταγωνιστικός να επιδοτείται από τους φορολογούμενους. Δεν γίνεται επίσης να κάνει το κράτος τα στραβά μάτια για να "επιβιώνουν" κλέβοντας τον ΦΠΑ. Αυτό δεν είναι επιχειρηματικότητα είναι παρασιτισμός.
Θα μείνουν λίγοι που δεν θα ανταγωνίζονται τις αλυσίδες στο κόστος (δεν θα κερδίσεις ποτέ), αλλά στην ποιότητα. Και αυτό απαιτεί συνεργατικά σχήματα. Σχήματα που θα διαχειρίζονται μπουτίκ αρτοποιεία, που δεν θα έχουν το μαζικό χαρακτήρα της παραγωγής των αλυσίδων και των supermarkets, αλλά θα προσφέρουν προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας, σε καταναλωτές που μπορούν και θέλουν να τα πληρώσουν, και σε περιοχές που υπάρχει αυτό το κοινό. Δείτε πως έχει μετεξελιχθεί ο κλάδος των κρεοπωλείων και που στοχεύουν τα μικρομεσαία μαγαζιά.
Το επιχειρείν δεν είναι μισθωτή εργασία και δη δημοσίου υπαλλήλου. Είναι συνεχές ρίσκο που απαιτεί καλή ανάγνωση και συνεχή προσαρμοστικότητα για την επίτευξη σημαντικών εισοδημάτων που να δικαιολογούν αυτό το ρίσκο.
Όταν για να ασκείς το επιχειρείν ζητάς από το κράτος να σε ανακηρύξει "καρέτα-καρέτα", καλύτερα δες τι νέες προκηρύξεις έχει βγάλει ο ΑΣΕΠ.
Add comment
Comments