Η επικεφαλής του Εθνικού Συναγερμού λέει τώρα ότι δεν θα ανατρέψει τον νόμο του 2013. Εξηγεί πως είχε φοβηθεί ότι ο γάμος για όλους θα οδηγούσε στην παρένθετη μητρότητα - κάτι που, όπως παραδέχεται, δεν συνέβη. Η στροφή έχει σημασία, αλλά δεν ισοδυναμεί με συνολική αλλαγή της στάσης της στα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών.

Από την Αργώ | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Η Μαρίν Λεπέν αναγνώρισε ότι άλλαξε γνώμη για τον γάμο ομόφυλων ζευγαριών, εγκαταλείποντας τη θέση που είχε διατυπώσει το 2013, όταν υποσχόταν ότι θα καταργούσε τον σχετικό νόμο αν εκλεγόταν πρόεδρος της Γαλλίας. Σε συνέντευξή της στο νέο διαδικτυακό πρόγραμμα της γαλλικής κοινοβουλευτικής τηλεόρασης LCP, απαντώντας σε ερωτήσεις ενός 15χρονου μαθητή, η ηγέτιδα του Εθνικού Συναγερμού ήταν σαφής: "Ναι, ξεκάθαρα έχω αλλάξει". Είπε ότι τότε φοβόταν πως η αναγνώριση του γάμου θα άνοιγε τον δρόμο για την παρένθετη μητρότητα, στην οποία εξακολουθεί να αντιτίθεται. "Μέχρι στιγμής, ο γάμος για όλους δεν έχει οδηγήσει σε αυτή την πρόσβαση", παρατήρησε.
Η αλλαγή είναι ευδιάκριτη σε σχέση με όσα υποστήριζε όταν ψηφίστηκε ο νόμος. Το 2013 είχε δηλώσει ότι θα καταργούσε τη νομοθεσία, η οποία επέκτεινε τον πολιτικό γάμο και την υιοθεσία στα ομόφυλα ζευγάρια. Το 2022, όμως, είχε ήδη δεσμευθεί ότι δεν θα αφαιρούσε αυτό το δικαίωμα, λέγοντας πως ο γάμος για όλους θα παρέμενε κεκτημένο. Διεθνή δημοσιεύματα εκείνης της προεκλογικής περιόδου κατέγραφαν ότι το Εθνικό Μέτωπο -όπως ονομαζόταν τότε το κόμμα της - είχε εγκαταλείψει την πρόταση κατάργησης του νόμου, παρότι η Λεπέν παρέμενε αντίθετη σε άλλες αλλαγές που αφορούσαν την οικογένεια και την αναπαραγωγή.
Ο γάμος και η παρένθετη μητρότητα είναι διαφορετικά ζητήματα
Η εξήγηση που έδωσε η Λεπέν φωτίζει τον τρόπο με τον οποίο συνδέονταν πολιτικά δύο διαφορετικά θέματα στη δημόσια συζήτηση. Η γαλλική νομοθεσία του 2013 αναγνώρισε τον γάμο και την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια. Η παρένθετη μητρότητα, ωστόσο, αποτελεί ξεχωριστό ζήτημα και παραμένει απαγορευμένη στη Γαλλία: ο Αστικός Κώδικας ορίζει ότι οι σχετικές συμφωνίες είναι άκυρες. Η ίδια η Λεπέν αναγνωρίζει πλέον ότι η πρόβλεψη πως η αναγνώριση του γάμου θα οδηγούσε στην παρένθετη μητρότητα δεν επιβεβαιώθηκε. Η παραδοχή έχει πολιτικό βάρος, επειδή αποσύρει ένα επιχείρημα που είχε χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσει την αντίθεσή της στον νόμο. Δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι υποστηρίζει τη νομιμοποίηση της παρένθετης μητρότητας ή ότι έχει υιοθετήσει συνολικά μια πολιτική ισότητας στα ζητήματα οικογένειας και αναπαραγωγής.
Διαβάστε ακόμα: Ο Τραμπ, το AfD, η Λεπέν και εμείς οι φιλελεύθεροι φεντεραλιστές
Αυτός ο διαχωρισμός εμφανίζεται και στην κάλυψη του Le Monde: η Λεπέν έχει εγκαταλείψει την πρόταση κατάργησης του γάμου για όλους, αλλά οι θέσεις της για την υιοθεσία και την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή έχουν παραμείνει πιο συντηρητικές. Το 2021, βουλευτές του κόμματός της είχαν αντιταχθεί στην επέκταση της ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής σε γυναίκες χωρίς σύντροφο και σε ζευγάρια γυναικών.
Η πολιτική της «κανονικοποίησης»
Η μετατόπιση εντάσσεται στη μακρόχρονη προσπάθεια της Λεπέν να παρουσιάσει τον Εθνικό Συναγερμό ως κόμμα που έχει απομακρυνθεί από τις πιο συγκρουσιακές θέσεις του παρελθόντος. Το Associated Press έχει περιγράψει πώς η ίδια επιδίωξε να απαλύνει την εικόνα του κόμματος, μεταξύ άλλων αποφεύγοντας τις διαδηλώσεις κατά του γάμου ομόφυλων ζευγαριών και προβάλλοντας ένα πιο μετριοπαθές δημόσιο προφίλ. Η συνέντευξη στην LCP αποκτά πρόσθετη σημασία καθώς η Γαλλία πλησιάζει στις προεδρικές εκλογές του 2027. Η Λεπέν εμφανίζεται να απευθύνεται σε νεότερους ψηφοφόρους και να παρουσιάζει τις αλλαγές της ως ένδειξη πολιτικής ωρίμανσης: "Μπορεί κανείς να εξελίσσεται στην πολιτική, δεν είναι ντροπή", έγραψε επίσης στα κοινωνικά δίκτυα. Στην ίδια συνέντευξη αναθεώρησε και την παλαιότερη πρότασή της για κατάργηση της διπλής υπηκοότητας, λέγοντας ότι είχε δημιουργήσει την εντύπωση πως υποψιαζόταν την πατριωτική προσήλωση των δίγλωσσων πολιτών.
Η νέα δήλωση, επομένως, δεν διαγράφει την παλαιότερη πολιτική της ούτε σημαίνει ότι η Λεπέν έγινε υπέρμαχος όλων των αιτημάτων της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Καταγράφει, όμως, μια ουσιαστική υποχώρηση: από την υπόσχεση ανατροπής ενός δικαιώματος στην αποδοχή ότι αυτό θα παραμείνει σε ισχύ. Και, κυρίως, συνοδεύεται από την παραδοχή ότι ο φόβος που είχε προβάλει ως επιχείρημα δεν επαληθεύτηκε.

Add comment
Comments