Η ταινία "Αμνετ" είναι μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος της Μάγκι Ο'Φάρελ. Αν περιοριστούμε στη θεματική θα λέγαμε ότι γίνεται μια προσπάθεια οργανικής σύνδεσης της τέχνης και των δημιουργημάτων της με τις προσωπικές εμπειρίες ζωής του ίδιου του δημιουργού. Η τέχνη δεν είναι ξεκομμένη από τα προσωπικά βιώματα, απλά βρίσκει τα εναλλακτικά αφηγηματικά μέσα για να τα διηγηθεί. Χωρίς προφανώς θεματικές ταυτοποιήσεις, αλλά σαν μια προβολή του συναισθήματος που προκαλεί στον δημιουργό ίδια η προσωπική του εμπειρία.
Στην εν λόγω ταινία, ο δημιουργός είναι ίσως ο σημαντικότερος που έχει αναδείξει η ανθρωπότητα (μαζί με τους 3 αρχαίους Έλληνες τραγωδούς). Προς τούτο και η επιλογή στην υπηρεσία της θεματικής παράγει και παράπλευρες σκέψεις στον θεατή. Πως μια κοινωνία αισθητικής παρακμής, ρυπαρών δρόμων και ταπεινού πνευματικού επιπέδου, μπορεί να γεννήσει το απόλυτο της καλλιτεχνικής δημιουργίας; Πως αυτοί οι άνθρωποι της εποχής με την ελάχιστη μόρφωση και εν γένει παιδεία, είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν σε πρώτη απόδοση τον υπέρτατο ποιητικό λόγο, και τι καταλάβαιναν από αυτόν; Αιώνες μετά, τεχνολικής εξέλιξης, καταπολέμησης του αναλφαβητισμού και συνεχούς εκπαίδευσης, η πλειοψηφία νιώθει άβολα - έως και βαρετά - παρακολουθώντας Σαίξπηρ. Χρειαστηκαμε τρισεκατομμύρια ώρες υποχρεωτικής εκπαίδευσης και έκδοση αμέτρητων πτυχίων παγκοσμίως, για να μην μπορούμε να παρακολουθήσουμε αυτό που συγκινούσε τον εντελώς αμόρφωτο εργάτη της μεταλλουργίας στο Λονδίνο.
Η θεματική προφανώς είναι ένα θέμα σε μια ταινία και ο χειρισμός της θεματικής κάτι εντελως διαφορετικό. Στον χειρισμό κρίνονται όλα. Και εδώ, η Κλόι Ζάο, προσφέρει στον μέσο θεατή τη δυνατότητα μιας κινηματογραφικής περιήγησης στον χωρό της αυθεντικής ποίησης. Και όχι γιατί η ταινία αναφέρεται και στον μεγάλο Βρετανό ποιητή, αλλά κυρίως γιατί ακολουθεί όλα τα ποιητικά μοτίβα, του ρυθμού, της μεταφοράς, της αλληγορίας, της εικόνας, των έντονων συναισθημάτων.
Ο λόγος μπορεί να είναι πεζός, καθημερινός, όμως μονίμως παραπέμπει στο ποιητικό μέτρο. Οι ήρωες - καθημερινοί φαινομενικά άνθρωποι - υψώνονται στο βάθρο του τραγικού. όπως άλλωστε και ο πιο συνηθισμένος άνθρωπος όταν η ζωή αποφασίζει να γεννήσει ανατροπές και να τον οδηγήσει σε διαφορετικό τρόπο θεώρησης του μέχρι χθες αυτονόητου. Το ότι τελικά αποδεκνύεται ότι ο ήρωας δεν είναι"συνηθισμένος", απλά εξυπηρετεί τη θεματική που θέλει να καταδείξει το πως το προσωπικό βίωμα μετουσιώνεται σε δημιουργικό αφήγημα.
Η εξυπηρέτηση αυτή της θεματικής, επιτρέπει στη Ζάο, να σκηνοθετήσει μια εξαιρετική μεταφορά της τελευταίας σκηνής του "Άμλετ", στο σύγχρονο με τον ποιητή περιβάλλον, σκηνή που χαρακτηρίζεται από αισθητική και καλλιτεχνική αρτιότητα.
Το δύσκολο εγχείρημα της Ζάο, θα είχε δυσκολίες υλοποίησης αν δεν είχε την τύχη να αποσπάσει εξαιρετικές ερμηνείες από το καστ των ηθοποιών.
Ειδικά η Τζέσι Μπάκλεϊ, καταφέρνει κάτι που μόνο ηθοποιοί πολύ μεγάλης στόφας επιχειρούν και πετυχαίνουν. Να διαχειρίζεται έναν τραγικό χαρακτήρα με τις πιο λιτές υποκριτικές προσεγγίσεις, διασφαλίζοντας ακόμα και στις μεγαλύτερες - απαιτούμενες - εξάρσεις, τη βέλτιστη οικονομία των εκφραστικών μέσων και της απόδοσης του συναισθήματος.
Σε μια εποχή που η κινηματογραφική τέχνη, βασίζεται στην ευκολία της τεχνολογικής υποστήριξης, το βιώμα ενός ποιητικού δράματος σε μια μεγάλη οθόνη, συνιστά μια ευχάριστη έκπληξη για τον απαιτητικό θεατή, και μια επιστροφή στα επιθυμητά αλληγορικά ταξίδια.
Add comment
Comments