Ο κος Παπαχελάς ήθελε να φτιάξει μια εκπομπή έρευνας, ένα ας πούμε ντοκιμαντέρ για τη 17Ν. Ενδιαφέρων ως θέμα. Το λάθος του; Ζήτησε επιχορήγηση από το Ελληνικό δημόσιο. Εργάζεται σε ένα ιδιωτικό κανάλι, παράγει περιεχόμενο γι΄αυτό το κανάλι, το περιεχόμενο θα "αποζημιώσει" το κανάλι για το κόστος του (ή όχι), μέσω της τηλεθέασης που φέρνει διαφημίσεις.
Μα εδώ παίρνει επιχορήγηση και ο Λαζόπουλος για να μας λέει ανέκδοτα για γριές που κλάνουν. Μην κοιτάτε, αυτός είναι αριστερός. Έχει μάθει να ζει δημοσία δαπάνη.
Δεν θα εξετάσουμε εδώ, αν η συγκεκριμένη εκπομπή ήταν επιτυχής και αν μας έκανε σοφότερους αναφορικά με αυτή τη σκοτεινή σελίδα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Θα προσπαθήσουμε να εμπλακούμε στη διελκυστίνδα που αφορά το αν έπρεπε - ή όχι - να πάρει συνέντευξη από τον δολοφόνο της οργάνωσης Κουφοντίνα.
Οι εκπομπές αυτού του είδους, δεν συνιστούν απλά ένα χαριτωμένο περιεχόμενο που επιτρέπει στις οικογένειες να "σκοτώσουν" κάπως την ώρα τους "χαζεύοντας" στην τηλεόραση. Δεν είναι ούτε "Σασμός'', ούτε "Γη της ελιάς", ούτε "Άγιος έρωτας".
Είναι - ή φιλοδοξούν να αποτελέσουν - μια καταγραφή, μια ιστορική πηγή, ένα υλικό που κάποτε θα χρησιμοποιηθεί από τον ιστορικό του μέλλοντος, ο οποίος θα κληθεί να αποτυπώσει με τα επιστημονικά του εργαλεία και τις επιστημονικές του μεθόδους το περιβάλλον, το πλαίσιο, τον καμβά πάνω στον οποίο κινήθηκε μια χώρα και η κοινωνία της, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά.
Η δράση της 17Ν, έχει ένα δικό της μεμονωμένο ενδιαφέρον, όχι γιατί καθόρισε σημαντικά το πολιτικό ή το οικονομικό πλαίσιο, αλλά γιατί καταδεικνύει τη "συμμετοχή" της χώρας σε αυτό που λέμε διεθνής "τρομοκρατία", και καταδεικνύει επίσης τον βαθμό ετοιμότητας και ωριμότητας των θεσμών της, σε ότι αφορά το έργο της αντιμετώπισης ενός τέτοιου θλιβερού φαινομένου.
Ο δημιουργός του περιεχομένου είναι υποχρεωμένος να "ανασκάψει" και να εντοπίσει αυτά τα αλληλοεξαρτώμενα υποστρώματα, προσπαθώντας να δώσει κάποιες πρωτογενείς ερμηνείες και εξηγήσεις, ερμηνείες και εξηγήσεις που προφανώς θα αποκρυσταλλωθούν σε κάποιο μέλλον, όταν μακριά από το συναισθηματικό φορτίο που κουβαλά η συγκυρία, ο ιστορικός θα συγκεντρώσει πλήθος ανάλογου υλικού προκειμένου να καταστήσει το πρωτογενές και πρωτόλειο σε περισσότερο διακριτό, διεισδυτικό, επεξηγήσιμο και συναρτώμενο με άλλες οικονομικοκοινωνικές εκφάνσεις.
Έπρεπε να πάρει συνέντευξη από τον Κουφοντίνα; Η ερώτηση είναι ανάλογη του "πρέπει να βάζουμε σκόρδο στη σκορδαλιά;"
Αν θες να κάνεις μια απλή καταγραφή περιστατικών, μια δραματοποιημένη αναφορά στα γεγονότα, ναι μπορείς και να το αποφύγεις. Αν θες να συμβάλλεις στην ιστορική αναζήτηση, είναι αστείο και να το συζητάμε.
Σκεφτείτε να μην είχε αυτοκτονήσει ο Χίτλερ και 10 χρόνια μετά τη λήξη του παγκοσμίου πολέμου, κάποιος να ήθελε να προσεγγίσει ιστορικά εκείνη την περίοδο. Υπήρχε περίπτωση να μην πάρει συνέντευξη από τον Χίτλερ, τον Γκαίρινγκ ή τον Χίμλερ; Μα ήταν δολοφόνοι. Δεν το αρνούμαι. Ταυτόχρονα όμως ήταν οι πλέον βασικοί πρωταγωνιστές της περιόδου υπό εξέταση.
Μα θα τους έβλεπαν οι συγγενείς των εκατομμυρίων αθώων θυμάτων. Η καταγραφή της άποψής τους δεν ακυρώνει την ενοχή τους, διευκολύνει στην πλήρη διαφώτιση των συνθηκών που καθόρισαν ένα γεγονός, μια ολόκληρη ιστορική περίοδο.
Όταν υπάρχουν νεκροί, όταν υπάρχουν απάνθρωπες δολοφονίες, μιλάνε από μόνες τους, δεν χρειάζονται επιπρόσθετο αποδεικτικό υλικό. Ο Κουφοντίνας είναι δολοφόνος. Και γι’ αυτό η κοινωνία τον τιμωρεί κρατώντας τον σε ένα κελί να σαπίζει, να χάνει την όποια ανθρώπινη ζωτικότητα με ρυθμούς δυσανάλογους προς την ηλικία του, ένα κακόμοιρο γεροντάκι με μια μαγκουρίτσα που σιγά σιγά αρχίζει να αποδίδει τις επιλογές του σε μια "νεανική τρέλα" συνεπικουρούμενη από ένα φανατισμένο οικογενειακό περιβάλλον.
Όταν "κατασκευάζεις" ιστορικό υλικό, δεν ξεπερνάς τις πηγές.
Ψάχνεις και καινούριες για να φέρεις στο φως.
Η δημοκρατία τιμωρεί, δεν εκδικείται.
Και η ιστορία δεν έχει συναισθήματα.
Add comment
Comments