Είδα κάποια σημεία της ομιλίας του Νίκου Ανδρουλάκη στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Ωραία ατμόσφαιρα, πλαστικά σημαιάκια, κόρνες, εκπρόσωποι των οργανώσεων βάσης (κυρίως της Κρήτης για να ελεγχθεί το συνέδριο από τον Νικολάτσι) και "ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά".
Βέβαια ο "λαός" ψήφισε δύο φορές back to back τη "δεξιά" για κυβέρνηση και πάει φορζέ και για τρίτη. Ίσως αυτό το "δεν ξεχνά" να μην είναι και πολύ ωφέλιμο για το Κίνημα, το οποίο προφανώς ελησμόνησε τι σημαίνει "επάρατος" και συγκυβέρνησε μαζί της.
Το όλο κλίμα σίγουρα συγκίνησε τη γενιά των 80's με τα πράσινα και γαλάζια καφενεία, όταν στα περίπτερα κρεμόταν με περηφάνεια η "Αυριανή" του Γιώργου Κουρή. Ωραία χρόνια!
Τώρα βέβαια, τι προσδοκά κανείς απευθυνόμενος στην κοινωνία του 2026 με αφηγήματα του 1986; Αφηγήματα που με σταθερότητα και επιμονή, οδήγησαν και στην καταστροφή της χρεοκοπίας; Να κερδίσει τη ΝΔ έστω και με μια ψήφο διαφορά; (Ίσως αυτή του Φαραντούρη;)
Αν και δεν ορκίζομαι για την πιθανότητα να αποδείξει ο κος Ανδρουλάκης υψηλά επίπεδα IQ σε tests της Mensa, μια στοιχειώδη λογική θεωρώ ότι πρέπει να του αναγνωρίσουμε. Για τον κο Τσουκαλά, εξακολουθώ να διατηρώ σοβαρές αμφιβολίες.
Στα πλαίσια αυτής της στοιχειώδους λογικής, θα αντιλαμβάνεται - φαντάζομαι - ότι όταν ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους σου θεωρούν τον κο Μητσοτάκη καλύτερο ως πρωθυπουργό, δεν είναι εύκολο να πείσεις και όσους δεν σε ψηφίζουν ότι θα τους κερδίσεις φορώντας ζιβάγκο ανοιξιάτικα.
Διαβάστε ακόμα: Πόσος είναι ο κατώτατος μισθός;
Με αφηγήματα φορολόγησης του "μεγάλου" κεφαλαίου για να δώσει λεφτά στους δημοσίους υπαλλήλους, κέρδιζε ο Ανδρέας πριν από 40 χρόνια, αλλά αυτός θα μας έβγαζε και από την ΕΟΚ και από το ΝΑΤΟ. Δεν μετράει. Μην ξεχνάμε ότι ο Ανδρέας παρέλαβε και ένα σχεδόν αδάνειστο κράτος, άρα είχε τα περιθώρια να αυξήσει το χρέος Χ15 για να κάνει "κοινωνική πολιτική". Όταν ήλθε ο λογαριασμός, αυτός είχε πεθάνει, οπότε ας έβγαζαν άκρη οι κληρονόμοι του. Στην κυριολεξία...στον γιο του ήρθε ο λογαριασμός.
Άρα όσα σήμερα λέει ο Νικολάτσι είναι last year, είναι ανεπίκαιρα, ανιστόρητα και ανεδαφικά. Και το ξέρει.
Μόνο που οι φιλοδοξίες πρωτιάς έχουν μπει στο "χρονοντούλαπο" της ιστορίας και έχει απομείνει μια φιλοδοξία. Προσωπική: να μην χάσει την προεδρία.
Αν ήλπιζε σε "ανατροπή του πολιτικού σκηνικού" θα έκανε μονομέτωπο αγώνα κατά της ΝΔ. Προσπαθώντας να της αποσπάσει όσο δυνατόν περισσότερους ψήφους. Απευθυνόμενος στο κοινό που βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ των 2 κομμάτων. Και στα σύνορα δεν βρίσκονται ούγκανοι με σημαιάκια.
Το κοινό αυτό το εγκαταλείπει αμαχητί στον Μητσοτάκη γιατί ο στόχος περιορίζεται στην προσωπική πολιτική επιβίωση της 2ης θέσης που διεκδικεί και ο Τσίπρας.
Υιοθετεί λοιπόν έναν πολιτικό λόγο που συγκινεί πια μόνο όσους δυνητικά θα έβλεπαν πιθανή μια στήριξη του εγχειρήματος του Αλέξη. Γι αυτό βιάζεται να του πάρει στελέχη (μαζεύοντας τα - κατά Κακλαμάνη - "σκουπίδια" που του είχε αποσπάσει το απορριμματοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ), βιάζεται να πει όσα αναμένει ότι θα αποτελούν βασικό εκλογικό αφήγημα του Αλέξη, όταν - αμάν γκώσαμε - αποφασίσει να εξαγγείλει επισήμως το κόμμα του.
Θεωρεί - ίσως δικαίως - ότι η αναβλητικότητα του Τσίπρα, του δίνει το χρονικό περιθώριο να τον απογυμνώσει πολιτικά. Και του επιτίθεται μαζικά και μονόπατα όσο προλαβαίνει.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης προτάσσει το προσωπικό συμφέρον έναντι του κομματικού αλλά και του εθνικού.
Περιορίζει τις κοινωνικές αναφορές του κόμματός του με το βλέμμα στη συγκυρία, απεκδύοντας ταυτόχρονα τα κυβερνήσιμα, συστημικά και υπεύθυνα χαρακτηριστικά του μόνου κόμματος της αντιπολίτευσης που είχε τα εχέγγυα να τα εμφανίζει.
Μ.Κ.
Add comment
Comments