Από κάποια αδιευκρίνιστη και αδιάγνωστη διαστροφή, πιάνω κατά καιρούς τον εαυτό μου να παρακολουθεί - έστω για λίγα λεπτά - κάποιους εκπροσώπους του ΚΚΕ. Όταν κάποιος κριτικάρει την εν λόγω ιδεολογία, και προφανώς τις απάνθρωπες πρακτικές της εφαρμογές, οι εκπρόσωποι του "κόμματος" συνωφρυώνουν τα φρύδια, παίρνουν ένα οργίλο ύφος, κουνάνε το δάχτυλο και τον κατηγορούν για "αντικομμουνισμό".
Και πάντα μου δημιουργείται η ίδια απορία: Γιατί συνιστά κατηγορία να είσαι αντικομμουνιστής;;!!! Είναι κάτι σαν το "Moareb" της Ισλαμικής "δημοκρατίας", όπου όποιος διαφωνεί, άμεσα χαρακτηρίζεται ως "εχθρός του Θεού", και μόνο από τύχη γλιτώνει την κρεμάλα;
Και στην περίπτωσή μας ποιος είναι ο "Θεός"; Το κόμμα; Ο Στάλιν; Ο Κουτσούμπας; Η Λιάνα Κανέλλη; Και ας πούμε ότι όλοι αυτοί διακρίνουν μια μεταφυσική διάσταση του εαυτού τους και των ιδεών τους, τι τους κάνει να πιστεύουν ότι εδώ είναι Τεχεράνη, Αβάνα ή Πιονγιάνγκ, και η εισαγγελική τους πρόταση θα μας οδηγήσει στο πυρ το εξώτερο;
Εν γένει αποφεύγω και δεν ενστερνίζομαι τους ετεροπροσδιορισμούς. Δεν θεωρώ εύλογο να μας λέει κάποιος τι δεν είναι. Προτιμώ να αυτοπροσδιορίζεται και να αναλύει το τι είναι, τι πιστεύει, τι εκπροσωπεί, ποιες ιδέες τον καθορίζουν ιδεολογικοπολιτικά.
Διαβάστε ακόμα: Το μήλο κάτω απ'τη μηλιά
Από την άλλη όμως, ένας αυτοπροσδιορισμός, αυτομάτως παράγει και μια μορφή ετεροπροσδιορισμού. Αν πχ θεωρείς τον εαυτό σου φιλελεύθερο, είναι λογικό να εικάσουμε ότι δεν είσαι σοσιαλιστής, πόσο μάλλον και κομμουνιστής.
Όταν κατ´ αναλογία είσαι στέλεχος ή απλός ψηφοφόρος του ΚΚΕ, δικαίως θα καταταγείς στους αντικαπιταλιστές. Αυτό δεν είναι κακό. Δεν είνσι κατηγορία, δεν συνιστά ψόγο. Είναι άποψη. Θέση. Ιδεολόγημα.
Δεν έχω ακούσει κανέναν μη κομμουνιστή να χαρακτηρίζει στέλεχος του ΚΚΕ ως "χυδαίο αντικαπιταλιστή". Οι λόγοι απλοί. Αφενός είναι αυταπόδεικτο (αφού είναι κομμουνιστής), αφετέρου η αποδοχή της ελεύθερης οικονομίας ως καλύτερο οικονομικοκοινωνικό σύστημα, δεν συνιστά δόγμα, θρησκεία, αξίωμα, απόλυτη αλήθεια. Είναι άποψη. Και όποιοι διαφωνούν δεν είναι αιρετικοί, άπιστοι, εωσφορολάτρεις ή "εχθροί του Θεού". Έχουν απλά μια άλλη άποψη, απολύτως αναποτελεσματική και βλαβερή για την κοινωνία - κατ εμέ - όμως απλά άποψη.
Δεν ποινικοποιείται, δεν δαιμονοποιείται, δεν δικάζεται, δεν τιμωρείται.
Αν θέλετε, αυτός είναι και ένας βασικός λόγος που ουδέποτε συμπάθησα τα αυταρχικά - μυστικιστικά - συστήματα. Διότι είναι σέχτες ζηλωτών όχι "κοινωνίες" ελευθέρων ανθρώπων.
Άρα ναι, μπορείτε να με πείτε αντιφασίστα, αντιλαϊκιστή, αντισοσιαλιστή.
Και σίγουρα αντικομμουνιστή.
Όποιος ενοχλείται, υπάρχουν χώρες που τιμωρούν με μεσαιωνικές διαδικασίες τα "αντί".
Ας προστρέξουν. Όσο προλαβαίνουν.
Add comment
Comments