"Με το Ιράν;" - Ναι, "Με την Κύπρο;" - Όχι

Πρώτον και κυριότερον να ξεκαθαρίσουμε ότι η Κύπρος "δεν κείται μακράν".  Παρά το ότι δεν διατηρώ και τις απολύτως θετικές γνώμες για τον Καραμανλή τον πρεσβύτερο, εν τούτοις έχω την κακιά συνήθεια να αξιολογώ τις πολιτικές επιλογές με γνώμονα το ιστορικό πλαίσιο και τα ιστορικά γεγονότα. Τα λοιπά τα αφήνω στους "χαχόλους".

Το ¨κείται μακράν" ήταν ένας - όχι ευφυής - όμως διπλωματικό τρόπος να πεις ότι δεν μπορούσαμε να εμπλακούμε. Στον Αττίλα 2, η Ελλάδα είχε προσφάτως απαλλαγεί από τη δικτατορία και τους ηγέτες της, όχι όμως και από το ισχυρό αποτύπωμα της δικτατορίας στις ένοπλες δυνάμεις. Ένοπλες δυνάμεις που βίωναν μια κατάσταση απόλυτου χάους, και τις οποίες δεν μπορούσες να εμπιστευτείς όχι μόνο στρατιωτικά, αλλά κυρίως πολιτικά. 

Λίγους μόνο μήνες μετά, η πολιτική ζωή στην Ελλάδα έζησε το "κίνημα της πιτζάμας".

Σήμερα η Κύπρος δεν κείται μακράν, όχι γιατί μετατοπίστηκε η γη και μειώθηκε η απόσταση σε μίλια, αλλά γιατί πρώτον η Ελλάδα έχει μια στέρια δημοκρατία που εμπιστεύεται απόλυτα τις ένοπλες δυνάμες της, και γιατί ταυτόχρονα αυτές οι ένοπλες δυνάμεις είναι ιδιαιτέρως ενισχυμένες λόγω σοβαρών επενδύσεων σε αμυντικό εξοπλισμό υπερύγχρονης τεχνολογίας.

Όμως, για κάποιους - αν όχι όλους - στην αντιπολίτευση, η Κύπρος κείται ακόμα μακράν. Προς τούτο και έσπευσαν να διαφοροποηθούν από την απόφαση της Ελληνικής κυβέρνησης να συνδράμει την ομοεθνή Κυπριακή Δημοκρατία με την αποστολή φρεγατών και F16.

Το πιο περίεργο είναι είναι ότι αυτό το "Όχι με την Κύπρο" το φώναξαν παράλληλα με ένα μεγάλο "Ναι, με το Ιράν". Δεν θα επικαλεστώ τις προ χιλιετιών κακές διπλωματικές σχέσεις που είχαμε με την εν λόγω χώρα, τον Ξέρξη και τον Αρταξέρξη. Όμως για κάποιο λόγο, που δυσκολεύομαι να εξηγήσω, θεωρώ ότι ως λαός οφείλουμε να είμαστε πιο ευαίσθητοι με το "χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος", παρά με τη χώρα των ομιλούντων την Φαρσίν.

Όλοι όσοι ορμούσαν σε φλοτίλες για να πάνε μισό κιλό αλεύρι και δυο κουλούρια Θεσσσαλονίκης (χωρίς σουσάμι) στη Γάζα, θεωρούν "πρόκληση" και "εμπλοκή σε πολεμικές περιπέτειες τρίτων", το να βοηθήσουμε εμείς οι Ελλαδίτες τους Κυπρίους. Το να πας σαν τον Τσιβιλίκα στο "η Θεία μου η χίπισσα" με πλοίο στο Ισραήλ, δεν είναι "εμπλοκή σε πολεμικές περιπέτειες τρίτων", εμπλέκεσαι αν πας οργανωμένα και με αποτρεπτικό αμυντικό εξοπλισμό στους ομοεθνείς σου που δέχονται πυραύλους. Τι άλλο θα ακούσουμε;

Και την ίδια στιγμή που εμείς δεν πρέπει να εμπλακούμε σε καμία των περιπτώσεων, πρέπει ταυτόχρονα να βρωντοφωνάξουμε "Με το Ιράν", δηλάδη με το κράτος του Ιράν, δηλαδή με το καθεστώς που κυβερνά το Ιράν, δηλάδη με κάποιους παλαιολιθικούς μουλάδες που μετράνε το μήκος της μαντήλας στις γυναίκες εν έτει 2026, όπως ο Πάγκαλος μέτραγε το ύψους της φούστας 100 χρόνια πριν.

Πρέπει να είμαστε "Με το Ιράν", αλλά "Όχι με την Κύπρο". 

Παράγουμε περισσότερους ιδεοληπτικούς ηλίθιους από όσους μπορούμε να καταναλώσουμε.

Μ.Κ.