Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ εξέπληξε μόνο όσους ήθελαν να εμφανιστούν ως έκπληκτοι. Ημείς οι λοιποί, απλά πληροφορηθήκαμε ότι όταν βρέχει το χώμα γίνεται λάσπη.
Τι είναι ο ΟΠΕΚΕΠΕ; Μια ιστορία παρανομίας έναντι των κονδυλίων της Ε.Ε. από μεγάλο κομμάτι του αγροτικού κόσμου. Αυτοί που κάποτε έβρεχαν το βαμβάκι για να "βαρύνει", σήμερα δηλώνουν περισσότερα γίδια από όσα έχουν.
Και μετά κλείνουν τις εθνικές οδούς, για το καλό της "πρωτογενούς παραγωγής", βεβαίως βεβαίως.
"Θα κάνουμε μια συζήτηση μεταξύ κλεφτών", όπως μας εκμυστηρεύτηκε ο Θόδωρος Πάγκαλος. Και αμαρτωλών, θα συμπλήρωνα.
Σε δεύτερο επίπεδο, η υπόθεση αυτή συνδέεται με το πώς ο πολιτικός κόσμος βάζει "πλάτη" στο αμαρτωλό αυτό σύστημα, στα πλαίσια των "εξυπηρετήσεων" (βλ. ρουσφέτια), μέσα σε πλέγμα συνδιαλλαγής ψηφοφόρων/πολιτευτών, συνδιαλλαγή που στους μεν εξασφαλίζει οικονομικά προνόμια, στους δε την επανεκλογή.
Γιατί όλο αυτό βγήκε στη φόρα; Δύο οι λόγοι: Πρώτον η εμπλοκή της Ευρωπαϊκής εισαγγελίας, ενός νέου θεσμού, και δεύτερον η συμβολή της τεχνολογίας. Αν υπήρχε ευρωπαϊκή εισαγγελία και η ίδια τεχνολογία τις τελευταίες 3-4 δεκαετίες, το 80% του πολιτικού συστήματος θα είχε ανατραπεί.
Ποια η ευθύνη της παρούσης κυβέρνησης; Δεν υπηρέτησε στην πράξη - και επαρκώς - το μεταρρυθμιστικό αφήγημα. Και δεν αναφέρομαι στην μεταβίβαση των αρμοδιοτήτων του ΟΠΕΚΕΠΕ στην όποια ΑΑΔΕ. Αναφέρομαι στη σύγκρουση με τις παραδοσιακές διαδρομές της συνδιαλλαγής.
Με υλικά κατεδάφισης δεν χτίζεις σύγχρονες μεζονέτες.
Με πολιτευτές που μόνο αυτό ξέρουν να κάνουν, δεν καταπολεμάς τις διαχρονικές παθογένειες, τις καθιστάς αναπόσπαστο κομμάτι της κρατικής λειτουργίας.
Η κυβέρνηση δεν φοβήθηκε τις αντιδράσεις του στελεχιακού της δυναμικού. Φοβήθηκε τη διαρραγή των παραδοσιακών δεσμών της με τις τοπικές κοινωνίες. Αν επέλεγε ρήξη με το καθεστώς των "εξυπηρετήσεων", αυτό θα συνιστούσε ρήξη με τον αγροτικό (minimum) πληθυσμό, που μόνο έτσι έχει μάθει να λειτουργεί, ή αν θέλετε έτσι τον έχουν μάθει να λειτουργεί.
Με τον φόβο δεν μεταρρυθμίζεις, η ομελέτα θέλει σπάσιμο αυγών.
Η ανάγκη των δομικών μεταρρυθμίσεων του χρεοκοπημένου Ελληνικού βλαχομπαρόκ κράτους, παραμένει ζητούμενο. Παραμένει το βασικό πολιτικό αφήγημα.
Ποιος όμως το εγγυάται ή έστω μπορεί να το εκφράσει; Η κυβέρνηση επέδειξε αδυναμία στο πεδίο. Η αντιπολίτευση;
Το ΠΑΣΟΚ είναι ο νο 1 εκμαυλιστής της Ελληνικής κοινωνίας. Παρέλαβε ένα προβληματικό κράτος για να το μετατρέψει σε οχυρό πρασινοφρουρών, μελών των κλαδικών, εισάγοντας των θεσμό της κλεπτοκρατίας των συνεταιρισμών όπου γίνονταν συζητήσεις μεταξύ "λωποδυτών".
Η αριστερά στο λίγο που κυβέρνησε, ως δείγμα γραφής, είχε να επιδείξει ιδιοκτήτες βουλκανιζατέρ που έγιναν διοικητές νοσοκομείων και τον σύντροφο της κας Δούρου - ιδιοκτήτη καφενείων - να αναλαμβάνει τη διοίκηση της ΕΥΔΑΠ.
Ο σημερινός αβανταδόρος της κας Καρυστιανού - κος Σαμαράς - έφτιαξε το μουσείο της Ακρόπολης για να το γεμίσει Μεσσήνιους, ενώ ο πολύς κος Καραμανλής, λίγο πριν πέσει από την εξουσία, γέμισε το Αττικό μετρό με "δικά" μας παιδιά.
Υπάρχει ελπίς; Καλώς ή κακώς, η αναζοπύρωση του αφηγήματος είναι ακόμα στα χέρια του πρωθυπουργού.
Αρκεί να μην σκέφτεται αποκλειστικά την επόμενη θητεία.
Μ.Κ.
Add comment
Comments