Η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα έχει αρχίσει να τρομάζει τους νομοταγείς και να βολεύει τους εγκληματίες. Και αυτό πληρώνεται στον δρόμο.
Ο πολίτης βλέπει την Αστυνομία να πιάνει. Ξαναπιάνει. Ξαναξαναπιάνει. Βλέπει τους ίδιους ανθρώπους να περνούν από τα ίδια τμήματα, από τα ίδια αυτόφωρα, από τις ίδιες δικογραφίες, από τις ίδιες αναβολές. Στο τέλος η Αστυνομία μοιάζει με υπηρεσία πρωτοκόλλου παραβατικότητας.
Σφραγίζει χαρτιά, αλλάζει ημερομηνίες, μοιράζει κλήσεις και περιμένει το επόμενο θύμα να μπει αιμόφυρτο στο τμήμα.
Η Μυρτώ της Πάρου έπαψε εδώ και χρόνια να είναι είδηση. Έμεινε ζωντανή απόδειξη ότι το έγκλημα τελειώνει για τον δράστη πολύ πριν τελειώσει για το θύμα. Ένα παιδί χτυπήθηκε, βιάστηκε, έμεινε με 100% αναπηρία και η χώρα έμαθε πάλι τι σημαίνει να σου τυχαίνει το απόλυτο κακό σε έναν τόπο όπου μετά αρχίζει το ελληνικό πλυντήριο των διαδικασιών.
Ευθύνες, παραλείψεις, αποζημιώσεις, αποφάσεις, προσφυγές, γνωμοδοτήσεις. Χαρτί πάνω στο χαρτί, ενώ ένας άνθρωπος ζει ισόβια μέσα στο έγκλημα που του έγινε.
Ύστερα ήρθε η υπόθεση του Αφγανού που είχε δηλώσει ανήλικος, ενώ αργότερα προέκυψε ότι ήταν ενήλικος. Αποφυλακίστηκε στην Ελλάδα χαριστικά γιατί κανείς δεν έλεγξε αν έλεγε αλήθεια για να πέσει στα μαλακά. Μετά συνελήφθη στη Γερμανία για τον βιασμό και τη δολοφονία μιας 19χρονης φοιτήτριας.
Εκεί η απορία μας έγινε διεθνής διαπόμπευση της ελληνικής Δικαιοσύνης. Πώς γίνεται άνθρωπος με τέτοιο ιστορικό βίας να απελευθερώνεται προσχηματικά, να χάνεται, να ξαναεμφανίζεται αλλού και να σκοτώνει αθώα κοριτσάκια;
Μετά βγαίνει μπροστά η χαρτούρα και εξαφανίζεται το θύμα. Νόμοι, όροι, ηλικίες δηλωμένες και αδήλωτες, ευεργετικές διατάξεις, αποσυμφόρηση φυλακών, διοικητικά κενά, ανεπαρκής επιτήρηση, αργές διαδικασίες. Το θύμα έχει πρόσωπο. Ο δράστης έχει φάκελο. Ο φάκελος κερδίζει κατά κράτος.
Ξέρω υπόθεση ξυλοδαρμού και ληστείας ανηλίκου με τρία κακουργήματα. Οι δράστες γνωστοί. Κυκλοφορούν ελεύθεροι. Η υπόθεση δυόμισι χρόνια στην ανάκριση. Δικάσιμος ακόμη πουθενά. Το παιδί μεγάλωσε μέσα στην αναμονή. Οι γονείς του μέσα στην οργή. Οι δράστες μέσα στην καθημερινότητά τους.
Πριν χρόνια, εισαγγελέας που ήξερε καλά το σύστημα μού είπε μια φράση που τότε μου φάνηκε κυνική. Στην Ελλάδα φυλακή κάνουν κυρίως μετανάστες που δεν ξέρουν τη γλώσσα και άνθρωποι με πολύ βαριά κακουργήματα. Οι υπόλοιποι, αν έχουν δικηγόρο, χρόνο και αντοχή, συχνά περνούν από το σύστημα χωρίς να αισθανθούν το βάρος του.
Το είπε ως περιγραφή ή ως παραίτηση; Η κοινωνία πάντως το ζει.
Πριν οκτώ χρόνια, στου Φιλοπάππου, δύο λαθρομετανάστες λήστεψαν με απειλή μαχαιριού πέντε δεκαπεντάχρονα κορίτσια. Πήραν τα κινητά τους. Τα παιδιά πήγαν στο τμήμα, κατέθεσαν, έκαναν αυτό που λέμε "το σωστό".
Οκτώ χρόνια μετά, οι αρχές κάλεσαν τα κορίτσια, πια γυναίκες 24 ετών, εργαζόμενες στο εξωτερικό, να έρθουν στην Ελλάδα για να δουν αν αναγνωρίζουν έναν από τους δράστες. Η κλήση ήρθε τρεις μέρες πριν από τη δίκη.
Τρεις μέρες. Από τη Βόρεια Ευρώπη και την Αμερική. Για να θυμηθούν ένα πρόσωπο που είδαν με τρόμο πριν σχεδόν μια δεκαετία. Φυσικά δεν πρόλαβαν να έρθουν, δεν το έμαθαν καν εγκαίρως, όχι ότι θα θυμούνταν τις φάτσες των ληστών μετά από δέκα χρόνια, αλλά λέμε τώρα..
Το δικαστήριο τους έριξε και πρόστιμο. Μαγκιά. Ας έρχονταν.
Αυτό λέγεται διοικητική παράνοια.
Διαβάστε ακόμα: Τα εκτεταμένα δίκτυα της «προοδευτικής» ανομίας
Ο αστυνόμος διοικητής του τμήματος που τότε, πριν 10 χρόνια, πήρε τις καταθέσεις τους, μού είχε πει με την κούραση ανθρώπου που έχει δει το όνειρο πολλές φορές: Τους πιάνουμε συνέχεια και συνέχεια το δικαστήριο τους αφήνει ελεύθερους, γιατί δεν έχουν πού να τους βάλουν!
Η Αστυνομία έχει καταντήσει υπηρεσία συλλογής υπογραφών για ανθρώπους που η Δικαιοσύνη επιστρέφει στο πεζοδρόμιο μέχρι να συμβεί κάτι χειρότερο. Ο πολίτης έγινε πειραματόζωο επιείκειας. Χαμστεράκι. Το θύμα έγινε κομπάρσος στο δικαίωμα του δράστη να πάρει άλλη μία ευκαιρία μέχρι να μαχαιρώσει κάποιον.
Η ελληνική Δικαιοσύνη έχει γίνει ανελέητη με τον νομοταγή που χάνει μια προθεσμία και απίστευτα υπομονετική με τον βίαιο που ξαναχτυπά.
Και έπειτα έχουμε τη μεγάλη συμβολική προσβολή. Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, καταδικασμένος ως αρχηγός της 17 Νοέμβρη σε 17 φορές ισόβια και επιπλέον 25 χρόνια, αποφυλακίστηκε μετά από 24 χρόνια. Μετά αναιρέθηκε η αποφυλάκιση και επέστρεψε στη φυλακή. Πολύ ωραία. Η εικόνα είχε ήδη γράψει.
Δεκαεπτά ισόβια. Είκοσι τέσσερα χρόνια πραγματικής κράτησης. Στην ψυχρή αριθμητική του πολίτη, περίπου ενάμισι χρόνο φυλάκισης ανά δολοφονία. Η ζωή στην Ελλάδα είναι φτηνή για τους δολοφόνους.
Φυσικά οι νομικοί θα εξηγήσουν ότι τα ισόβια μετρούν αλλιώς. Θα μιλήσουν για κανόνες, όρια, εκτέλεση ποινών, υφ’ όρον απόλυση. Και θα έχουν και νομικά επιχειρήματα.
Η κοινωνία όμως μετράει αλλιώς. Μετρά νεκρούς. Μετρά παιδιά χωρίς πατέρα. Μετρά γυναίκες χωρίς άντρα. Μετρά οικογένειες που έθαψαν ανθρώπους επειδή κάποιοι νόμιζαν ότι το δικαίωμα τους να εγκληματούν ήταν πάνω από τη ζωη των άλλων.
Εκεί βρίσκεται η ρωγμή του συστήματος με την κοινωνία.
Το κράτος ζητά από τον πολίτη να σέβεται τον νόμο. Να πληρώνει, να περιμένει, να καταθέτει, να αναγνωρίζει, να έρχεται στο δικαστήριο, να ξαναέρχεται επειδή αναβλήθηκε, να πιστεύει. Την ίδια ώρα στέλνει στον δράστη άλλο μήνυμα. Αντέχεις; Έχεις χρόνο; Έχεις δικηγόρο; Έχεις χαρτιά; Κάτι θα γίνει.
Σε ευνομούμενη κοινωνία, ο Έλληνας δράστης βίας πρέπει να ξέρει ότι η επανάληψη έχει τίμημα. Ο αλλοδαπός δράστης βίας χωρίς δικαίωμα παραμονής πρέπει να ξέρει ότι η Ελλάδα είναι χώρα και όχι χώρος δοκιμών. Μετά την προβλεπόμενη διαδικασία, την κράτηση, την καταδίκη ή όπου ο νόμος επιτρέπει τη διοικητική απέλαση, υπάρχει έξοδος. Πραγματική έξοδος. Χαρτί απέλασης που μένει στην τσέπη μαζί με παλιό εισιτήριο λεωφορείου είναι κοροϊδία.
Αν μια χώρα αρνείται να συνεργαστεί, να υπάρχουν συμφωνίες με τρίτες χώρες. Αν χρειάζονται κλειστά κέντρα, να υπάρχουν κλειστά κέντρα. Αν χρειάζεται ειδικό τμήμα παρακολούθησης επικίνδυνων υποτροπών, να στηθεί. Τα ανθρώπινα δικαιώματα ανήκουν και στο θύμα. Κάποτε πρέπει να το θυμηθεί και η Δημοκρατία.
Η Ευρώπη έχει αρχίσει να γίνεται η χωματερή των ανά την υφήλιο παραβατικών και εγκληματικών στοιχείων, επειδή μπερδεύει το άσυλο με την αμνηστία και την ανθρωπιά με την αφέλεια. Κράτη σπρώχνουν προς τα εδώ ανθρώπους που δεν θέλουν ούτε τα ίδια να κρατήσουν. Τους ξεφορτώνουν, τους βαφτίζουν “ευρωπαϊκό πρόβλημα” και μετά οι ευρωπαϊκές κοινωνίες κάνουν ότι δεν βλέπουν.
Μέχρι να βρεθεί το επόμενο κορίτσι σε έναν λόφο, το επόμενο παιδί σε ένα στενό, ο επόμενος περαστικός σε λάθος ώρα και λάθος σημείο.
Έχουμε Δικαιοσύνη για να προστατεύει το δίκαιο της κοινωνίας ή για να υπηρετεί τη διαδικαστική άνεση των αδίκων;
Εδώ μιλάμε για τον βίαιο παραβατικό, Έλληνα ή ξένο, που έχει καταλάβει ότι η Ελλάδα κουράζεται εύκολα, ξεχνά γρήγορα και δικάζει αργά.
Και ρωτάω πραγματικά.
Ξέρει το κράτος ποιοι επικίνδυνοι άνθρωποι ζουν σήμερα εδώ; Ξέρει πόσοι μπήκαν με ψεύτικα στοιχεία; Ξέρει πόσοι έχουν φάκελο σε άλλες χώρες;
Αν το κράτος χάνει τους κοινούς υποτρόπους, πώς ακριβώς θα εντοπίσει τους επικίνδυνους με διεθνείς διαδρομές; Ξέρει αν υπάρχουν άνθρωποι με παρελθόν σε τζιχαντιστικές οργανώσεις που ζουν σήμερα στην Ελλάδα, αλλάζουν ονόματα, αλλάζουν διαδρομές, βιοπορίζονται ως ντελίβερι ή μεροκαματιάρηδες, μέχρι να τους στρίψει ξανά και να αρχίσουν την παραβατικότητα;
Ξέρουμε πόσα μέλη του ISIS ζουν στην Ελλάδα σήμερα;
Αλήθεια, ποιος πιστεύει σήμερα στην Ελλάδα ότι έχουμε κράτος δικαίου;
Και αν η απάντηση είναι “κανείς”, ποιος μας εγγυάται ότι μεθαύριο δεν θα βγουν πέντε τρελοί με δίκανα, πεισμένοι πως αποκαθιστούν τη Δικαιοσύνη που κανείς δεν πιστεύει ότι λειτουργεί;
Ήρεμα ρωτάω.
Add comment
Comments