Η αριστερά διαχρονικά ακουμπούσε πάνω σε ιδεολογήματα διαμορφωμένα από θεωρητικούς όπως ο Μαρξ, ο Λένιν, οι λεγόμενοι ουτοπικοί σοσιαλιστές και διάφοροι άλλοι "αυτοδίδακτοι" οικονομολόγοι που στο χαρτί ανακάλυψαν πως κανείς φτάνει στην τέλεια κοινωνία όπου όλοι θα είναι όμορφοι, πλούσιοι και υγιείς.
Το πέρασμα του χρόνου και η πρακτική υλοποίηση των βασικών ιδεολογικών προσταγμάτων, απέδειξαν πως όλα αυτά ήταν εντελώς αντιεπιστημονικά, τοποθετημένα εκτός πραγματικότητας, και τελικά οδήγησαν στην συνολική φτώχεια και τον αυταρχισμό. Οι μόνοι που διέφευγαν της ένδειας ήταν τα μέλη της κομματικής νομενκλατούρας, οι οποίοι ζούσαν ζωή τρίφυλλη χωρίς να χρειαστεί να παλέψουν για να την αποκτήσουν.
Η συνολική κατάρρευση όλων αυτών των συστημάτων, ουσιαστικά μέσα σε μια νύχτα και χωρίς να βρεθεί ούτε ένας να τα υπερασπιστεί, οδήγησαν την αριστερά σε ένα αναπόδραστο αδιέξοδο. Έλειπαν πια οι ιδεολογικοί πυλώνες του όποιου αφηγήματός της, αδιάφορο το ποια εκδοχή υπηρετούσε, άλλωστε όλες είχαν κοινή βάση και κοινή αφετηρία. Για την ακρίβεια τέθηκε επί τάπητος και το ζήτημα της ίδιας της αξίας της πολιτικής της ύπαρξης.
Από το χρονικό εκείνο σημείο και μετά, η αριστερά, σε όλον τον κόσμο, εγκατέλειψε τις ιδεολογικές δοξασίες και τα ιερά της ευαγγέλια, στηρίζοντας την ύπαρξή της όχι στις επιφοιτήσεις κάποιων θεωρητικών αλλά στα ταπεινά ένστικτα των ψηφοφόρων της.
Επί της ουσίας εκφράζει τον ταξικό φθόνο τον οποίο επικαλύπτει με ένα αχνό ύφασμα κατ’ επίφαση ιδεολογίας και με μπόλικη αεριτζίδικη ρητορική περί αλληλεγγύης, ενσυναίσθησης και άλλα Φωσκολικά σεναριακά ευρήματα.
Ο πολίτης ο οποίος είναι οικονομικά ευάλωτος δεν έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιεί πολλές από τις επιθυμίες του. Ο γείτονάς του που μένει απέναντι, μπορεί να είναι σχετικά εύπορος και να έχει αυτές τις δυνατότητες. Αυτή η αντίθεση δημιουργεί φθόνο στον οικονομικά ευάλωτο, τον οποίον ας περιγράψουμε ως ταξικό φθόνο.
Στην πολλή μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων, η αντίθεση αυτή δεν λειτουργεί ως κίνητρο στον οικονομικά ευάλωτο να προσπαθήσει να βελτιώσει την οικονομική του μοίρα, πράγμα που δεν είναι και κατ’ ανάγκη και για όλους εφικτό.
Καταλήγει λοιπόν - κατά το κοινώς λεγόμενο - να επιθυμεί να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα.
Δεν είναι τυχαίο που σύσσωμη η παγκόσμια αριστερά έχει προτάξει ως μεγίστη προτεραιότητά της την επιβολή φόρων. Θα βοηθήσουν οι δημεύσεις περιουσιών στην βελτίωση των οικονομικών των κρατών και του βιοτικού επιπέδου των πολιτών; Όσες φορές και αν δοκιμάστηκε αυτή η πολιτική απέτυχε παταγωδώς. Είναι σαν να προσπαθεί κάποιος να φυτέψει στο χωράφι του στο Αμβούργο καρπούζια, και όσες φορές αν αποτυγχάνει, να συνεχίζει να προσπαθεί γιατί κάποτε θα φυτρώσουν.
Η αριστερά δεν το προτείνει γιατί έχει οικονομική λογική. Το προτείνει γιατί είναι το μόνο που μπορεί να την ταυτίσει σήμερα με ένα κοινό ψηφοφόρων. Να υποσχεθεί ότι θα τιμωρήσει τον εύπορο γείτονα.
Ο σύντροφος Αλέξης, πριν ακόμα φτιάξει κόμμα, υπόσχεται φόρους επί φόρων. Στην ίδια ακριβώς λογική. Βέβαια υπόσχεται φόρους για τους πολύ "πλούσιους". Μόνο που ο "γείτονας" δεν είναι πολύ πλούσιος. Και δεν ικανοποιεί σε κανένα βαθμό τον ταξικό φθόνο η φορολόγηση μεγάλων επιχειρήσεων, συχνά με χιλιάδες μετόχους και απρόσωπους θεσμικούς επενδυτές.
Η "εκδίκηση" πρέπει να προσωποποιείται και να είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού.
Γι’ αυτό και λίαν συντόμως, ο κάθε Αλέξης θα αλλάξει τον ορισμό του "πλουσίου".
Add comment
Comments