Στη Σαξονία - Άνχολτ, το AfD σάρωσε. Το ποσοστό του ήταν συγκλονιστικό. Πολλοί έσπευσαν να αποδώσουν αυτό το εκλογικό σοκ στο μεταναστευτικό ή/και τις υπερβολές της woke ατζέντας. Εντελώς λάθος συμπέρασμα. Το μεταναστευτικό υπήρξε το κλειδί που άνοιξε στο κάθε AfD την πόρτα εισόδου στο πολιτικό σύστημα. Για τη μετατροπή του όμως σε κόμμα εξουσίας, έπρεπε να συντρέξουν πολύ σοβαρότεροι λόγοι.
Από τον Τηλέμαχο | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Μεταναστευτικό και wok agenda ως θέματα που το AfD αναδείκνυε με σφοδρότητα, υπήρχαν και το 2021. Μόνο που τότε δεν πήρε στις εκλογές στο κρατίδιο 44%. Πήρε 21%. Μεγεθύνθηκε από τότε το μεταναστευτικό στη Γερμανία; Όχι. Στο κρατίδιο δε αυτό, η παρουσία των μεταναστών είναι συγκριτικά πολύ μικρότερη από άλλα κρατίδια, κυρίως της πρώην Δυτικής Γερμανίας. Στο μεσοδιάστημα, το CDU σκλήρυνε κιόλας σημαντικά τη στάση του σε αυτό το ζήτημα. Και στις προεκλογικές δημοσκοπήσεις, οι πολίτες αναδείκνυαν το μεταναστευτικό μόλις τρίτο στα προβλήματα που τους απασχολούσαν. Πρώτο η οικονομία/απασχόληση και δεύτερο η ακρίβεια.
Και εδώ βρίσκεται σε πολύ μεγάλο βαθμό η εξήγηση του χθεσινού αποτελέσματος. Οι Ανατολικογερμανοί της Σαξονίας, δεν φοβούνται τόσο τους "κακούς" μετανάστες, φοβούνται ότι το οικονομικό τους μέλλον που σήμερα είναι δύσκολο, στην πορεία θα γίνει και ζοφερό.
Αυτός είναι και ο λόγος που ακόμα και κάτοικοι της Γερμανίας, με μεταναστευτική καταγωγή, δίνουν στο AfD σημαντικά ποσοστά, σημαντικά σε σχέση πάντα με τον βασικό πυρήνα του αφηγήματός του. Εδώ ισχύει η ιστορία του λεωφορείου. Σε μια στάση περιμένει πάρα πολύς κόσμος. Το λεωφορείο που φτάνει είναι γεμάτο. Όλοι προσπαθούν να μπουν. Όσοι ακόμα είναι απ' έξω φωνάζουν στους "μέσα" να κινηθούν προς την πίσω πλευρά για να υπάρξει χώρος για όλους. Όταν κάποιος μπει και σιγουρεύσει τη θέση του, ζητάει από τον οδηγό να κλείσει την πόρτα να βάλει μπρος και να φύγει.
Οι Γερμανοί αντιμετωπίζουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και εμείς. Μισθοί που υποφέρουν από τον πληθωρισμό, ακρίβεια στα βασικά αγαθά, ενοίκια στα ύψη, επαγγελματική ανασφάλεια. Ναι, συγκλονισμένοι έστω, οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι δεν ζούμε σε κάποιο απομονωμένο νησί του Ειρηνικού. Ό,τι συμβαίνει εδώ, συμβαίνει και αλλού. Μόνο ου Γερμανοί αντιμετωπίζουν και κάτι ιδιαίτερα ανησυχητικό: Ασθενική έως και μηδενική ανάπτυξη. Και ένα μέλλον που κρύβει μόνο κινδύνους και όχι ελπίδες.
Η Γερμανία ήταν - και είναι ακόμα - η πιο πλούσια χώρα της Ευρώπης. Και ως πλούσια χώρα προσέφερε και πολλά καλούδια στους Γερμανούς. Υψηλές απολαβές, λιγότερες ώρες εργασίας, μεγάλο και δαπανηρό "κοινωνικό κράτος", συνεχείς ευκαιρίες για κοινωνική ανέλιξη. Σήμερα η εικόνα αυτή έχει σκοτεινιάσει επικίνδυνα.
Ναι, έγιναν λάθη. Λάθος ήταν το μονοψώνιο της ενέργειας από τον Πούτιν, όμως το φθηνό φυσικό αέριο στήριζε για πολλά χρόνια την ανταγωνιστικότητα της Γερμανική βιομηχανίας. Όχι το χαμηλό εργατικό κόστος.
Λάθος ήταν μια υπέρ του δέοντος γενναιόδωρη μεταναστευτική πολιτική. Μια χώρα όμως που έχει βιομηχανία και χρειάζεται εργατικά χέρια, όταν βλέπει πως στο εσωτερικό της ότι γερνάει επικίνδυνα, πρέπει να στραφεί και αλλού. Έτσι χτίστηκε η μεγάλη μεταπολεμική Γερμανία. Γιατί ήταν "γενναιόδωρη" στο μεταναστευτικό, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων.
Λάθος ήταν η ραθυμία που επέδειξε απέναντι στην Κίνα. Θεωρούσε ότι το μοντέλο "εμείς τους πουλάμε δικά μας ακριβά προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας και άστους να μας πλημμυρίζουν με φθηνά δικά τους μπιχλιμπίδια που ρίχνουν και τις τιμές για τους Ευρωπαίους" θα λειτουργούσε στο διηνεκές. Λάθος. Η Κίνα μεγάλωσε απότομα και αποφάσισε το αυτονόητο: Να μην αγοράζει τα ακριβά προϊόντα των Γερμανών, αλλά να φτιάχνει δικά της και είναι αυτή πλέον ο πωλητής.
Οι πολιτικές δεν ήταν λάθος επί της αρχής ως προσέγγιση. Το λάθος ήταν ότι δεν προέβλεπαν contingencies (απρόβλεπτα / ενδεχόμενα / έκτακτες ανάγκες) για το τι θα γίνει όταν κάτι στραβώσει στο μέλλον. Και το πρώτο πράγμα που μαθαίνει κάποιος, περνώντας έστω και απ' έξω από ένα business school, είναι ότι δεν πας πουθενά αν δεν έχεις contingency.
Λάθη γίνονται. Πάντα. Και σήμερα τα λάθη αυτά μεταφράζονται σε απώλεια ανταγωνιστικότητας, κλείσιμο εργοστασίων, απολύσεις εκατοντάδων χιλιάδων εργατών. Οι 2 στους 3 εργάτες στη Σαξονία ψήφισαν AfD. Όχι για τους μετανάστες. Για τις 100.000 απολύσεις της Volkswagen. Λόλα, να ένα μήλο.
Και θα τους σώσει το AfD; Μην βιαστούμε να τους κρίνουμε. Εμείς όταν στριμωχτήκαμε οικονομικά πιστέψαμε ότι θα μας σώσει ο Λαφαζάνης, ο Στρατούλης η Ελένη Κουντουρά και η Ραχήλ Μακρή. Και για το μεγάλο αγκάθι του ασφαλιστικού, θεωρήσαμε ότι θα μας το λύσει ο Παύλος Χαϊκάλης. Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω.
Μόνο που η Γερμανία δεν είναι Ελλάδα. Ακόμα και αν αποφασίζαμε να αυτοκτονήσουμε ομαδικά στην πλατεία Συντάγματος, όλοι θα εκφράζανε τη θλίψη τους, όμως θα πηγαίνανε παρακάτω. Δεν ξέρω για αλλού, πάντως στην οικονομία, στην πολιτική και στην γεωπολιτική, το μέγεθος μετράει.
Και χωρίς Γερμανία δεν υπάρχει Ευρώπη. Αν το θεωρείτε υπερβολικό, σίγουρα δε υπάρχει Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάποιους αυτό τους χαροποιεί, θα τους χαροποιεί όμως λιγότερο όταν την επόμενη μέρα θα βρεθούμε σε μια καινούργια οικονομική ζώνη, χωρίς Γαλλίες, Αυστρίες και Νορβηγίες.
Αλλά με Κόσσοβα, Αλβανίες και Βόρειες Μακεδονίες. Στην καλύτερη.
Add comment
Comments