Μπορεί κάποιος να προεξοφλήσει ότι ο δρόμος προς τις επόμενες εκλογές θα είναι σπαρμένος με παραδοξότητες, λαϊκιστικές εξάρσεις, τις περισσότερο ή λιγότερο θεμιτές αντιπαραθέσεις, αλλά, πάντως, ότι κάτι θα απουσιάζει: η διάθεση συζήτησης για τα πραγματικά προβλήματα της Ελλάδας σε αυτή τη ρευστή και απαιτητική περίοδο.
Η κυβέρνηση έσπευσε να θέσει πολύ υψηλά στις προτεραιότητές της τη Συνταγματική Αναθεώρηση. Το θέμα απέχει πολύ από τους προβληματισμούς των πολιτών, ειδικά από τη στιγμή που σχεδόν όλοι γνωρίζουν ότι το πρόβλημα δεν είναι το συνταγματικό, αλλά η λειτουργία της Δικαιοσύνης και η απονομή της στα πολύ χαμηλότερα επίπεδα.
Όπως και να έχει, το θέμα αυτό έχει ήδη “καεί”, η όποια αναθεώρηση, αν υπάρξουν οι προϋποθέσεις για να γίνει, αφορά την επόμενη Βουλή. Την ίδια στιγμή, στην αντιπολίτευση παρατηρούμε τον κάπως σπασμωδικό τρόπο με τον οποίο εκδηλώνεται η αγωνία να διατυπωθεί κάτι που ενδεχομένως θα ενδιαφέρει τον κόσμο.
Ο Ανδρουλάκης, που θέλει να κερδίσει τις εκλογές με μία ψήφο, έθεσε προ καιρού το ζήτημα της τετραήμερης εργασίας. Δέχτηκε σφοδρές επιθέσεις, ουδείς είναι διατεθειμένος να κάνει μια σοβαρή συζήτηση και πιθανώς η πρόταση θα πάει στα αζήτητα – όχι πάντως εντελώς δικαιολογημένα και αιτιολογημένα σε αυτή την περίπτωση.
Διαβάστε ακόμα: Τα περί μισθών πείνας λοιπόν τα ακούω βερεσέ!
Ακολούθησε η πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για δωρεάν μετακινήσεις των νέων κάτω των 24 ετών με τα ΜΜΜ. Είναι και αυτή μια προσπάθεια να προσεγγιστούν εκλογικά κοινά που είναι απομακρυσμένα, όχι μόνο από το ΠΑΣΟΚ, αλλά από την πολιτική γενικότερα.
Έσπευσε να ανεβάσει το ποντάρισμα ο Αλέξης Τσίπρας, που πάει για αξιωματική αντιπολίτευση, αντίθετα με αυτό που νομίζει, ότι δηλαδή είναι ήδη. Προτείνει δωρεάν χρήση των μέσων μεταφοράς για όλους. Δεν θα περίμενε κανείς κάτι λιγότερο. Και οι δύο προτάσεις προκάλεσαν μια αξιοσημείωτη αντίδραση της κυβέρνησης.
Προφανώς και είναι γονατογραφήματα και λανθασμένες επιλογές, με κόστος που θα επωμιζόμασταν όλοι. Όμως και η νευρικότητα της κυβέρνησης προδίδει ίσως μια ασύμμετρη αγωνία για το ενδεχόμενο κάποια εκλογικά κοινά να “τσιμπήσουν” από τέτοιου είδους “εύκολες” προεκλογικές υποσχέσεις.
Απουσιάζει όμως το κρίσιμο. Μία διεξοδική συζήτηση, ως πρόταση από κάποιον και αντιπρόταση από κάποιον άλλον, για το πώς πρέπει να αναβαθμιστούν οι δημόσιες συγκοινωνίες ως υποδομή και πώς πρέπει να καλλιεργηθεί μια κουλτούρα αξιοποίησής τους, για λόγους που υπερβαίνουν την διάσταση της μετακίνησης.
Ξεκινούν από αυτήν αλλά φτάνουν στον περιορισμό της χρήσης του ΙΧ, τη βελτίωση της ποιότητας ζωής στις πόλεις και μια ευρύτερη αντίληψη περί του δημόσιου αγαθού και χώρου. Το θέμα με τις συγκοινωνίες (ειδικά στην Ελλάδα) δεν είναι το κόστος τους και πώς κάποιος (δεν) θα το πληρώνει.
Είναι, αντιθέτως, η αναβάθμισή τους, ώστε να αναγνωρίζει κανείς την αξία και τη χρησιμότητά τους και να αισθάνεται ότι αυτό που πληρώνει έχει νόημα. Αυτή η αντίληψη θα έπρεπε να διαπνέει όλο το εύρος της συζήτησης για τις υπηρεσίες που παρέχει το κράτος και που, εν τέλει, αποτελούν και ένα κεντρικό θέμα μιας πολιτικής συζήτησης, προεκλογικής ή μη.
Εδώ όμως δεν συζητάμε με αυτό το πνεύμα. Αντιθέτως, παρατηρούμε ότι η προεκλογική αντιπαράθεση γίνεται, και θα συνεχίσει να γίνεται, με όρους πολιτικών καλλιστείων – και όπως γνωρίζουμε, σε τέτοιες συνθήκες δεν ακούγονται οι υψηλότερου επιπέδου ιδέες και προτάσεις.
Φυσικά, ακόμη δεν έχουμε δει και δεν έχουμε ακούσει τίποτε. Αν όμως πιστεύει κανείς, και ειδικότερα πολιτικοί αρχηγοί, ότι τα εισιτήρια των λεωφορείων και του μετρό κερδίζουν εθνικές εκλογές το 2026, έχουμε μπροστά μας άλλη μια ένδειξη για το προσεχές δύσκολο διάστημα.
Add comment
Comments