Τα στοιχεία που προστίθενται καθημερινώς στην πολιτική σύγκρουση δικαιολογούν μόνο την απογοήτευση και την ανησυχία.
Υπό αυτήν την έννοια, οι πρωταγωνιστές της παράστασης που θα διαρκέσει έως και τις εκλογές θα όφειλαν να αναρωτηθούν πόσο εποικοδομητική είναι αυτού του είδους η αντιπαράθεση, πόσο - κατά πάσα βεβαιότητα - εντείνει την αποστροφή των πολιτών και ποιος, εν τέλει, ωφελείται από όλα αυτά.
Τις τελευταίες εβδομάδες δεν παρακολουθούμε τίποτε άλλο από μια άτσαλη, ομαδική βουτιά στο παρελθόν. Πλησιάζουμε το 2030 και συζητάμε για το 2015, το 2009, το 1981, το 1974, ακόμη και για το 1945.
Ο Αλέξης Τσίπρας επανεμφανίζεται και μεταφέρει τελικά το rebranding του στα κοινωνικά δίκτυα, γιατί τα προηγούμενα στάδια, με το βιβλίο και τις αναρτήσεις - σχόλια, δεν πήγαν πολύ καλά. Προσπαθεί να σβήσει το παρελθόν του ή να το παρουσιάσει διαφορετικά και, τελικά, αν υπάρχει κάτι πρωτότυπο σε όλο αυτό, είναι ο εξευτελισμός που επιφυλάσσει στους συντρόφους του και- κυρίως - πώς αυτοί τον υπομένουν.
Για τους υπόλοιπους αυτά δεν είναι παρά μια ενοχλητική υπόμνηση της περιόδου διακυβέρνησης του Τσίπρα και του Καμμένου. Παρεμπιπτόντως, ακόμη και ο συγκυβερνήτης της περιόδου 2015-2019 επανέρχεται και αυτός ως σχολιαστής της πολιτικής επικαιρότητας και των εξελίξεων τις τελευταίες εβδομάδες.
Διαβάστε ακόμα: Ο κίνδυνος του «καθωσπρέπει» αντισημιτισμού
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση έδειξε αρχικά έναν συγκρατημένο ενθουσιασμό με την επανεμφάνιση Τσίπρα. Βρήκε στο πρόσωπό του το φόβητρο που θεωρεί ότι της είναι απαραίτητο για τη συσπείρωση κρίσιμου εκλογικού ακροατηρίου και έκανε κι αυτή τη βουτιά της στο παρελθόν, για να θυμίσει τα στραβά του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ.
Αποκορύφωμα (αν και μάλλον αναμένονται και χειρότερα), η κατηγορία του Αδωνι Γεωργιάδη για δολιότητα του Αλέξη Τσίπρα στην απόφαση και στον χρόνο ψήφισης για τις αλλαγές στον ποινικό κώδικα, λίγο πριν από τις εκλογές του 2019.
Σε αυτό το περιβάλλον, επανεμφανίζεται ο άλλος πρώην πρωθυπουργός, ο Αντώνης Σαμαράς, με παρουσία πλέον και στα κοινωνικά δίκτυα. Θυμάται την επικράτησή του στην εκλογή για την ηγεσία της ΝΔ απέναντι στην Ντόρα Μπακογιάννη πριν από… 17 χρόνια και δείχνει ότι όλα τα πάθη του παρελθόντος είναι πρόθυμος να τα αναθερμάνει.
Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά υπάρχουν και οι νοσταλγικές αναφορές του ΠΑΣΟΚ στον Ανδρέα. και κάπως έτσι συντίθεται αυτό το απογοητευτικό ψηφιδωτό της πολιτικής μας πραγματικότητας και συγκυρίας.
Με συμπληρωμένο το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα, ορισμένοι επιμένουν να αναπολούν εποχές λίγο μετά (ή και πριν) τα μέσα του 20ού. Μεταχειρίζονται την ίδια φρασεολογία, τα ίδια κλισέ, τα ίδια σκουριασμένα συνθήματα, και προσκαλούν σε ένα “πρόσω ολοταχώς”, που στην πραγματικότητα είναι μια πληκτική και μίζερη επιστροφή στο βαθύ παρελθόν.
Η χώρα όμως έχει ανάγκη μια σοβαρή και ρεαλιστική συζήτηση για το παρόν και το μέλλον της, σε όλα τα πεδία. Από το ποια είναι η θέση της στην Ευρώπη και στον κόσμο έως τις δημοσιονομικές αντοχές και προοπτικές της, το δημογραφικό και τη διαβρωτική του επίδραση, το Ασφαλιστικό, το Μεταναστευτικό, το Στεγαστικό ή το κυριότερο όλων, για το οποίο κανείς δεν λέει κουβέντα: το εκπαιδευτικό της σύστημα σε όλες τις βαθμίδες.
Αυτή η συζήτηση απουσιάζει, και μάλλον όχι τυχαία.
Όμως κάπως έτσι δικαιολογείται και η ανησυχητική βεβαιότητα ότι μια επόμενη κρίση μάλλον δεν απέχει και πάρα πολύ.
Άγγελος Κωβαίος (Protagon.gr)
Add comment
Comments