Είμαι 43 ετών και, όπως πολλοί άλλοι Millennials, δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι όταν έρθει η σειρά μου να συνταξιοδοτηθώ θα μπορώ να υπολογίζω στις παροχές του αμερικανικού συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης (Social Security).
Από τον Nick Lichtenberg | Fortune
Απόδοση – δημοσιογραφική επιμέλεια: Γ.Π. | Greece2Day
Προς το παρόν, το ζήτημα δεν βρίσκεται στην κορυφή των προσωπικών μου ανησυχιών – πέρα από το γεγονός ότι, ως οικονομικός δημοσιογράφος, το παρακολουθώ στενά. Ωστόσο, οι αριθμοί είναι δύσκολο να αγνοηθούν: το βασικό αποθεματικό ταμείο του Social Security προβλέπεται να εξαντληθεί το 2032 και, εάν το Κογκρέσο δεν παρέμβει, θα ακολουθήσει μια αυτόματη περικοπή των παροχών κατά περίπου 22%.
Και η περικοπή αυτή δεν θα κάνει διάκριση ανάμεσα σε όσους πλήρωναν επί δεκαετίες εισφορές και σε όσους ήδη λαμβάνουν συντάξεις.
Όμως το Social Security αποτελεί ίσως απλώς το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός πολύ ευρύτερου φαινομένου που διατρέχει την αμερικανική οικονομία: Οι Baby Boomers κατέχουν τον πλούτο. Οι Millennials επωμίζονται ολοένα μεγαλύτερο μέρος του κόστους. Και η Generation Z κινδυνεύει να κληρονομήσει τον λογαριασμό.
Το «γουρούνι μέσα στον πύθωνα»
Πριν από μερικούς μήνες χρησιμοποίησα μια μεταφορά που είχε διατυπώσει ήδη από το 1974 ο αρθρογράφος και χιουμορίστας των New York Times, Russell Baker, για να περιγράψω την επίδραση των Baby Boomers στην οικονομία.
Η γενιά τους μοιάζει με ένα "γουρούνι μέσα σε έναν πύθωνα" (pig in the python).
Η εικόνα είναι απλή: περίπου 76 εκατομμύρια άνθρωποι κινούνται ως μια τεράστια δημογραφική διόγκωση μέσα στο αμερικανικό οικονομικό σύστημα, επηρεάζοντας και συχνά παραμορφώνοντας κάθε αγορά και θεσμό από τον οποίο περνούν.
Μια νέα ανάλυση της Committee for a Responsible Federal Budget (CRFB), παρότι δεν υιοθετεί αυτή τη διαγενεακή οπτική, ενισχύει εντυπωσιακά το συγκεκριμένο επιχείρημα.
Παίρνουν πίσω το 133% όσων κατέβαλαν
Η μη κομματική οργάνωση δημοσιονομικής εποπτείας εξέτασε ξανά τη σχέση μεταξύ των φόρων που καταβάλλουν οι εργαζόμενοι για το Social Security και των παροχών που τελικά εισπράττουν.
Το συμπέρασμα είναι εντυπωσιακό. Οι Αμερικανοί που συνταξιοδοτούνται μέσα στη δεκαετία του 2020 βρίσκονται σε τροχιά να εισπράξουν μέσω κοινωνικών παροχών περίπου το 133% του συνόλου των φόρων που κατέβαλαν οι ίδιοι και οι εργοδότες τους, υπολογισμένων σε σημερινές αξίες.
Αν αφαιρεθεί η εργοδοτική συμμετοχή και εξεταστούν αποκλειστικά οι εισφορές των εργαζομένων, η απόδοση σχεδόν διπλασιάζεται: Οι συνταξιούχοι αναμένεται να λάβουν περίπου το 265% όσων κατέβαλαν προσωπικά στο σύστημα.
Ένας εργαζόμενος με διάμεσο μισθό που θα συνταξιοδοτηθεί το 2027 αναμένεται να εισπράξει περίπου $730.000 σε συνολικές παροχές κατά τη διάρκεια της συνταξιοδότησής του.
Οι συνολικές εισφορές που κατέβαλαν ο ίδιος και ο εργοδότης του; Λιγότερα από $200.000. Η εξίσωση μπορεί να λειτουργήσει μόνο επειδή τη διαφορά καλύπτουν οι εισφορές των σημερινών εργαζομένων.
Και ποιοι είναι σήμερα σε μεγάλο βαθμό οι εργαζόμενοι που πληρώνουν; Οι Millennials και η Generation X.
Και ποιοι περνούν μαζικά στη συνταξιοδότηση; Οι Baby Boomers.
Μόλις έξι χρόνια αρκούν για να πάρουν πίσω όλες τις εισφορές
Σε ονομαστικές τιμές, η απόκλιση γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακή.
Ο εργαζόμενος με διάμεσο μισθό που συνταξιοδοτείται το 2027 μπορεί να περιμένει περίπου $730.000 σε συνολικές παροχές Social Security, έναντι λιγότερων από $200.000 συνολικών εισφορών εργαζομένου και εργοδότη.
Μόλις έξι χρόνια μετά τη συνταξιοδότηση, οι συνολικές παροχές που θα έχει λάβει θα ξεπερνούν το σύνολο των φόρων και εισφορών που καταβλήθηκαν για λογαριασμό του.
Εάν ληφθούν υπόψη μόνο οι προσωπικές του εισφορές, το σημείο αυτό έρχεται ακόμη γρηγορότερα: σε μόλις τρία χρόνια.
Κερδισμένοι σε όλες τις εισοδηματικές κατηγορίες
Το φαινόμενο δεν περιορίζεται στους χαμηλόμισθους.
Σύμφωνα με την CRFB, κάθε εισοδηματικό πεμπτημόριο των ανθρώπων που συνταξιοδοτούνται αυτή τη δεκαετία προβλέπεται να λάβει τουλάχιστον όσα κατέβαλε.
Οι χαμηλότερες εισοδηματικές ομάδες έχουν, όπως είναι αναμενόμενο για ένα κοινωνικό ασφαλιστικό σύστημα, τη μεγαλύτερη αναλογική απόδοση.
Το χαμηλότερο εισοδηματικό 20% αναμένεται να εισπράξει περίπου 266% των συνολικών εισφορών εργαζομένου και εργοδότη – ή περίπου 532% των χρημάτων που κατέβαλαν προσωπικά οι ίδιοι οι εργαζόμενοι.
Οι συνταξιούχοι μεσαίου εισοδήματος αναμένεται να λάβουν κατά μέσο όρο περίπου 147% των συνολικών εισφορών ή σχεδόν 294% των προσωπικών τους καταβολών.
Ακόμη και οι πλουσιότεροι συνταξιούχοι, για τους οποίους η σχέση εισφορών και παροχών πλησιάζει περισσότερο το ένα προς ένα, εξακολουθούν να εισπράττουν περίπου διπλάσια χρήματα από όσα κατέβαλαν προσωπικά, εφόσον εξαιρεθεί η εργοδοτική συμμετοχή.
Δεν υπάρχει ένας τεράστιος «κουμπαράς» των Boomers
Το κρίσιμο σημείο είναι ότι αυτή η διαφορά δεν χρηματοδοτείται από κάποιον τεράστιο αποταμιευτικό λογαριασμό που δημιούργησαν οι Baby Boomers κατά τη διάρκεια του εργασιακού τους βίου.
Χρηματοδοτείται σε μεγάλο βαθμό από τους φόρους μισθοδοσίας που αφαιρούνται σήμερα από τους μισθούς των εργαζομένων.
Και στο εργατικό δυναμικό κυριαρχούν πλέον ολοένα περισσότερο οι Millennials, οι οποίοι έχουν εισέλθει στα χρόνια της υψηλότερης παραγωγικότητας και των υψηλότερων αποδοχών τους, μαζί με τη Generation X.
Όπως εξηγεί η CRFB, το Social Security δεν είναι αποταμιευτικό πρόγραμμα. Οι εισφορές ενός εργαζομένου δεν τοποθετούνται σε έναν προσωπικό λογαριασμό για να επιστραφούν αργότερα στον ίδιο.
Πρόκειται για ένα διανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης – pay-as-you-go: οι φόροι και οι εισφορές των σημερινών εργαζομένων χρηματοδοτούν τις παροχές των σημερινών συνταξιούχων.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το δημογραφικό πρόβλημα.
Όταν υπήρχαν 16 εργαζόμενοι για κάθε συνταξιούχο
Ο λόγος για τον οποίο αυτή η αριθμητική μπορούσε να λειτουργεί επί δεκαετίες - και ο λόγος για τον οποίο σήμερα αρχίζει να καταρρέει – βρίσκεται σε έναν αριθμό που μειώνεται σχεδόν αδιάκοπα εδώ και οκτώ δεκαετίες: την αναλογία εργαζομένων προς δικαιούχους.
Το Social Security σχεδιάστηκε ως διανεμητικό σύστημα. Για να είναι βιώσιμο, χρειάζεται αρκετούς εργαζομένους που καταβάλλουν εισφορές για κάθε συνταξιούχο που εισπράττει παροχές.
Το 1950 υπήρχαν περισσότεροι από: 16 εργαζόμενοι για κάθε δικαιούχο.
Μέχρι το 1960, η αναλογία είχε υποχωρήσει περίπου στο: 5 προς 1.
Σήμερα βρίσκεται περίπου στους: 2,7 εργαζομένους ανά δικαιούχο.
Και τόσο το Congressional Budget Office όσο και οι διαχειριστές του Social Security προβλέπουν ότι μέσα στις επόμενες δεκαετίες η αναλογία θα πλησιάσει το: 2 προς 1.
Αυτός είναι ο μηχανισμός που εξηγεί γιατί οι παροχές μπορούν να ξεπερνούν τόσο πολύ τις εισφορές που κατέβαλε ένας μεμονωμένος συνταξιούχος.
Όλο και λιγότεροι εργαζόμενοι καλούνται να μοιραστούν το κόστος χρηματοδότησης ενός μεγαλύτερου και μακροβιότερου συνταξιοδοτικού πληθυσμού.
Και εξηγεί επίσης γιατί ένα σύστημα που ήδη πληρώνει περισσότερα από όσα εισπράττει βρίσκεται αντιμέτωπο με μια ολοένα μεγαλύτερη δημοσιονομική πίεση.
Το 2032 πλησιάζει – Και μαζί του μια περικοπή 22%
Το αποτέλεσμα είναι πλέον ένα χρηματοδοτικό αδιέξοδο με συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα.
Το βασικό συνταξιοδοτικό trust fund του Social Security προβλέπεται να εξαντληθεί το 2032, ενώ τα συνδυασμένα αποθεματικά των προγραμμάτων συντάξεων και αναπηρίας αναμένεται να εξαντληθούν περίπου το 2033–2034.
Από εκεί και πέρα, σύμφωνα με τις προβολές των διαχειριστών του συστήματος, οι εισερχόμενοι φόροι μισθοδοσίας θα μπορούν να καλύψουν μόνο περίπου: το 78% των προγραμματισμένων παροχών.
Αν το Κογκρέσο δεν αλλάξει τον νόμο, αυτό μεταφράζεται σε μια αυτόματη οριζόντια περικοπή της τάξης του: 22%
Και αυτή ακριβώς είναι η στιγμή κατά την οποία το δημογραφικό πρόβλημα μετατρέπεται σε πολιτικό και διαγενεακό πρόβλημα.
Η γενιά που συνεχίζει να αλλάζει την οικονομία
Η αριθμητική του Social Security αποτελεί απλώς το τελευταίο κεφάλαιο μιας πολύ μεγαλύτερης ιστορίας. Μια εξαιρετικά πολυπληθής γενιά εξακολουθεί να αναδιαμορφώνει κάθε οικονομικό σύστημα από το οποίο περνά.
Η εικόνα του "pig in the python" δεν χρειάζεται να χρησιμοποιηθεί ως κατηγορία εναντίον των Baby Boomers. Περιγράφει πρωτίστως ένα δομικό δημογραφικό φαινόμενο.
Μια τεράστια γενιά περνά μέσα από μια οικονομία που σχεδιάστηκε και λειτουργεί μαζί με μικρότερες γενιές, αναγκάζοντας κάθε θεσμό να προσαρμόζεται στο μέγεθός της. Όταν οι Boomers ήταν νέοι, επηρέασαν την εκπαίδευση και την αγορά εργασίας.
Όταν δημιούργησαν οικογένειες, επηρέασαν την αγορά κατοικίας και την κατανάλωση.
Όταν βρέθηκαν στα χρόνια των υψηλότερων εισοδημάτων τους, συνέβαλαν στη συσσώρευση τεράστιου πλούτου και στην άνοδο των τιμών των περιουσιακών στοιχείων.
Και τώρα που συνταξιοδοτούνται μαζικά, μεταφέρουν την πίεση στο ασφαλιστικό σύστημα, στον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό και στις νεότερες γενιές εργαζομένων.
Δεν φταίνε οι Boomers – Το πρόβλημα είναι το σύστημα
Θα ήταν όμως υπεραπλούστευση να παρουσιαστεί η κατάσταση ως μια σύγκρουση στην οποία οι Baby Boomers είναι απλώς οι "κερδισμένοι" και οι Millennials τα "θύματα". Οι Boomers δεν σχεδίασαν τη διανεμητική αρχιτεκτονική του Social Security.
Ούτε είναι η πρώτη γενιά που εισπράττει περισσότερα από όσα κατέβαλε. Σχεδόν κάθε γενιά συνταξιούχων από τη δεκαετία του 1940 και μετά απολάμβανε μια αντίστοιχα ευνοϊκή σχέση εισφορών και παροχών – απλώς τότε η δημογραφική εξίσωση ήταν πολύ πιο εύκολη.
Οι Boomers, επίσης, κατέβαλλαν επί δεκαετίες φόρους μισθοδοσίας, συμβάλλοντας στη δημιουργία των πλεονασμάτων του Social Security που σήμερα χρησιμοποιούνται για να καλύψουν μέρος του χρηματοδοτικού κενού.
Γι’ αυτό και η ανάλυση της CRFB δεν αποτελεί επιχείρημα υπέρ μιας βίαιης περικοπής των σημερινών συντάξεων. Το πραγματικό ερώτημα είναι διαφορετικό: Μπορεί ένα σύστημα που σχεδιάστηκε για μια Αμερική με 16 εργαζομένους ανά συνταξιούχο να συ
Αυτός είναι ο μηχανισμός που εξηγεί γιατί οι παροχές μπορούν να ξεπερνούν τόσο πολύ τις εισφορές που κατέβαλε ένας μεμονωμένος συνταξιούχος.
Όλο και λιγότεροι εργαζόμενοι καλούνται να μοιραστούν το κόστος χρηματοδότησης ενός μεγαλύτερου και μακροβιότερου συνταξιοδοτικού πληθυσμού.
Και εξηγεί επίσης γιατί ένα σύστημα που ήδη πληρώνει περισσότερα από όσα εισπράττει βρίσκεται αντιμέτωπο με μια ολοένα μεγαλύτερη δημοσιονομική πίεση.
Το 2032 πλησιάζει – Και μαζί του μια περικοπή 22%
Το αποτέλεσμα είναι πλέον ένα χρηματοδοτικό αδιέξοδο με συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα.
Το βασικό συνταξιοδοτικό trust fund του Social Security προβλέπεται να εξαντληθεί το 2032, ενώ τα συνδυασμένα αποθεματικά των προγραμμάτων συντάξεων και αναπηρίας αναμένεται να εξαντληθούν περίπου το 2033–2034.
Από εκεί και πέρα, σύμφωνα με τις προβολές των διαχειριστών του συστήματος, οι εισερχόμενοι φόροι μισθοδοσίας θα μπορούν να καλύψουν μόνο περίπου: το 78% των προγραμματισμένων παροχών.
Αν το Κογκρέσο δεν αλλάξει τον νόμο, αυτό μεταφράζεται σε μια αυτόματη οριζόντια περικοπή της τάξης του: 22%
Και αυτή ακριβώς είναι η στιγμή κατά την οποία το δημογραφικό πρόβλημα μετατρέπεται σε πολιτικό και διαγενεακό πρόβλημα.
Η γενιά που συνεχίζει να αλλάζει την οικονομία
Η αριθμητική του Social Security αποτελεί απλώς το τελευταίο κεφάλαιο μιας πολύ μεγαλύτερης ιστορίας.
Μια εξαιρετικά πολυπληθής γενιά εξακολουθεί να αναδιαμορφώνει κάθε οικονομικό σύστημα από το οποίο περνά.
Η εικόνα του «pig in the python» δεν χρειάζεται να χρησιμοποιηθεί ως κατηγορία εναντίον των Baby Boomers. Περιγράφει πρωτίστως ένα δομικό δημογραφικό φαινόμενο.
Μια τεράστια γενιά περνά μέσα από μια οικονομία που σχεδιάστηκε και λειτουργεί μαζί με μικρότερες γενιές, αναγκάζοντας κάθε θεσμό να προσαρμόζεται στο μέγεθός της.
Όταν οι Boomers ήταν νέοι, επηρέασαν την εκπαίδευση και την αγορά εργασίας.
Όταν δημιούργησαν οικογένειες, επηρέασαν την αγορά κατοικίας και την κατανάλωση.
Όταν βρέθηκαν στα χρόνια των υψηλότερων εισοδημάτων τους, συνέβαλαν στη συσσώρευση τεράστιου πλούτου και στην άνοδο των τιμών των περιουσιακών στοιχείων.
Και τώρα που συνταξιοδοτούνται μαζικά, μεταφέρουν την πίεση στο ασφαλιστικό σύστημα, στον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό και στις νεότερες γενιές εργαζομένων.
Δεν φταίνε οι Boomers – Το πρόβλημα είναι το σύστημα
Θα ήταν όμως υπεραπλούστευση να παρουσιαστεί η κατάσταση ως μια σύγκρουση στην οποία οι Baby Boomers είναι απλώς οι «κερδισμένοι» και οι Millennials τα «θύματα».
Οι Boomers δεν σχεδίασαν τη διανεμητική αρχιτεκτονική του Social Security.
Ούτε είναι η πρώτη γενιά που εισπράττει περισσότερα από όσα κατέβαλε.
Σχεδόν κάθε γενιά συνταξιούχων από τη δεκαετία του 1940 και μετά απολάμβανε μια αντίστοιχα ευνοϊκή σχέση εισφορών και παροχών – απλώς τότε η δημογραφική εξίσωση ήταν πολύ πιο εύκολη.
Οι Boomers, επίσης, κατέβαλλαν επί δεκαετίες φόρους μισθοδοσίας, συμβάλλοντας στη δημιουργία των πλεονασμάτων του Social Security που σήμερα χρησιμοποιούνται για να καλύψουν μέρος του χρηματοδοτικού κενού.
Γι’ αυτό και η ανάλυση της CRFB δεν αποτελεί επιχείρημα υπέρ μιας βίαιης περικοπής των σημερινών συντάξεων.
Το πραγματικό ερώτημα είναι διαφορετικό:
Μπορεί ένα σύστημα που σχεδιάστηκε για μια Αμερική με 16 εργαζομένους ανά συνταξιούχο να συνεχίσει να λειτουργεί σχεδόν με τους ίδιους κανόνες σε μια Αμερική που οδεύει προς μόλις δύο εργαζομένους ανά δικαιούχο;
Και κυρίως: ποιος θα πληρώσει τη διαφορά;
Για τους Millennials και τη Generation Z, αυτή δεν είναι πλέον μια θεωρητική συζήτηση για το μακρινό μέλλον.
Το 2032 απέχει μόλις λίγα χρόνια.
Και όταν φτάσει, ο "πύθωνας" θα πρέπει επιτέλους να χωνέψει τη μεγαλύτερη δημογραφική διόγκωση της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας.
Generation Z, αυτή δεν είναι πλέον μια θεωρητική συζήτηση για το μακρινό μέλλον.
Το 2032 απέχει μόλις λίγα χρόνια.
Και όταν φτάσει, ο «πύθωνας» θα πρέπει επιτέλους να χωνέψει τη μεγαλύτερη δημογραφική διόγκωση της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας.
Add comment
Comments