Τέτοια live κάλυψη στα κανάλια και τέτοιους πανηγυρισμούς για την επιτυχία της επίσκεψης έχουμε να δούμε από τότε που ήρθε ο Μπιλ Κλίντον στην Αθήνα το 1999. Με το Air Force One στα νιάτα του - αυτό που τώρα γέρασε και δεν το κατεδέχεται ο Τραμπ - να περνάει πάνω από την Παραλιακή Λεωφόρο (πρώτη πανηγύρισε η θεία Ευθυμία με το ρετιρέ στο Παλαιό Φάληρο) πριν προσγειωθεί αυτός ο γίγαντας των αιθέρων στο αεροδρόμιο του Ελληνικού.
Χαρές και πανηγύρια και την Τρίτη στην TV, από πολιτικούς της αντιπολίτευσης - αλλά και στον Τύπο της επομένης (8/7) - για τον “σουλτάνο” που “τα πήρε όλα” και τον Τραμπ που “τα έδωσε όλα στον φίλο του, Ερντογάν”.
Και δώστου live μεταδόσεις περιμένοντας να φτάσει το νέο Air Force One του πλανητάρχη (αυτό παίζεται πλέον) στην Αγκυρα. Ορθοστασία για τους ρεπόρτερ, χάσματα, αναμονή και επαναλήψεις στη λεπτό προς λεπτό κάλυψη από τα ελληνικά κανάλια. Ούτε η θεία Ευθυμία δεν είχε μείνει τόση ώρα να περιμένει στο μπαλκόνι τον Κλίντον - και ήταν Νοέμβρης με κρύο εκείνος του 1999.
Και ξαφνικά, τα F-35, αυτά τα πέντε που έχουν υποσχεθεί πέντε φορές οι Αμερικανοί στον Ερντογάν, είναι καλά και χρήσιμα πολεμικά αεροσκάφη. Κατά τη γνώμη μάλιστα των ίδιων ανθρώπων που έχει μαλλιάσει η γλώσσα τους να εξηγούν (και να μην καταλαβαίνουμε οι ανεπίδεκτοι) ότι τα 20 + 20 που έχει εξασφαλίσει εδώ και χρόνια ο Μητσοτάκης είναι “ουσιαστικά άχρηστα”, γιατί λέει “άμα θέλουν στα κλειδώνουν οι Αμερικάνοι και δεν μπορούν να πετάξουν”.
Αθάνατη, ελληνική, καφενειακή λεβεντιά.
Διαβάστε ακόμα: Η ανησυχητική πολιτική μιζέρια μας
Πουθενά βέβαια κάποια αναφορά ότι η Τουρκία ήταν το 2019 σε φάση εξασφάλισης των F-35 αλλά σήμερα τα διεκδικεί. Ενώ ακόμη και αυτά τα πέντε έναντι των 20+20 της Ελλάδας δεν είναι ακόμη καθόλου σίγουρα για την Άγκυρα.
Όπως αναφέρουν τα εγκυρότερα μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ, θα απαιτηθούν όροι και υποχωρήσεις από την πλευρά του “σουλτάνου”, ενώ οι σκόπελοι του αμερικανικού Κογκρέσου δεν έχουν ακόμη αντιμετωπιστεί από τον Τραμπ.
Υπάρχει όμως και επιμένει στη χώρα μας μια κατηγορία πολιτικού λόγου και επένδυσης στα εθνικά που αποδεικνύεται εντυπωσιακά φτηνή και αφόρητα αταβιστική. Πανηγυρισμοί όταν ο “σουλτάνος” παζαρεύει και ακούει καλά λόγια από τις ΗΠΑ, πλερέζες όταν η Ελλάδα απλώνει την παρουσία της στη γειτονιά μας (όπως συνέβη με τις φρεγάτες και τα F-16 στην Κύπρο).
“Καλή” η Ρωσία που αγαπάει τον Ερντογάν, “κακό” το Ισραήλ που ζήτησε να μην πάρει F-35 ο “σουλτάνος”. Το τελευταίο, επειδή έσκασε ξανά αυτές τις μέρες με δηλώσεις του πρωθυπουργού Νετανιάχου και αναφορές στην τουρκική κατοχή στην Κύπρο και την επιθετικότητα του Ερντογάν απέναντι στην Ελλάδα, μοιάζει περιέργως να πείσμωσε ακόμη περισσότερο όσους ήταν έτοιμοι στη χώρα μας να πανηγυρίσουν με τις προαναγγελθείσες παράτες του Τραμπ στην Άγκυρα.
Σαν να είχαν αγοράσει (πολιτικά) βεγγαλικά περιμένοντας την “ανάσταση”, να δυσαρεστήθηκαν με τις δηλώσεις Νετανιάχου αλλά… μόλις ακούστηκαν οι πρώτες καλές κουβέντες το ποτάμι ξεχύθηκε ορμητικό και ασυγκράτητο.
Αυτό το μυωπικό πολιτικό σκεπτικό έχει επαναληφθεί πολλές φορές στα χρόνια της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Και κάθε φορά βλέπουμε το ίδιο σκηνικό, ενώ τελικά δεν πρόκειται για έλλειψη πατριωτισμού.
Πόσοι είναι αυτοί που πανηγύρισαν την Τρίτη για τις υποσχέσεις του Τραμπ οι οποίοι αγαπούν πραγματικά την Τουρκία και το ολοκληρωτικό καθεστώς του Ερντογάν; Ελάχιστοι. Πρόκειται κατά κύριο λόγο για μια εντελώς ελληνική αντιπολιτευτική παραδοξότητα.
“Ρωμέικη” σχεδόν ξεροκεφαλιά και εν τέλει αυτοϋπονομευτική για όσους κάνουν πρωταθλητισμό στο συγκεκριμένο σπορ. Η εγχώρια αναμονή για μια “νίκη” του “σουλτάνου” που θα προβληθεί εσωτερικά με οπαδικό τρόπο, “δείτε πώς ισοπέδωσε τον Μητσοτάκη”, πέρα από μίζερη είναι και μια εντελώς αναποτελεσματική προσέγγιση για τα πολιτικά συμφέροντα όσων την υιοθετούν.
Διότι η διεθνής θέση της Ελλάδας δεν έχει προφανέστατα καμία σχέση με αυτή της προηγούμενης δεκαετίας και οι πολίτες το αναγνωρίζουν. Για άλλα ψέγουν τον Μητσοτάκη οι Ελληνες σύμφωνα με όλα τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων και όχι για “ενδοτισμό” στην εξωτερική πολιτική και την Άμυνα.
Add comment
Comments