Οι τρεις εμπρηστικές επιθέσεις με γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη κατά πολιτευτών της ΝΔ, την 1η Ιουλίου 2026, έγιναν αντικείμενο του ευρύτερου ενδιαφέροντος μόνο επειδή προκάλεσαν τον θάνατο της Βάγιας Νέστορα.
Η αριστερή αντιπολίτευση, βεβαίως, με εξαίρεση τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, που δεν μπορεί να απαλλαγεί από τη νεύρωση μιας αέναης σύγκρουσης, έκανε το χρέος της: έβγαλε ανακοινώσεις καταδίκης.
Παράλληλα, ο μαζικός χώρος της αριστερής αντιπολίτευσης φρόντισε να νίψει τας χείρας του. Ολοι καταδικάζουν, δεν υπάρχει αμφιβολία, περιμένουν οι Αρχές να συλλάβουν τους δράστες, καμία σχέση δεν θέλουν να έχουν με αυτούς – και ταυτόχρονα την πέφτουν στην κυβέρνηση, την αυταρχική και ακροδεξιά κυβέρνηση, για να μην ξεχνιόμαστε, μην και βρει ευκαιρία να ποινικοποιήσει τις ιδέες και τη δραστηριότητα του προοδευτισμού.
Οι επιθέσεις, μάλιστα, ήδη προσωποποιήθηκαν – και ο κύριος αποδέκτης τους είναι ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης, που η διαρκής αστυνομία των ιδεών τον χαρακτηρίζει ακροδεξιό. Από πού κι ως πού η ΝΔ, διά του γραμματέως της Πολιτικής Επιτροπής της μάλιστα, κάνει συγκεντρώσεις;
Και από πού κι ως πού ο συγκεκριμένος πολιτικός μπερδεύει τον Τσίπρα με τον Εμφύλιο; Ο ΕΛΑΣ, στον οποίο παραπέμπει, εκφράζει την παλλαϊκή αντίσταση κατά των Γερμανών. Και ο μεν ΕΛΑΣ μπορεί να εξοπλίστηκε από τους Βρετανούς που επένδυαν στα σαμποτάζ κατά των δυνάμεων του κατακτητή, ωστόσο ήταν η βάση της ανταρσίας τον Δεκέμβρη του 1944, που οδήγησε στα παλιά Δεκεμβριανά (γι’ αυτό ονομάστηκαν Δεκεμβριανά αυτά του 2008, μετά τον φόνο του Γρηγορόπουλου).
Πρώην ΕΛΑΣίτες τραγουδούσαν μετά τη Βάρκιζα «Μας πήραν την Αθήνα, μα μόνο για ένα μήνα». Αλλά όλα αυτά είναι απλώς η μέθοδος της Αριστεράς να σχετικοποιεί την ευθύνη της ή, έστω, την ανοχή της για ανομικές συμπεριφορές και να παρουσιάζεται ως υπερασπίστρια των ελευθεριών.
Επειδή, η ουσία βρίσκεται αλλού. Στο ζήτημα της φονικής επίθεσης που στοίχισε τη ζωή της Βάγιας Νέστορα, η είδηση βρίσκεται σε μια είδηση: "Το 2024, ενδεικτικά, οι αστυνομικές υπηρεσίες της Αττικής και κυρίως η υποδιεύθυνση Κρατικής Ασφάλειας σχημάτισε 78 δικογραφίες για εμπρηστικές επιθέσεις, φθορές και πρόκληση επεισοδίων" (Γιάννης Σουλιώτης στην «Καθημερινή, 4/6/2026).
Η είδηση είναι εντυπωσιακή. Αλλά γίνεται εντυπωσιακότερη αν συνυπολογιστούν τρία ακόμα δεδομένα. Το πρώτο: Σύμφωνα με τις πληροφορίες που επίσης παραθέτει ο Γιάννης Σουλιώτης, «από το 2024 μέχρι σήμερα από τις υπηρεσίες της Αστυνομίας έχουν συλληφθεί στην Αττική 150 άτομα.
Στελέχη του υπουργείου Προστασίας σημειώνουν ωστόσο ότι οι περισσότερες υποθέσεις δεν έχουν φτάσει στα δικαστήρια και οι περισσότεροι από τους διωκόμενους ως δράστες δεν έχουν οδηγηθεί ενώπιον της Δικαιοσύνης".
Διαβάστε ακόμα: Οι Δημοκρατίες αυτοκτονούν. Πάρτε τα μέτρα σας
Το δεύτερο: Ολη αυτή η δραστηριότητα αντιμετωπίζεται από τις διάφορες κομματικές και οργανωτικές δομές του "προοδευτισμού" (κοινοβουλευτικά και μη κόμματα που αυτοπροσδιορίζονται αριστερά και οι κομματικές νεολαίες τους, φοιτητικές παρατάξεις, πολύ συχνά συνδικαλιστικές οργανώσεις, διανοούμενοι της Αριστεράς και μεγάλο μέρος της δημοσιογραφίας, καθώς και μεγάλο μέρος των παρεμβατικών αναρτήσεων στα social mefia) ως δραστηριότητα χαμηλού προφίλ, πιο πολύ συμβολικού χαρακτήρα.
Ως ακτιβισμός με συμβολικό αντίκρισμα – που εκκινεί από την καταστροφή της αισθητικής των πόλεων με τα γκράφιτι, τη μετατροπή των πανεπιστημίων σε σκουπιδουπόλεις, την απόπειρα φίμωσης των διαφωνούντων στα πανεπιστήμια, τους συχνούς προπηλακισμούς καθηγητών που επιχειρούν να εφαρμόσουν τον νόμο στις σχολές τους, την προσπάθεια του αναρχικού χώρου να επαναφέρει στα Εξάρχεια και όπου αλλού τα αντισημιτικά συλλαλητήρια και το κυνήγι του εβραίου, τις πυρπολήσεις αυτοκινήτων και τραπεζών και, εσχάτως, τη διεύρυνση οργανώσεων όπως ο Ρουβίκωνας που, βαθμιαία, η δραστηριότητά του προσομοιάζει με αυτή της Χρυσής Αυγής.
Το τρίτο: Η ραστώνη της κυβέρνησης και των διωκτικών μηχανισμών στην αντιμετώπιση της αριστερής παραβατικότητας, ουσιαστικά της κύριας παραβατικότητας με τόσο ορατό το αποτέλεσμά της στις ζωές μας – η οποία διακόπτεται μόνο όταν έχουμε κάποια σοβαρή κατάληξη.
Το γράφω και το ξαναγράφω: η κυβέρνηση είναι ανήμπορη να τα βάλει με τους συμβολισμούς της αριστερής ανομίας, που συνεχίζει να διατηρεί τον τσαντίρ μαχαλά του Συντάγματος για να θυμίζει την υποτιθέμενη κυβερνητική συνενοχή στα Τέμπη ή το μνημείο των ανύπαρκτων νεκρών στην είσοδο της ΕΡΤ, της κρατικής τηλεόρασης.
Η οποιαδήποτε απόπειρα να εξουδετερωθούν οι νησίδες ανομίας στο όνομα του αριστερού ακτιβισμού τρομάζει τις Αρχές, που αποφεύγουν να χαρακτηριστούν αυταρχικές. Το αποτέλεσμα είναι να την πληρώνουν οι πιο αδύναμες ομάδες του πληθυσμού: η σιωπηλή πλειοψηφία.
Οσοι έχουν περιουσία στα Προσφυγικά, που έχουν καταληφθεί· οι κάτοικοι περιοχών όπως τα Εξάρχεια, που οφείλουν να ζουν με τη βρομιά των γκράφιτι στα σπίτια τους για να μην "εξευγενιστεί" ο πειραματικός βιότοπος των επαναστάσεων· οι κάτοικοι της πολυκατοικίας στους Αμπελοκήπους, που αναγκάστηκαν να ξεσπιτωθούν επειδή έσκασε η βόμβα στα χέρια ενός τρομοκράτη και διέλυσε το σπίτι τους· οι αφρούρητοι πολίτες με πολιτικά ενδιαφέροντα (όπως οι στόχοι των επιθέσεων της Θεσσαλονίκης) που είναι ανυπεράσπιστοι στη μανία διαφόρων τραμπούκων· και βέβαια, όσοι δημοσιοποιούν άποψη με την οποία δεν συμφωνεί "το κίνημα", που μπορεί να περιμένουν στο σπίτι ή στο γραφείο τους συνθήματα και τρικάκια ή να υφίστανται τον προπηλακισμό του ιντερνετικού δηλητηρίου μέσω του οποίου φτιάχνονται οι επόμενοι υποψήφιοι στόχοι.
Μην τρέφουμε αυταπάτες. Η ελληνική κοινωνία είναι γεμάτη τραμπούκους και οιονεί τραμπούκους, έτοιμους να εκδικηθούν "τους αντιδραστικούς" που θέλουν καλύτερες πόλεις, που σέβονται τον νόμο, που πιστεύουν στην ελευθερία των συναλλαγών και στην ελευθερία της έκφρασης, που θεωρούν ότι στις κοινωνίες οι πολίτες έχουν ευθύνες και ότι όσοι κάνουν ζημιές πρέπει να πληρώνουν.
Τις συμπεριφορές αυτές τις προστατεύει ο "προοδευτισμός". Αν διωχθούν οι 150 που έχουν συλληφθεί για έκνομη δραστηριότητα είναι έτοιμα τα πανό και τα σπρέι για να ζητήσουν "λευτεριά στους αγωνιστές".
Η σιωπηλή πλειοψηφία και όσοι την εκφράζουν δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Ή, μάλλον, κάτι μπορεί να κάνει η σιωπηλή πλειοψηφία. Κουτσά στραβά, βρίζοντας και αγανακτώντας, μπορεί κάθε τέσσερα χρόνια να ψηφίζει – ελπίζοντας ότι η χώρα έχει δυνατότητες να μεταρρυθμιστεί. Ευτυχώς.
Add comment
Comments