Εχθές έγινε μια συζήτηση στη βουλή, σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, με κύριο μενού το Μεσανατολικό. Μου κάνει εντύπωση που κάποιοι ζητούν σύγκλιση του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Να συζητήσουν ποιοι και τι; Αυτός ο θεσμός έχει ως στόχο την ανταλλαγή απόψεων με στόχο την εύρεση κοινών σημείων εθνικής στρατηγικής. Με ποιους θα χαράξει από κοινού εθνική στρατηγική ο Μητσοτάκης (άντε να βάλω και τον Ανδρουλάκη); Με τον Νατσιό, τη Ζωή, τον Βελόπουλο και τον Κουτσούμπα;
Εχθές επίσης, ο Βελόπουλος, προέβη σε μια ασχημονία μοναδική στα χρονικά. Αφού πανηγύρισε για τη νίκη Τραμπ, αφού προεξόφλησε ότι ο Τραμπ θα καθάριζε τον Μητσοτάκη, αφού ζήτησε από το Ευρωκοινοβούλιο να καλέσει τον Έλον Μασκ, αφού θεώρησε ότι θα γίνει ο Έλλην εκπρόσωπος του εγχώριου Τραμπισμού και του MAGA, όταν έφαγε τη χυλόπιτα, βγήκε να ευτελίσει την πρέσβη των ΗΠΑ, κάνοντας λόγο για Milfόϊλ.
Πάμε στα βασικά.
Ένας, πρέσβης έχει σαν στόχο να προωθεί τις καλές σχέσεις της χώρας του με την χώρα στην οποία υπηρετεί και προφανώς να προωθεί και τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα της χώρας τους. Από ποιον κρίνεται; Από τους θεσμούς της χώρας του. Το υπουργείο εξωτερικών των ΗΠΑ και ο Ρούμπιο εν προκειμένω θα κρίνουν αν η κα Γκιλφόίλ πέτυχε όσα έπρεπε να πετύχει. Εμείς δεν έχουμε κανέναν λόγο.
Μόνο αν ένας πρέβης επεμμβαίνει στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας, η κυβέρνηση οφείλει να τον επαναφέρει στην τάξη. Σε κάθε άλλη περίπτωση, απλά οφείλει να τον σέβεται. Είτε είναι πρέσβης των ΗΠΑ, είτε πρέσβης των Αντίγκουα και Μπαρμπάντος. Και πρέπει να τον σέβεται όχι μόνο η κυβέρνηση, αλλά και το σύνολο του πολιτικού προσωπικού, το εθνικό κοινοβούλιο και όλοι οι κρατικοί θεσμοί. Χωρίς εξαίρεση.
Διαβάστε ακόμα: Σκορδαλιά χωρίς σκόρδο δεν φτιάχνεται
Όσοι πολιτεύονται, όσοι εκλέγονται, είναι υποχρεωμένοι να εξυπηρετούν τα εθνικά συμφέροντα και να σέβονται τους κανόνες λειτουργίας του κράτους. Όχι να συμβάλλουν στον ευτελισμό των θεσμών και στον ξεπεσμό της δημόσιας ζωής. Και κάποια στιγμή, κάποιος θα πρέπει να επαναφέρει στην τάξη όλους αυτούς τους Καραγκιόζηδες που μαζεύτηκαν στο εθνικό μας κοινοβούλιο.
Αντιλαμβάνομαι το δικαίωμα κάποιων ψηφοφόρων να αισθάνονται απογοητευμένοι από τους πολιτικούς και τα κόμμματα. Από τον τρόπο διαχείρισης των κοινών υποθέσεων. Από τον τρόπο λειτουργίας της δημοκρατίας μας. Αν έτσι πιστεύουν, δεν θα τους το απαγορέψουμε. Και αναγνωρίζω το δικαίωμά τους να επιθυμούν να εκφράσουν αυτή τους τη δυσαρέσκεια μέσω της ψήφους του στα λεγόμενα "αντισυστημικά" κόμματα.
Όμως κάθε δικαίωμα πρέπει να ασκείται με αίσθημα ευθύνης και με κάποια Minimum σοβαρότητα. Η όποια απογοήτευση δεν συνιστά λόγο και κίνητρο να οδηγούμε την πολιτική ζωή στον ολικό ξεπεσμό εκλέγοντας τον κάθε γελοίο σαχλαμαράκια.
Όπως έχει δικαίωμα κάποιος να εκφράζει την όποια δυσαράκειά του, το ίδιο δικαίωμα έχει και ο μέσος πολίτης να επιθυμεί να μην βιώνει την απαξίωση των θεσμών, τον ξεπεσμό της πολιτικής ζωής, τη γελοιοποίηση της χώρας.
Στο τέλος της ημέρας, με ίδιο καράβι ταξιδεύουμε, γιατί να θέλουμε να καταστρέψουμε τα στεγανά του; Ο "αντισυστημισμός" είναι αυτοκτονική συμπεροφορά;
Αν αυτή η μερίδα των συμπολιτών μας, εμμένει στην τάση του αυτομαστιγώματος, δεν μπορεί να το πληρώνουμε όλοι.
Βάλτε πλαφόν όχι 5%, 15%, να αποκλείονται τουλάχιστον οι κλινικές περιπτώσεις.
Add comment
Comments